Tragedia romantyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tragedia romantyczna – gatunek dramatyczny twórczo nawiązujący i kontynuujący model tragedii szekspirowskiej, stojący natomiast w opozycji do skodyfikowanej koncepcji tragedii antycznej oraz klasycznej. Tragedia romantyczna kierowała się wzorem Szekspira. Określały ja m.in następujące cechy:

  • odrzucenie estetycznej jednorodności
  • mieszanie tragizmu, patosu, komizmu i groteski,
  • zerwanie z tradycyjnymi wyznacznikami kompozycyjnymi (np. zasadą trzech jedności),
  • stosowanie fragmentarycznej, luźnej fabuły,
  • wprowadzenie bohaterów uosabiających ludzkie namiętności i niepoddających się jednoznacznie ocenie moralnej
  • osadzenie wydarzeń oraz konfliktu tragicznego w szerokim kontekście psychologicznym i konkretnych realiach obyczajowych, historycznych, społeczno- politycznych, filozoficznych.

Można przyjąć, iż te właśnie cechy tragedii romantycznej doprowadziły w pewnym sensie do śmierci gatunku. Tendencja romantyzmu do modyfikowania, a nawet zacierania wyrazistości gatunkowej, musiała bowiem przekształcić z czasem nową koncepcję tragedii tak dalece, że w efekcie zrodził się nowy gatunek: dramat romantyczny dramat romantyczny.

Do najwybitniejszych twórców tragedii romantycznej należą m.in: Friedrich Schiller, George Byron, Aleksander Puszkin, Juliusz Słowacki i Cyprian Kamil Norwid z koncepcją białej tragedii, czyli ,,nietragicznej tragedii".


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Epoki Literackie. Wielki leksykon, Wyd. Dolnośląskie, Wrocław, 2004