Traktat berliński (1926)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Traktat berliński - podpisany 24 kwietnia 1926 zawarty z pięcioletnią ważnością traktat niemiecko-radziecki gwarantujący neutralność sygnatariuszy w przypadku niesprowokowanej agresji państwa trzeciego na jedną ze stron traktatu. W razie zawarcia przez państwa trzecie porozumienia w celu ekonomicznego lub finansowego bojkotu jednej ze stron, druga gwarantowała brak przystąpienia do takiego porozumienia. Strony zgadzały się uzgodnić w odpowiednim czasie przed upływem terminu przyszły kształt ich stosunków politycznych.

Traktat podpisano w celu potwierdzenia uzgodnień z Rapallo z 1922 roku w nowej sytuacji powstałej po zbliżeniu Niemiec z państwami zachodnimi, Wielką Brytanią i Francją, i podpisaniem traktatu w Locarno w roku 1925.

Sygnatariuszami byli minister spraw zagranicznych Niemiec, Gustav Stresemann, oraz ambasador radziecki w Berlinie, Nikołaj Krestinski.

Pomimo podpisania traktatu wzajemne kontakty niemiecko-radzieckie stawały się coraz chłodniejsze, aż do nowego otwarcia w roku 1931 (24 czerwca rząd Brüninga zdecydował się na przedłużenie traktatu ważności o 3 lata) i podpisania kolejnych paktów w roku 1933, już w epoce III Rzeszy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]