Tramwaje w Słupsku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tramwaje w Słupsku
Tramwaje w Słupsku
Tramwaj pomnik
Państwo  Polska
Miejscowość Słupsk
Operator Miejskie Zakłady Gospodarki Komunalnej
Liczba linii 2 (1959)
Historia
Lata funkcjonowania
• elektrycznych

1910–1959
Infrastruktura
Rozstaw szyn 1000 mm
Portal Portal Transport szynowy
Tramwaj na starym mieście w 1915 r.

Tramwaje w Słupsku – system tramwajowy działający w Słupsku w latach 1910–1959.

Lata 1910–1945[edytuj | edytuj kod]

Plany wybudowania w Słupsku sieci tramwajowej sięgają początków XX wieku. Projektowano wówczas sieć elektrycznych kolejek, łączących obiekty wojskowe w obecnej dzielnicy Westerplatte z dworcem kolejowym.

Budowę torowisk oraz zajezdni rozpoczęto w roku 1909, pierwsze linie uruchomiono natomiast w 1910. Inwestycja kosztowała miasto 350 000 ówczesnych marek. Za te pieniądze m.in. wzmocniono most Kowalski na rzece Słupi. Całość prac wykonały zakłady Siemens-Schuckert Werke, one zadbały także o wyposażenie pojazdów.

Początkowo działały dwie linie, oznaczone kolorami:

0 Bahnhof (dworzec) – Bahnhofstraße (Wojska Polskiego) – Ringstraße (Łajming) – Neutorstraße (Nowobramska) – Markt (Rynek) – Schmiedestraße (Kowalska) – Wilhelmstraße (Armii Krajowej) – Quebbenstraße (Henryka Pobożnego) – Chausseestraße (Garncarska) – Sandberg (Wiejska) – Blücherstraße (Bohaterów Westerplatte) – Kaserne (koszary).
1 Bahnhof (dworzec) – Bahnhofstraße (Wojska Polskiego) – Ringstraße (Łajming) – Neutorstraße (Nowobramska) – Markt (Rynek) – Schmiedestraße (Kowalska) – Wilhelmstraße (Armii Krajowej) – Blumenstraße (Partyzantów) – Präsidentenstraße (Kilińskiego) – Kassuberstraße (Kaszubska) – Waldkater (Lasek Północny).

Obie linie łączyły się na Rynku (Markt) z torowiskiem prowadzącym do zajezdni przy ulicy Amtstraße (Kopernika) 18.

W 1913 dokonano znacznej rozbudowy torowisk – zbudowano nowe tory na Langestrasse (Mostnika), Schlawerstraße (Szczecińska) i Bütowerstraße (Poznańska), tor z koszar przedłużono w ulice Husarenstrasse (Mierosławskiego) i Walkmühlen Weg (później drogę przemianowano na Mackensenstrasse, Arciszewskiego), zbudowano drugi tor na Bahnhofstraße (Wojska Polskiego) oraz nowy tor wzdłuż Bismarckplatz (aleje Sienkiewicza). Dzięki rozbudowie torowiska było możliwe uruchomienie nowej linii – niebieskiej. W tym roku rozbudowano także zajezdnię. Rozbudowa w 1913 kosztowała prawie 600 000 marek.

Trudna sytuacja gospodarcza po I wojnie światowej doprowadziła do czasowego ograniczania, a nawet całkowitego zawieszenia (od grudnia 1922 do połowy 1924) przewozów tramwajowych.

W 1925 sieć tramwajowa składała się z trzech linii:

0 Bahnhof (dworzec) – Bahnhofstraße (Wojska Polskiego) – Ringstraße (Łajming) – Neutorstraße (Nowobramska) – Markt (Rynek) – Schmiedestraße (Kowalska) – Wilhelmstraße (Armii Krajowej) – Quebbenstraße (Henryka Pobożnego) – Chausseestraße (Garncarska) – Sandberg (Wiejska) – Blücherstraße (Bohaterów Westerplatte) – Kaserne (koszary) – Mackensenstrasse (Arciszewskiego).
1 Schlawerstraße (Szczecińska) – Hospitalstraße (Tuwima) – Stephanplatz (Plac Zwycięstwa) – Neutorstraße (Nowobramska) – Markt (Rynek) – Wilhelmstraße (Armii Krajowej) – Blumenstraße (Partyzantów) – Präsidentenstraße (Kilińskiego) – Kassuberstraße (Kaszubska) – Waldkater (Lasek Północny).
1 Bahnhof (dworzec) – Bahnhofstraße (Wojska Polskiego) – Bismarckplatz (aleje Sienkiewicza) – Holstentorstraße (Grodzka) – Markt (Rynek) – Langestraße (Mostnika) – Mönchstraße (Dominikańska) – Bütowerstraße (Lutosławskiego i Poznańska) – Bütower Chaussee (Poznańska).

Nierentowna linia niebieska była w 1925 nadal zawieszona i nie została już nigdy uruchomiona, a ostatecznie zlikwidowana w 1929.

W tym okresie sieć tramwajowa była najdłuższa, łączna długość torów wyniosła około 10 km. Tramwaje kursowały co siedem i pół minuty na każdej linii. Do II wojny światowej sieć tramwajowa nie rozwijała się już radykalnie, choć była modernizowana, a niektóre linie nieznacznie wydłużono.

Tabor przedwojenny pochodził z zakładów Waggonfabrik Gottfied Lindner A.G. w Halle-Ammendorf.

Lata 1945–1959[edytuj | edytuj kod]

Zabytkowy tramwaj typu 2N2 przy ul. Nowobramskiej

Po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną przywrócono częściowo ruch tramwajowy. W pierwszych latach powojennych uruchomiono dwie linie, zlikwidowano oznaczenia kolorystyczne i wprowadzono numerację.

  • Linia czerwona otrzymała numer 1 – kursowała bez zmian od dworca kolejowego do koszar w dzielnicy Westerplatte
  • Linia zielona – numer 2, również bez zmian – kursowała od ulicy Szczecińskiej do ul. Kaszubskiej (na wysokości hotelu „Et Cetera”).

Zakupiono również w Chorzowie nowe wozy wąskotorowe – wagony typu 2N2.

Nierentowność linii oraz problemy jakie stwarzały tramwaje na wąskich uliczkach, doprowadziły do zamknięcia komunikacji tramwajowej 16 marca 1959. Tabor, zarówno poniemiecki, jak i polskiej produkcji, został przekazany do innych miast.

Pamiątką po słupskich tramwajach jest odrestaurowany wagon przy ulicy Nowobramskiej, w którym mieści się sezonowy punkt informacji turystycznej. Zbudowany został na bazie powojennego tramwaju otrzymanego z Elbląga, upodobniony nieco do tramwaju przedwojennego, choć wzorowany jest raczej na wagonach warszawskiej firmy Lilpop, Rau i Loewenstein, a nie przedwojennych tramwajach firmy Lindner. Postawiony został w kwietniu 2004 na ulicy, którą niegdyś kursowały tramwaje. W 2013 roku dokonano gruntownego remontu.

Zachowało się ponadto kilkanaście słupów trakcyjnych na ulicy Arciszewskiego i Kaszubskiej oraz ponad dwadzieścia zaczepów do lin nośnych trakcji (znajdujących się na murach domów, bram i kościołów), które jednak podczas remontów elewacji budowli są systematycznie likwidowane.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]