Traktat z Dunkierki
Traktat z Dunkierki – traktat podpisany 4 marca 1947 we francuskim mieście Dunkierka przez Francję i Wielką Brytanię, o stałej pomocy wzajemnej przeciwko ewentualnej niemieckiej agresji[1], noszący nazwę Traktat o sojuszu i wzajemnej pomocy, który był pierwszym po II wojnie światowej paktem o bezpieczeństwie. Traktat został zawarty na 50 lat z samoistnym przedłużeniem na czas nieokreślony po upływie tego czasu (strony zachowują prawo wypowiedzenia z rocznym uprzedzeniem), dotyczył wspólnej obrony obu państw. Art. 1 mówi o współdziałaniu w celu położenia kresu zagrożeniu ze strony Niemiec na zasadzie art. 107 karty ONZ, art. 2 o wzajemnym udzieleniu wszelkiej pomocy wojskowej i innej przy skorzystaniu z prawa do samoobrony w ramach art. 51 Karty. Strony próbowały tym układem odnowić ententę[2] z 1904. Dodatkowo układ dotyczył współpracy gospodarczej i konsultacji między obydwoma państwami[3]. Ze strony angielskiej traktat podpisali Duff Cooper i Ernest Bevin, ze strony francuskiej Georges Bidault i René Massigli. Wszedł w życie 8 września 1947 z chwilą wymiany dokumentów ratyfikacyjnych. Zgodnie z art. 102 Karty ONZ zarejestrowany przez Sekretariat ONZ 31 października 1947. 17 marca 1948 został rozszerzony o kraje Beneluksu (traktat brukselski)[4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Cook i Stevenson 2004 ↓, s. 258.
- ↑ Cook i Stevenson 2004 ↓, s. 383.
- ↑ Palmowski 2008 ↓, s. 49.
- ↑ Palmowski 2008 ↓, s. 259.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Chris Cook, John Stevenson: Leksykon historii Europy XX wieku 1900-2004. Książka i Wiedza, 2004. ISBN 83-05-13363-X.
- Jan Palmowski: Słownik najnowszej historii świata 1900-2007. T. II. Rzeczpospolita, 2008. ISBN 978-83-7469-687-6.