Traktat berliński (1926)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Traktat berliński - podpisany 24 kwietnia 1926 pięcioletni traktat niemiecko-radziecki gwarantujący neutralność sygnatariuszy w przypadku agresji państwa trzeciego na jedną ze stron traktatu.

Traktat podpisano by potwierdzić wzajemne relacje i uzgodnienia z Rapallo z 1922 roku w nowej sytuacji powstałej po zbliżeniu Niemiec z państwami zachodnimi, Wielką Brytanią i Francją, i podpisaniem traktatu w Locarno w roku 1925.

Sygnatariuszami byli minister spraw zagranicznych Niemiec, Gustav Stresemann, oraz ambasador radziecki w Berlinie, Nikołaj Krestinski.

Pomimo podpisania traktatu wzajemne relacje niemiecko-radzieckie stawały się coraz chłodniejsze, aż do nowego otwarcia w roku 1931 i podpisania kolejnych paktów w roku 1933.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]