Torpedowce typu Python

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Torpedowce typu Python
SM Tb 16 przed 1920 r.
Opis typu
Kraj budowy  Austro-Węgry
Użytkownicy  K.u.K. Kriegsmarine
Stocznia Yarrow, Londyn Wielka Brytania
Wejście do służby 1898-1900
Wycofanie 1918
Zbudowane okręty 4
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 115 ton
pełna: 135 t
Długość 46,6 metra na KLW
45,9 m między pionami
Szerokość 4,6 m
Zanurzenie 2,3 m
Napęd 1 maszyna parowa potrójnego rozprężania
2 kotły Yarrow
moc 2000 KM
1 śruba
Prędkość 24 węzły
Załoga 21
Uzbrojenie 2 działa kal. 47 mm (2 x I)
3 wt kal. 450 mm (3 x I)

Torpedowce typu Pythonaustro-węgierskie torpedowce z końca XIX wieku i okresu I wojny światowej. W latach 1897–1900 w brytyjskiej stoczni Yarrow w Londynie zbudowano cztery okręty tego typu. Jednostki weszły w skład Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine w latach 1898–1900 i wzięły udział w I wojnie światowej. W wyniku podziału floty po upadku Austro-Węgier trzy jednostki przyznano Francji, a jedną Wielkiej Brytanii. Wszystkie zostały złomowane w 1920 roku.

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

Cztery torpedowce typu Python zostały zamówione w Wielkiej Brytanii przez Austro-Węgry, a ich projekt bazował na zbudowanym w 1896 roku w stoczni Yarrow torpedowcu „Viper” (Tb 17)[1].

Wszystkie okręty typu Python zbudowane zostały w stoczni Yarrow w Londynie[2][3]. Budowę okrętów rozpoczęto w latach 1897-1898, zostały zwodowane w latach 1898–1899, a do służby w Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine przyjęto je w latach 1898–1900[2][3].

Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby
„Python” (Tb 13) Yarrow 1898 11 kwietnia 1899 12 października 1899
„Kigyo” (Tb 14) 31 stycznia 1900
„Boa” (Tb 15) 1897 wrzesień 1898 1898
„Cobra” (Tb 16)

Dane taktyczno–techniczne[edytuj | edytuj kod]

Okręty był niewielkimi, przybrzeżnymi torpedowcami[2]. Długość na konstrukcyjnej linii wodnej wynosiła 46,6 metra (45,9 metra między pionami), szerokość 4,6 metra i zanurzenie 2,3 metra[2]. Wyporność standardowa wynosiła 115 ton, zaś pełna 135 ton[2][4][a]. Okręty napędzane były przez maszynę parową potrójnego rozprężania o projektowanej mocy 1800 KM (maksymalnej 2000 KM), do której parę dostarczały dwa kotły Yarrow[2][1]. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 24 węzły[2]. Jednostki zabierały zapas 30 ton węgla[1].

Okręty wyposażone były w trzy pojedyncze wyrzutnie torped kalibru 450 mm umieszczone na pokładzie[2][3]. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły dwa pojedyncze działka pokładowe kal. 47 mm L/33 Hotchkiss[1][2].

Załoga pojedynczego okrętu składała się z 21 oficerów, podoficerów i marynarzy[2][3].

Służba[edytuj | edytuj kod]

W 1910 roku na podstawie zarządzenia o normalizacji nazw okręty utraciły swoje nazwy, zastąpione numerami 13–16[1]. W 1914 roku Tb 14 przebudowano na tender wodnosamolotów[1][2]. Z powodu rozpadu monarchii habsburskiej 1 listopada 1918 roku na jednostkach opuszczono po raz ostatni banderę KuKK[5]. W wyniku podziału floty austro-węgierskiej trzy okręty zostały przyznane Francji (Tb 13, Tb 15 i Tb 16), zaś Tb 14 przypadł Wielkiej Brytanii[3][6]. Jednostki zostały złomowane w 1920 roku[2].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Według Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860-1905 i Navypedii wyporność wynosiła 132 tony[1][3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Ivan Gogin: PYTHON torpedo Cobrats (1898-1900) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-10-11].
  2. a b c d e f g h i j k l Greger 1976 ↓, s. 53
  3. a b c d e f Chesneau i Kolesnik 1979 ↓, s. 280
  4. Gozdawa-Gołębiowski i Wywerka Prekurat 1994 ↓, s. 528
  5. Rochowicz 2003 ↓, s. 43
  6. Rochowicz 2003 ↓, s. 47

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Roger Chesneau, Eugene Kolesnik: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860-1905. London: Conway Maritime Press, 1979. ISBN 978-0-85177-133-5. (ang.)
  • Ivan Gogin: PYTHON torpedo Cobrats (1898-1900) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-10-11].
  • Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
  • René Greger: Austro-Hungarian Warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1976. ISBN 0-7110-0623-7. (ang.)
  • Robert Rochowicz. Losy okrętów floty Austro-Węgier po 30 października 1918 roku. „Morza, Statki i Okręty”. Nr 4-5/2003 (41), 2003. ISSN 1426-529X.