Transpiracja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przykład rośliny regulującej transpiracje - ten kserofit ogranicza transpirację w czasie suszy (ilustracja po lewej - w czasie suszy, po prawej - lepsze warunki).

Transpiracja – czynne parowanie wody z nadziemnych części roślin przez: aparaty szparkowe (transpiracja szparkowa), skórkę (transpiracja kutykularna) i przetchlinki (transpiracja przetchlinkowa).

Transpiracja szparkowa stanowi około 75-90%[1] transpiracji ogólnej, natomiast kutykularna nie przekracza kilku procent, przy czym u drzew i roślin cieniolubnych udział transpiracji przez kutykulę jest większy niż u roślin światłolubnych. Aż 97% zaabsorbowanej przez roślinę wody tracona jest przez gutację i transpirację[2].

Czynnikami wpływającymi na szybkość transpiracji są:

Transpiracja ma podstawowe znaczenie w przewodzeniu wody przez tkanki roślinne, obniża też temperaturę rośliny chroniąc ją przed przegrzaniem. Potrzeby wodne rośliny charakteryzuje współczynnik transpiracji.

Transpiracja jest procesem fizjologicznym. Ubytek wody z powierzchni roślin jest uzupełniany przez nią za pomocą systemu korzeniowego, kontaktującego się z wodą zawartą w glebie.

Rośliny występujące w klimacie pustynnym wykształciły skuteczny system ochrony przed utratą wody. Przeprowadzają fotosyntezę CAM.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Stanisław Lewak: Fizjologia roślin: Wprowadzenie. Warszawa: PWN, 2009, s. 45. ISBN 978-83-01-15969-6.
  2. Rajiv Kumar Sinha: Modern Plant Physiology. CRC Press, 2004. ISBN 9780849317149. [dostęp 2016-03-25]. (ang.)