Tringa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tringa[1]
Linnaeus, 1758[2]
Przedstawiciel rodzaju – brodziec śniady (T. erythropus)
Przedstawiciel rodzaju – brodziec śniady (T. erythropus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd bekasowce
Parvordo Scolopacida
Nadrodzina Scolopacoidea
Rodzina bekasowate
Podrodzina brodźce
Plemię Tringini
Rodzaj Tringa
Typ nomenklatoryczny

Tringa ocrophus Linnaeus, 1758

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Tringarodzaj ptaka z rodziny bekasowatych (Scolopacidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji i Ameryce Północnej[10].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 18–41 cm; masa ciała 31–375 g; rozpiętość skrzydeł 54–74 cm[11].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Tringa: średniowiecznołac. tringa – nazwa nadana samotnikowi przez Ulissesa Aldrovandiego w 1599 roku, od gr. τρυγγας trungas – wielkości drozda, białozady brodzący ptak, machający ogonem, wspomniany przez Arystotelesa, dalej nie zidentyfikowany, ale przez późniejszych autorów identyfikowany jako bekas, pliszka lub pluszcz[12].
  • Catoptrophorus: gr. κατοπτρον katoptron – lustro; φορος phoros – noszący, od φερω pherō – nosić[13]. Gatunek typowy: Scolopax semipalmata J.F. Gmelin, 1789.
  • Gambetta: bolońska (włoska) nazwa Gambetta dla jakiegoś rodzaju biegusa (Aldrovandi, 1599), od łac. gamba – noga, prawdopodobnie od gr. καμπη kampē – pochylać się[14]. Gatunek typowy: Scolopax totanus Linnaeus, 1758.
  • Helodromas: gr. ἑλος helos – bagno; δρομας dromas – bieganie, od τρεχω trekhō – biegać[15]. Gatunek typowy: Tringa ochropus Linnaeus, 1758.
  • Hodites: gr. ὁδιτης hoditēs – podróżnik, od ὁδος hodos – podróż, droga[16]. Gatunek typowy: Scolopax semipalmata J.F. Gmelin, 1789.
  • Heteroscelus: gr. ἑτεροσκελης heteroskelēs – z nierównymi nogami, od ἑτερος heteros – różny; σκελος skelos – noga[17]. Gatunek typowy: Totanus brevipes Vieillot, 1816.
  • Heteractitis: gr. ἑτερος heteros – różny, inny, dziwny; rodzaj Actitis Illiger, 1811[18]. Gatunek typowy: Scolopax incana J.F. Gmelin, 1789.
  • Aegialodes: gr. αιγιαλωδης aigialōdēs – bywając przy brzegu, od αιγιαλος aigialos – plaża, brzeg morza[19]. Nowa nazwa dla Gambetta.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[20]:

Przypisy

  1. Tringa, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. C. Linneaus: Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 148. (łac.)
  3. Ch.L. Bonaparte. The Genera of North American Birds, and a Synopsis of the Species found within the territory of the United States; systematically arranged in Orders and Families. „Annals of the Lyceum of Natural History of New York”. 2, s. 323, 1827 (ang.). 
  4. Kaup 1829 ↓, s. 54.
  5. Kaup 1829 ↓, s. 144.
  6. Kaup 1829 ↓, s. 155.
  7. S.F. Baird: Order Grallatores. W: S.F. Baird, J. Cassin, G.N. Lawrence: Reports of explorations and surveys, to ascertain the most practicable and economical route for a railroad from the Mississippi River to the Pacific Ocean. Made under the direction of the secretary of war, in 1853-6, according to acts op congress of March 8, 1853, May 31, 1854, and August 5, 1854. Cz. 9: Birds. Waszyngton: A.O.P. Nicholson, Printer [etc.], 1858, s. 734. (ang.)
  8. L.H. Stejneger. Analecta Ornitiiologica. „The Auk”. 1, s. 236, 1884 (ang.). 
  9. F. Heine & A. Reichenow: Nomenclator Musei Heineani Ornithologici; Verzeichniss der Vogel-Sammlung des Kgl. Oberamtmanns Ferdinand Heine. Berlin: R. Friedländer & Sohn, 1890, s. 327. (łac.)
  10. F. Gill & D. Donsker (red.): Buttonquail, plovers, seedsnipe & sandpipers (ang.). IOC World Bird List: Version 7.2. [dostęp 2017-07-16].
  11. T. Piersma, J. van Gils & P. Wiersma: Family Scolopacidae (Sandpipers, Snipes and Phalaropes). W: J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 3: Hoatzin to Auks. Barcelona: Lynx Edicions, 1996, s. 509–512, 514. ISBN 84-87334-20-2. (ang.)
  12. Jobling 2016 ↓, s. Tringa.
  13. Jobling 2016 ↓, s. Catoptrophorus.
  14. Jobling 2017 ↓, s. Gambetta.
  15. Jobling 2016 ↓, s. Helodromas.
  16. Jobling 2016 ↓, s. Hodites.
  17. Jobling 2016 ↓, s. Heteroscelus.
  18. Jobling 2016 ↓, s. Heteractitis.
  19. Jobling 2017 ↓, s. Aegialodes.
  20. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Plemię: Tringini Rafinesque, 1815 (Wersja: 2016-11-19). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2017-07-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2017. [dostęp 2017-07-16]. (ang.)
  2. J.J. Kaup: Skizzirte Entwickelungs-Geschichte und natürliches System der europäischen Thierwelt: Erster Theil welcher die Vogelsäugethiere und Vögel nebst Andeutung der Entstehung der letzteren aus Amphibien enthält. Darmstatd: In commission bei Carl Wilhelm Leske, 1829, s. 1–203. (niem.)