Tramwaje w Legnicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tramwaje w Legnicy
Tramwaje w Legnicy
Reklama firmy Electricitäts-Gesellschaft Felix Singer & Co. AG z Berlina z 1898 r. Na ilustracji legnicki tramwaj silnikowy nr 15.
Państwo  Polska
Miejscowość Legnica
Liczba linii 3
Historia
Lata funkcjonowania
• konnych
• elektrycznych

1882–1898
1898–1968
Infrastruktura
Legnica Streetcars Network.svg
Sieć tramwajowa w Legnicy
Rozstaw szyn 1000 mm
Liczba zajezdni 1
Liczba przystanków 16
Portal Portal Transport szynowy
Płyta pamiątkowa na legnickim rynku
Elbląski Konstal 5N przed dawną zajezdnią tramwajową. Tramwaj w detalach różni się znacznie od tych eksploatowanych do 1968 r. w Legnicy

Tramwaje w Legnicy – system komunikacji tramwajowej działający w Legnicy w latach 1882–1968.

W 1878 i ponownie 1881 odrzucono w Legnicy plany wprowadzenia tramwaju parowego a w 1896 – gazowego. Od 1888 (lub 1882) kursował po linii okrężnej łączącej dwiema różnymi drogami dworzec i Rynek tramwaj konny. Ostatecznie 22 czerwca 1896 udzielono firmie Felix Singer & Co. z Berlina, która posiadała już wówczas sieć tramwaju w Bambergu, koncesji na budowę wąskotorowego (1000 mm) tramwaju elektrycznego. Pierwszą linię tramwajową w liczącej wówczas 50000 mieszkańców Legnicy otwarto 21 stycznia 1898 po dokonanym 18 stycznia odbiorze technicznym.

Początkowo zbudowano cztery trasy:

  • okrężną, z dworca kolejowego przez pl. Wilsona (Breslauer Platz), ul. Witelona i Skarbka (Gartenstr.), Rynek (Ring), Złotoryjską (Goldberger Str.), Hutników (Grenadierstr.), Chojnowską (Haynauer Str.), Rynek, Grodzką (Burgstr.) i Nową (Glogauer Str.) do dworca
  • z placu Słowiańskiego (Friedrichplatz), Mickiewicza (Luisenstr.), Łukasińskiego (Schützenstr.) i Jaworzyńską (Jauerstr.) do gospody "Dornbusch"
  • z placu Wilsona (Breslauer Platz) przez Wrocławską (Breslauer Str.) do cmentarza komunalnego (naprzeciw którego wzniesiono zajezdnię)
  • z Rynku przez ulice św. Jana (Johannisstr.), Partyzantów (Kohlmarkt), Rycerską (Ritterstr.) i Ściegiennego (Hedwigstr.) do ul. Skłodowskiej-Curie (Lübenerstr.)

Cała sieć liczyła 8,5 km toru, tabor składał się z 18 wagonów motorowych i 5 doczepnych. Początkowo linia okrężna kursowała do 7,5 minuty, zaś pozostałe o 10 minut. Przedsiębiorstwo tramwajowe notowało jednak duże straty w związku z długoletnim zastojem liczby mieszkańców (odpływ siły roboczej do Wrocławia i Berlina). W związku z tym 31 stycznia 1900 zawieszono ruch na krótkiej linii do ul. Ściegiennego i nie uruchomiono jej już ponownie. W marcu 1901 ruch wstrzymano na całej sieci na pięć dni. W 1903 tendencja się zmieniła i tramwaj zaczął być dochodowy.

W 1911 zastąpiono w wagonach odbierak pałąkowy przez odbierak typu lira, a w latach 30. przez pantografowy. 9 maja 1913 przedłużono linię na południe z Dornbusch do gospody Tivoli w okolicy ul. Wielogórskiej w Przybkowie (Prinkendorf), zaś 29 sierpnia tegoż roku linię w kierunku cmentarza do gospody Musentempel w przedmieściu Piekary Wielkie (Groß-Beckern). W latach 1923–1924 kursowanie tramwajów ponownie zawieszono. W końcu lat 20. zamknięto ruch w ul. Hutników, a w 1937 przedłużono linię w ul. Złotoryjskiej do pl. Łużyckiego (Logauplatz). W 1940 wprowadzono numerację linii. Odtąd kursowały trzy linie:

1 dworzec – pl. Słowiański – Złotoryjska – pl. Łużycki
2 Piekary Wielkie – pl. Wilsona – dworzec – Grodzka – Chojnowska
3 dworzec – pl. Słowiański – DornbuschTivoli

Po zdobyciu miasta przez Armię Radziecką w 1945 i przejęciu przez Polskę nie uruchomiono początkowo linii z dworca przez Grodzką i Chojnowską, a także, ze względu na zniszczony most, końcowego odcinka linii do Tivoli. W latach 1961–1963 remontowano zdekapitalizowaną zajezdnię i tymczasowo zastępowały ją tory odstawcze i baraki koło dworca kolejowego. W 1952 zbudowano przedłużenie linii z pl. Łużyckiego przez Lasek Złotoryjski w kierunku Huty, w początku lat 60. ponownie ją wydłużono, a w 1961 w okolicy dworca pętlę przez ul. Skarbową i Parkową do pl. Wilsona.

13 lipca 1968 o godz. 13:00 z zajezdni przy ul. Wrocławskiej wyruszył specjalny, ostatni tramwaj, którego przejazd po całej sieci stanowił uroczystość pożegnalną legnickiej sieci tramwajowej.

Do dzisiaj zachował się fragment torowiska tramwajowego o długości ok. 400 metrów na ulicy Wrocławskiej[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Siegfried Bufe Straßenbahnen in Schlesien, Stuttgart 1976, ​ISBN 3-87943-424-7
  • Humeńczuk Grażyna Tramwaje w Legnicy 1898-1968, Legnica 1998
  • Tadeusz Rollauer 60 lat Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w Legnicy, Legnica 2005

Linki zewnętrzne[edytuj]