Tornado (jacht)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tornado
Oznaczenie klasy jachtu
Konstruktor Rodney March
Rok konstrukcji 1967
Kraj pochodzenia Wielka Brytania Wielka Brytania
Typ ożaglowania slup
Grot 16,61 m²
Fok 5,33 m²
Spinaker 25 m²
Długość maksymalna 6,09 m
Długość LWK 5,84 m
Szerokość maksymalna 3,08 m
Wysokość maksymalna 9,08 m
Masa całkowita 155 kg
Typ kadłuba katamaran
Zanurzenie minimalne 15 cm
Zanurzenie maksymalne 76 cm
Załoga 2
Trapezy 2 (od 2000)
D-PN 59.0
RYA PN 644
Ilustracja
Schemat łódki

Tornado – klasa jachtu żaglowego w układzie katamaranu, będący regatową klasa olimpijska od 1976 roku. Został zaprojektowany w 1967 roku przez Rodneya Marcha[1] z pomocą Terry'ego Pierce'a i Rega White'a specjalnie w celu uzyskania jachtu mającego stać się klasą olimpijską. Od tego czasu zbudowano na świecie ponad 4800 jachtów klasy Tornado.

Zdolna osiągać prędkości powyżej 30 węzłów z wiatrem i 18 węzłów na wiatr, klasa Tornado jest często określana jako "żeglarska Formuła 1".

Oprócz udoskonaleń technicznych w technologii kadłuba, żagla, drzewców, lepszych bloków i linii - Tornado pozostało niezmienione od początków do początku lat 90-tych. Następnie, w wyniku rosnącej popularności innych, mniejszych katamaranów, klasa Tornado podjęła znaczący program rozwojowy w 1993 roku. Było to szczególnie odpowiedzią na prośbę IYRU o poszukiwanie sposobów na poprawę świadomości publicznej i medialnej żeglarstwa, a po drugie, aby odpowiedzieć potencjalnym pretendentom do roli "najlepszego kata".

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. John Forbes, Jim Young: History (ang.). International Tornado Class Association, 1997, 2003. [dostęp 2018-07-09].