Traktat z Dunkierki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Traktat z Dunkierki – traktat podpisany 4 marca 1947 we francuskim mieście Dunkierka przez Francję i Wielką Brytanię, o stałej pomocy wzajemnej przeciwko ewentualnej niemieckiej agresji[1], noszący nazwę Traktat o sojuszu i wzajemnej pomocy, który był pierwszym po II wojnie światowej paktem o bezpieczeństwie. Traktat został zawarty na 50 lat, dotyczył wspólnej obrony obu państw. Strony próbowały tym układem odnowić ententę[2] z 1904. Dodatkowo układ dotyczył współpracy gospodarczej i konsultacji między obydwoma państwami[3]. Zgodnie z art. 102 Karty ONZ zarejestrowany przez Sekretariat ONZ 31 października 1947. 17 marca 1948 został rozszerzony o kraje Beneluksu (traktat brukselski)[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Chris Cook, John Stevenson Leksykon historii Europy XX wieku. 1900-2004, wyd. polskie 2004, s. 258.
  2. Tamże, s. 383.
  3. Jan Palmowski Słownik najnowszej historii świata 1900-2007, wydanie polskie 2008, tom II, s. 49
  4. Tamże, s. 259.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]