Transmężczyzna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chaz Bono, amerykański pisarz i aktywista transpłciowy.

Transmężczyzna (także trans-mężczyzna[1]) – mężczyzna, któremu przypisano płeć żeńską przy urodzeniu[2][3][4][5]. Wielu transmężczyzn decyduje się na przeprowadzenie transformacji chirurgicznej lub hormonalnej, lub na obie te metody (patrz terapia zmiany płci), aby zmienić swój wygląd w sposób, który jest zgodny z ich tożsamością płciową lub który łagodzi dysforię płciową(ang.)[6].

Definicja[edytuj | edytuj kod]

Pojęcie transmężczyzna jest używane jako skrót od słów „mężczyzna transseksualny” i „mężczyzna transpłciowy[7]. Jest to powszechnie określane jako typ kobieta/mężczyzna (K/M)[8] lub ang. female-to-male (FtM lub F2M)[9]. Tranpłciowy mężczyzna to termin parasolowy, który może obejmować każdego, komu przypisano płeć żeńską przy porodzie (ang. Assigned Female At Birth, AFAB), ale który identyfikuje się jako mężczyzna[10]. Z tego powodu termin ten może być nieprecyzyjny i nie zawsze opisuje poszczególne tożsamości i doświadczenia[11]. Transmęski jest ogólnym, szerszym określeniem dla osób, które były AFAB, ale identyfikują się jako osoby bliższe męskiej stronie spektrum płci[12][13][14].

Proces tranzycji[edytuj | edytuj kod]

Osoba nosząca spłaszczak, od przodu

Transmężczyźni mogą szukać interwencji medycznych, takich jak hormony i operacje, aby ich ciała były jak najbardziej zgodne z ich płcią. Jednak wielu mężczyzn transgenderycznych i transseksualnych nie może sobie pozwolić na poddanie się operacji lub hormonalnej terapii zastępczej, albo nie chce się jej poddać. Metaanaliza z 2009 r. daje przesłanki na rzecz tezy, że tranzycja poprawia rokowania i jakość życia osób transseksualnych, z zastrzeżeniem niskiej jakości dostępnych badań[15]. Według siódmego wydania standardów WPATH (2011), do chirurgicznego dostosowania płci kwalifikują się osoby pełnoletnie, z diagnozą dysforii i dwiema dodatkowymi opiniami profesjonalistów opieki zdrowia psychicznego, po 12 miesiącach terapii hormonalnej oraz życia w roli płciowej zgodnej z doświadczaną tożsamością[16].

Wielu z tych mężczyzn, którzy nie przeszli mastektomii, decyduje się na spłaszczanie piersi. Istnieje kilka różnych metod spłaszczania, w tym zastosowanie biustonoszy sportowych lub specjalnie wykonanego spłaszczaka (ang. binder). Taśmy lub bandaże, choć często przedstawiane w kulturze popularnej, nie powinny być nigdy używane do spłaszczania, ponieważ zaciskają się z zużyciem i ściskają klatkę piersiową, co może prowadzić do urazów[17].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Dotychczasowe badania nie pozwalają na dokładne określenie, jak często występuje taka niezgodność tożsamości; literatura podawała takie oszacowania, jak 12,3 na 100 tys. osób, oraz niższe: 1 na 30 tys. – 200 tys.[16][18] Badania te opierały się na nielosowych próbach z populacji niewielkich regionów geograficznych, i różniły się kryteriami klasyfikacji uczestników, wymagając np. diagnozy medycznej. Według Conway, w Stanach Zjednoczonych stosunek liczby transmężczyzn do ogólnej populacji jest niejasny, ale szacunki mieszczą się w przedziale od 1:2 000 do 1:100 000[19][20]. Opublikowana w 2015 analiza spisu ludności USA z 2010 r. sugeruje, że w rejestrze dokonano od jego powstania w 1936 około 58 000 zmian imion, które odpowiadały zmianie płci kobiecej na męską (i 135 367 zmian imion pomiędzy płciami w ogóle), chociaż tylko 7500 z tych osób zmieniło również ich kod płci[21].

Sytuacja społeczna[edytuj | edytuj kod]

Transmężczyźni mogą być ofiarami przestępstw seksualnych, włączając w to przypadki gwałtu, czasami z zamiarem zmiany ekspresji płciowej i/lub seksualności transmężczyzn; jest to tzw. gwałt korekcyjny. W artykule opublikowanym w Bangkok Post w 2016 r. jeden z badaczy stwierdził

„W przeciwieństwie do Republiki Południowej Afryki, gdzie gwałt na tle homofobicznym jest zjawiskiem powszechnym, przy tendencjach wzrostowych, jako że wielu mężczyzn nadal chce przemocą zmusić transseksualistów do porzucenia swojej tożsamości płciowej, w Tajlandii nie ma oficjalnych sondaży ani badań na ten temat. [....] Ostatnio pojawiło się kilka klipów wideo pokazujących gwałt na osobach transpłciowych.”

Ponadto, artykuł opowiadał o dwóch przypadkach gwałtu na transmężczyznach w Tajlandii oraz o twierdzeniu, że „wydaje się, że całkiem sporo osób [w Tajlandii] twierdzi, że słyszało lub wiedziało o takich przypadkach w swoich społecznościach”[22].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anna Kłonkowska, ’Kobiety z wyboru’. O społecznym wykluczeniu trans-kobiecości [‘Women by Choice’. About the Social Exclusion of Trans-Women], „Społecznie wykluczeni. Niewygodni, nienormatywni, nieprzystosowani, nieadekwatni [The Socially Excluded. Inconvenient, Non-normative, Inappropriate, Inadequate]” [dostęp 2019-08-14] (ang.).
  2. Nicholas M. Teich, Transgender 101: A Simple Guide to a Complex Issue, Columbia University Press, 13 marca 2012, s. 16, ISBN 978-0-231-50427-0 [dostęp 2019-06-11], Cytat: „transmen are men who were labeled female at birth” (ang.).
  3. Mateusz Król, (Nie)widzialność osób transpłciowych w Polsce, „Chorzowskie Studia Polityczne” (nr 14 Gender w naukach społecznych – poszukiwania), 2017, s. 163–180, ISSN 2080-752X [dostęp 2019-06-11], Cytat: „transmężczyzna – osoba transpłciowa, oznaczona po urodzeniu jako kobieta, którą charakteryzuje męska tożsamość płciowa. Transmężczyźni często (choć nie zawsze) podejmują kroki w kierunku skorygowania swojego ciała lub uzgodnienia płci prawnej w kierunku męskim (K/M, FTM)” (pol.).
  4. Anna Kłonkowska, (Trans)mężczyźni, (trans)kobiety i seksualność. O społecznym konstruowaniu seksualności w odniesieniu do osób transpłciowych [w:] Wiktor Dynarski, Anna M. Kłonkowska, Poza schematem: społeczny konstrukt płci i seksualności, Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2016, ISBN 978-83-7865-446-9, OCLC 979251053 [dostęp 2019-06-11].
  5. Katarzyna Zawadzka, Płeć jako temat polityki na przykładzie regulacji prawnych dotyczących tożsamości płci, „Chorzowskie Studia Polityczne” (nr 14 Gender w naukach społecznych – poszukiwania), 2017, s. 147–162, ISSN 2080-752X [dostęp 2019-06-11], Cytat: „Przyjmuje się wyróżnianie wśród osób transseksualnych: transmężczyzn oraz transkobiety. Transmężczyźni określani są tak zwanym typem K/M, co oznacza osoby posiadające płeć biologiczną kobiety, a mające poczucie męskiej tożsamości psychicznej.” (pol.).
  6. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Emily Bariola i inni, Demographic and Psychosocial Factors Associated With Psychological Distress and Resilience Among Transgender Individuals, „American Journal of Public Health”, 105 (10), 2015, s. 2108–2116, DOI10.2105/AJPH.2015.302763, ISSN 1541-0048, PMID26270284, PMCIDPMC4566567 [dostęp 2019-06-08].
  7. Answers to Your Questions About Transgender People, Gender Identity, and Gender Expression, www.apa.org [dostęp 2019-06-08] (ang.).
  8. Tomasz Jakubowski, Transmęskości – studia przypadku osób transpłciowych typu K/M, „Humanum. Międzynarodowe Studia Społeczno-Humanistyczne” (3(26)), 2017, s. 183–195, ISSN 1898-8431 [dostęp 2019-06-08] (pol.).
  9. William B. Swann i inni, Fusion with the Cross-Gender Group Predicts Genital Sex Reassignment Surgery, „Archives of Sexual Behavior”, 44 (5), 2015, s. 1313–1318, DOI10.1007/s10508-014-0470-4, ISSN 1573-2800, PMID25666854 [dostęp 2019-06-08].
  10. Rebecca Carabez i inni, Does your organization use gender inclusive forms? Nurses' confusion about trans* terminology, „Journal of Clinical Nursing”, 24 (21–22), 2015, s. 3306–3317, DOI10.1111/jocn.12942, ISSN 1365-2702, PMID26263919 [dostęp 2019-06-09].
  11. Hudson's Guide: FTM Basics: Terminology, www.ftmguide.org [dostęp 2019-06-09].
  12. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Trevor MacDonald i inni, Transmasculine individuals’ experiences with lactation, chestfeeding, and gender identity: a qualitative study, „BMC Pregnancy and Childbirth”, 16 (1), 2016, s. 106, DOI10.1186/s12884-016-0907-y, ISSN 1471-2393 [dostęp 2019-06-09].
  13. Definition of transmasculine, www.dictionary.com [dostęp 2019-06-09] (ang.).
  14. Ashley Mardell, The ABC's of LGBT+, Coral Gables, Florida: Mango, 24 listopada 2016, s. 98, ISBN 978-1-63353-409-4, OCLC 962263268 [dostęp 2019-06-09].
  15. Mohammad Hassan Murad i inni, Hormonal therapy and sex reassignment: a systematic review and meta-analysis of quality of life and psychosocial outcomes, „Clinical Endocrinology”, 72 (2), 2010, s. 214–231, DOI10.1111/j.1365-2265.2009.03625.x [dostęp 2019-06-09] (ang.).
  16. a b Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Anna Elander i inni, The 2011 WPATH Standards of Care and Penile Reconstruction in Female-to-Male Transsexual Individuals, Advances in Urology, 2012 [dostęp 2019-06-09] (ang.).
  17. Maria Cristina Meriggiola, Giulia Gava, Endocrine care of transpeople part I. A review of cross-sex hormonal treatments, outcomes and adverse effects in transmen, „Clinical Endocrinology”, 83 (5), 2015, s. 597–606, DOI10.1111/cen.12753, ISSN 1365-2265, PMID25692791 [dostęp 2019-06-09].
  18. Antonio Becerra-Fernández i inni, Prevalence, Incidence, and Sex Ratio of Transsexualism in the Autonomous Region of Madrid (Spain) According to Healthcare Demand, „Archives of Sexual Behavior”, 46 (5), 2017, s. 1307–1312, DOI10.1007/s10508-017-0955-z, ISSN 1573-2800, PMID28224311 [dostęp 2019-06-09].
  19. Estimating the Prevalence of Transsexualism, ai.eecs.umich.edu [dostęp 2019-06-09].
  20. There are more of us than you think, www.advocate.com, 12 maja 2006 [dostęp 2019-06-09] (ang.).
  21. Likely Transgender Individuals in U.S. Federal Administrative Records and the 2010 Census, census.gov, maj 2015 [dostęp 2019-06-09] [zarchiwizowane z adresu 2017-01-12].
  22. Bangkok Post Public Company Limited, Trans community still faces violence, https://www.bangkokpost.com, 17 maja 2016 [dostęp 2019-06-09].