Traktat krakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Traktat krakowski

Traktat krakowski (niem. Vertrag von Krakau)[1]traktat zawarty 8 kwietnia 1525[2] między Koroną Królestwa Polskiego i zakonem krzyżackim, który kończył formalnie wojnę polsko-krzyżacką 1519–1521 i ustanawiał sekularyzację pruskiej gałęzi zakonu i powołanie lennego księstwa pruskiego, które powierzono Albrechtowi Hohenzollernowi i jego męskim potomkom, z prawem do sukcesji dla braci wielkiego mistrza: Jerzego Hohenzollern-Ansbach, Kazimierza Hohenzollerna i Jana Hohenzollerna z ich potomstwem w linii męskiej[2]. Formalną konsekwencją tego traktatu było złożenie hołdu (tzw. hołdu pruskiego) przez Albrechta Hohenzollerna swojemu suwerenowi Zygmuntowi I Staremu 10 kwietnia 1525[3]. Testorami traktatu byli: Fryderyk II legnicki i Jerzy Hohenzollern-Ansbach margrabia Ansbach[4].

 Zobacz też kategorię: Sygnatariusze traktatu krakowskiego 1525.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Pełna nazwa łac. Instrumentum pacis et concordiae inter Sigismundum regem ac Regnum Poloniae et Albertum magistrum generalem Ordinis Cruciferorum in Prussiae ducem creatum regni Poloniae feudatarium a quibusdam principibus mediatoribus compositae. Datum et actum Cracoviae, 8 Aprilis anno 1525
  2. a b Bogucka 1982 ↓, s. 92.
  3. Bogucka 1982 ↓, s. 93.
  4. W. Duch, Traktat krakowski 1525, Historia.org.pl [dostęp: 07.11.2017].

Bibliografia[edytuj]

  • Maria Bogucka: Hołd Pruski. Warszawa: 1982.

Linki zewnętrzne[edytuj]