Traktat berliński (1926)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Traktat berliński – podpisany 24 kwietnia 1926 zawarty z pięcioletnią ważnością traktat niemiecko-radziecki gwarantujący neutralność sygnatariuszy w przypadku niesprowokowanej agresji państwa trzeciego na jedną ze stron traktatu. W razie zawarcia przez państwa trzecie porozumienia w celu ekonomicznego lub finansowego bojkotu jednej ze stron, druga gwarantowała brak przystąpienia do takiego porozumienia. Strony zgadzały się uzgodnić w odpowiednim czasie przed upływem terminu przyszły kształt ich stosunków politycznych.

Traktat podpisano w celu potwierdzenia uzgodnień z Rapallo z 1922 roku w nowej sytuacji powstałej po zbliżeniu Niemiec z państwami zachodnimi, Wielką Brytanią i Francją, i podpisaniem traktatu w Locarno w roku 1925.

Sygnatariuszami byli minister spraw zagranicznych Niemiec Gustav Stresemann oraz ambasador radziecki w Berlinie Nikołaj Krestinski.

Zgdonie z wymogami stawianymi przez Traktat wersalski w art. 18 układ berliński zarejstrowano w Sekretariacie Ligi Narodów 3 sierpnia 1926 r. pod nr 1268 (League of Nations Treaty Series, vol. 53, pp. 388-396.).

Pomimo podpisania traktatu wzajemne kontakty niemiecko-radzieckie stawały się coraz chłodniejsze, aż do nowego otwarcia w roku 1931 (24 czerwca rząd Brüninga zdecydował się na przedłużenie traktatu ważności o 3 lata co ratyfikowano 5 maja 1933, już w epoce III Rzeszy). Zawarty latem 1939 r. Pakt Ribbentrop-Mołotow w preambule powoływał się na układ z 1926 r. Nowy pakt miał jednak zasadniczo inną treść, zwłaszcza w art. 2 gwarantującym, iż jeżeli jedna ze stron stanie się przedmiotem działań wojennych trzeciego mocarstwa, druga strona w żaden sposób nie udzieli poparcia trzeciemu mocarstwu, pominięto zastrzeżenie, że napaść nastąpiła by mimo "pokojowego postępowania" strony napadniętej.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]