Trening autogenny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Trening autogenny Schultza (gr. auto - sam i genesis - powstanie) to popularna nazwa techniki relaksacji neuromięśniowej[1], polegającej na wywołaniu poprzez autosugestię doznań podobnych do stanu hipnozy oraz wewnętrznej medytacji.

System ćwiczeń opracował i opublikował w 1932 Johannes Schultz[2], korzystając z metod stosowanych w jodze oraz medytacji zen[1], bez ich mistyczno-religijnego aspektu. Uczeń Schultza i kontynuator jego badań nad terapią autogenną, Dr. Wolfgang Luthe, rozpowszechnił metodę w USA oraz Kanadzie. Terapeutyczne oddziaływanie TA badał także twórca Katedry Psychoterapii Collegium Medicum UJ, Jerzy Aleksandrowicz. W autogenii człowiek znajduje się pod wpływem własnego oddziaływania[potrzebny przypis].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Trening autogenny ma zastosowanie w leczeniu wspomagającym przy nerwicach i zaburzeniach psychosomatycznych, dolegliwościach hormonalnych, w zaburzeniach neurologicznych, foniatrycznych, położnictwie, stomatologii i przy drobnych zabiegach chirurgicznych. Elementy TA są wykorzystywane w pracy z dziećmi nadpobudliwymi psychoruchowo w przedszkolach[potrzebny przypis].

Elementy treningu autogennego[edytuj | edytuj kod]

Trening autogenny składa się z sześciu (sugerowanych) elementów, które następują po sobie:[potrzebny przypis]

  • uczucie ciężaru,
  • uczucie ciepła,
  • regulacja pracy serca,
  • regulacja swobodnego oddychania,
  • uczucie ciepła w splocie słonecznym (brzuchu),
  • uczucie chłodu na czole.

Początkowo ćwiczenia nie powinny być długie (3-5 minut – tylko uczucie ciężaru, później do 10 minut – uczucie ciężaru i ciepła, finalnie 15-20 – wszystkie elementy).

Relaksacja autosugestywna obejmuje grupy reakcji: umiejętność przyjęcia odpowiedniej postawy – stan bierności, koncentracji na organizmie i sterowania organizmem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Paweł Zieliński, Wielokulturowe źródła metod i technik relaksacyjnych stosowanych w edukacji, [w:] Kazimierz Rędziński, Iwona Wagner (red.), Wielokulturowość w przestrzeni edukacyjnej, 2007.
  2. Johannes Heinrich Schultz: Das Autogene Training (inf. na books.google.pl) (niem.). Entwicklung der Psychiatrie. [dostęp 2017-01-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Gerhard Leibold, Hipnoza i autosugestia, Elżbieta Kaźmierczak (tłum.), Witold Leder (tłum.), Warszawa: J&BF, 1997, ISBN 83-907369-3-4, OCLC 830128018.
  2. Claus Derra, Trening autogenny dla każdego, Paweł Wieczorek (tłum.), Warszawa: Amber, 2005, ISBN 83-241-2295-8, OCLC 749838789.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]