Tr12

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tr12
Tr12-25
Tr12-25
Producent Austria Floridsdorf
Polska Warszawa
Lata budowy 1920-1927
Układ osi 1'D
Masa służbowa 107 000 kg
Masa pustego parowozu 62 000 kg
Długość parowozu 11 020 mm
Długość z tendrem 17 535 mm
Wysokość 4 589 mm
Maksymalna
siła pociągowa
14 500 kG
Prędkość maksymalna 60 km/h
Typ tendra 16C11
Ciśnienie w kotle 13 at
Powierzchnia ogrzewalna kotła 168,7 m²
Powierzchnia przegrzewacza 43,0 m²
Powierzchnia rusztu 3,87 m²
Średnica cylindra 570 mm
Skok tłoka 632 mm
Średnica kół napędnych 1300 mm
Średnica kół tocznych 870 mm
Portal Portal Transport szynowy

Tr12 – stosowane na PKP oznaczenie lokomotywy towarowej austriackiej serii 270, produkowanej w latach 1920-1927 w Austrii i Polsce.

Konstrukcja parowozu wywodzi się z lokomotywy Tr11 dla kolei austriackich z roku 1897. W 1917 skonstruowano odmianę tejże lokomotywy na parę przegrzaną (seria 270 kolei austriackich), a po I wojnie światowej podjęto jej seryjną produkcję dla kolei austriackich, czechosłowackich (seria 434.1), jugosłowiańskich (seria 25), rumuńskich (seria 140), włoskich (seria 728) i polskich. PKP otrzymała 142 lokomotywy, z czego 60 sztuk zbudowano w Warszawskiej Spółce Akcyjnej Budowy Parowozów.

Parowóz Tr12-25 jest obecnie jedynym zachowanym pojazdem serii i znajduje się w skansenie kolejowym w Chabówce.

Właściwości trakcyjne[edytuj | edytuj kod]

W przypadku parowozów normalnotorowych maksymalna siła pociągowa maszyny jest ograniczona jej przyczepnością, dotyczy to również Tr12. Maksymalna przy rozruchu siła pociągowa tego parowozu wynosi 14 500 kG. Parowóz ten opalany węglem lepszego gatunku mógł po torze poziomym ciągnąć ładowne składy towarowe o masie 840 z prędkością 60 km/h lub 1270 T - 50 km/h. W terenach górzystych na wzniesieniu 20 mógł ciągnąć takie same składy, ale o masie 150 ton z szybkością 40 km/h[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J. Fijałkowski, W. Kowalewski: Charakterystyki Normalnotorowych Pojazdów Trakcyjnych. Wydawnictwa Komunikacyjne, 1959.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Fijałkowski i W. Kowalewski, 1959, Charakterystyki Normalnotorowych Pojazdów Trakcyjnych, Wydawnictwa Komunikacyjne