Triple H

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Triple H
Triple H w kwietniu 2016
Triple H w kwietniu 2016
Imię i nazwisko Paul Michael Levesque[1]
Data i miejsce
urodzenia		 27 lipca 1969
Nashua, New Hampshire
Miejsce
zamieszkania		 Weston, Connecticut
Współmałżonek Stephanie McMahon (2003-)
Dzieci 3
Rodzina McMahon
Kariera profesjonalnego wrestlera
Pseudonimy
ringowe		 Hunter Hearst Helmsley
Jean-Paul Lévesque
Terra Ryzing[2]
Terror Risin'
Triple H
Wzrost 1,93 m[3]
Masa ciała 116 kg[3]
Zapowiadany z Boston, Massachusetts
(jako Terror Risin'/Terra Ryzing)
Sainte-Mère-Église, Francja
(jako Jean-Paul Lévesque)
Greenwich, Connecticut
(jako Hunter Hearst Helmsley/Triple H)[3]
Trenowany przez Killer Kowalski[3]
Debiut 24 marca 1992

Triple H, właśc. Paul Michael Levesque[1] (ur. 27 lipca 1969 w Nashua, New Hampshire) – amerykański wrestler i były, dziewięciokrotny WWE Champion. Jest on również wiceprezydentem od poszukiwania talentów, live eventów oraz spraw kreatywnych federacji wrestlingu WWE, a także założycielem i akcjonariuszem WWE NXT. Jest członkiem rodziny McMahon, do której należy główna część majątku WWE[4]. Oprócz korporacyjnych ról, Levesque występuje regularnie w programach WWE jako autorytet i wrestler.

Levesque wziął udział w wielu konkursach kulturystycznych po ukończeniu liceum w 1987. Rozpoczął swoją karierę profesjonalnego wrestlera w International Wrestling Federation w 1992, pod pseudonimem Terra Ryzing. Dołączył do World Championship Wrestling (WCW) w 1994, gdzie został przemianowany na Jean-Paul Lévesque, Quebekczykowego arystokratę. W 1995, Levesque przeniósł się do World Wrestling Federation (teraźniejsze WWE), gdzie stał się Hunter Hearst Helmsley'em, zaś później, Triple H'em. W 1997, Triple H współ-utworzył D-Generation X, wrestlingowe ugrupowanie, które było ważnym elementem "Attitude Ery" w WWF. W 1999, po storyline'owym poślubieniu Stephanie McMahon, Triple H stał się regularnym main eventerem federacji. Przez kolejne ponad półtorej dekady, Helmsley zdobył światowe tytuły 14 razy, a także prowadził stajnie takie jak The McMahon-Helmsley Faction i Evolution[3]. W 2003, Levesque poślubił Stephanie McMahon w prawdziwym życiu.

W 2010 stał się part-timerem i występuje w ringu okazjonalnie, częściej zajmując się swoją pozycją na zapleczu WWE.

W ciągu kariery stał się mistrzem 24 razy; w tym dziewięciokrotnie zdobył WWF/E Championship i pięciokrotnie World Heavyweight Championship. Zwyciężył w turnieju King of the Ring 1997, Royal Rumble z lat 2002 i 2016, a także brał udział w walkach wieczoru sześciu WrestleManii.

Poza wrestlingiem, Levesque pojawił się wielokrotnie w filmach i telewizji. Zagrał główną postać w produkcji filmowej WWE Studios The Chaperone.

Wczesne życie[edytuj]

Levesque urodził się w Nashua, New Hampshire[5]. Miał 5 lat, gdy obejrzał walkę wrestlerską po raz pierwszy; brał w niej udział Chief Jay Strongbow[6]. W wieku 14 lat, Levesque zaczął interesować się kulturystyką, ponieważ chciał wyglądać jak inni profesjonalni wrestlerzy[6]. Po ukończeniu liceum w 1987, Levesque brał udział w wielu konkursach kulturystycznych. Został ukoronowany mianem Teen Mr. New Hampshire w 1988[6][7].

Kariera profesjonalnego wrestlera[edytuj]

Wczesna kariera (1992–1994)[edytuj]

Levesque był trenowany przez Killera Kowalski'ego w jego szkółce wrestlingu w Malden, Massachusetts[6]. Jego kolegami z klasy byli między innymi przyszli wrestlerzy WWF – Chyna i Perry Saturn. Zadebiutował 24 marca 1992 w promocji Kowalskiego, International Wrestling Federation, pod pseudonimem ringowym "Terra Ryzing". W lipcu 1992 zdobył IWF Heavyweight Championship[2].

Levesque występował w różnych federacjach niezależnych na Wschodnim Wybrzeżu do 1994. Przez ten czas, jego menadżerem był John Rodeo[8].

World Championship Wrestling (1994-1995)[edytuj]

Na początku 1994, Levesque podpisał roczny kontrakt z World Championship Wrestling (WCW)[6]. Zadebiutował jako heel pod pseudonimem Terra Ryzing, w pierwszej walce pokonał Keitha Cole'a. Jego pseudonim ringowy został później zmieniony na Jean-Paul Lévesque[6]. Jego gimmick nawiązywał do francuskich korzeni Levesque'a; podczas odgrywania postaci używał francuskiego akcentu, gdyż nie potrafił mówić po francusku[6]. W tym czasie zaczął używać finishera Pedigree.

Levesque krótko rywalizował z Alexem Wrightem. Przegrał z Wrightem na gali Starrcade 1994[9]. Utworzył tag team z Lordem Stevenem Regalem, którego gimmick brytyjskiego snoba był podobny do wizerunku Levesque'a[6]. Levesque opuścił federację na rzecz World Wrestling Federation (WWF) w styczniu 1995.

World Wrestling Federation/Entertainment/WWE[edytuj]

The Connecticut Blueblood (1995-1997)[edytuj]

Helmsley noszący żakiet i tradycyjne perfumy dla uwydatnienia wizerunku snoba

Levesque zaczął swoją karierę w WWF jako Hunter Hearst Helmsley – "Szlachcic z Connecticut" (ang. Connecticut Blueblood). Kilka miesięcy później zaczął się pojawiać w winietach, w których mówił o prawidłowym wykorzystaniu dobrych manier. Zadebiutował 30 kwietnia 1995 na odcinku WWF Wrestling Challenge[1]. Jego debiut pay-per-view odbył się na SummerSlam; pokonał Boba Holly'ego[10]. Pod koniec 1995, Levesque zaczął feud z farmerem Henrym O. Godwinnem. Ich ostatnią walką był niesławny "Hog Pen match" na In Your House 5: Seasons Beatings, z którego Levesque wyszedł zwycięsko[11].

Pomimo bycia mocno promowanym przez pierwsze miesiące po debiucie, w 1996 kariera Levesque'a utknęła w martwym punkcie. Zaczął feud z Droesem i przegrał z nim na Royal Rumble 1996[1]. Krótko po Royal Rumble, Helmsley zaczął pojawiać się w ringu z różnymi manadżerkami. Na WrestleManii XII przegrał z The Ultimate Warriorem[12] i rozładował złość na swojej menadżerce Sable. Debiutujący Marc Mero uratował Sable z rąk Helmsleya[13], co rozpoczęło rywalizację pomiędzy dwójką wrestlerów.

Levesque był członkiem The Kliq – ugrupowania wrestlerów, które znane było z wpływania na decyzje Vince'a McMahona i bookerów WWF. Helmsley miał wygrać turniej King of the Ring 1996, lecz ostatecznie decyzję zmieniono, głównie z powodu incydentu w Madison Square Garden[6]. Nash i Hall opuszczali federację na rzecz WCW; po ich ostatniej walce do ringu wkroczyło całe The Kliq by pożegnać wrestlerów, łamiąc przy tym kayfabe[6][14]. Jedynie Levesque został ukarany[6].

21 października 1996, Helmsley zdobył WWF Intercontinental Championship, pokonując Marca Mero[15]. 13 lutego 1997 stracił pas na rzecz Rocky'ego Maivii[15]. Po utracie tytułu Interkontynentalnego, rozpoczął nowy feud z Goldustem i pokonał go na WrestleManii 13[16]. Podczas trwania tej rywalizacji zadebiutowała Chyna, nowa ochroniarka Helmsleya[17].

D-Generation X (1997-1999)[edytuj]

 Osobny artykuł: D-Generation X.
 Zobacz też: The Corporation.
Triple H i Chyna w kwietniu 1999

Helmsley wygrał turniej King of the Ring 1997, pokonując Mankinda w finale[18]. Później tego roku, Shawn Michaels, Helmsley, Chyna i Rick Rude uformowali D-Generation X (DX)[19]. Stajnia była znana z przekraczania standardów w WWF; Michaels i Helsmley wygłaszali kontrowersyjne proma, używając catchphrase'a "Suck It" i gestów seksualnych (m.in. crotch chop, czyli skrzyżowanie rąk koło krocza w literę "X"). Helsmley całkowicie porzucił gimmick "Connecticut Blueblooda", zaczął pojawiać się w t-shirtach i skórzanych kurtkach. W międzyczasie, jego pseudonim ringowy został skrócony do prostego Triple H (był to skrót od wcześniejszego pseudonimu)[20]. 11 grudnia 1997 zdobył European Championship[20]. Po zakończeniu rywalizacji pomiędzy DX i Hart Foundation, Helmsley kontynuował feud z Owenem Hartem. Ich rywalizacja została zakończona wygraną przez Triple H'a walką na WrestleManii XIV[21].

Po WrestleManii, Michaels został zmuszony do zaprzestania wystąpień w ringu – dwa miesiące wcześniej doznał poważnej kontuzji pleców. Triple H przejął pozycję lidera w DX i połączył siły z X-Pacem oraz New Age Outlaws[22]. D-Generation X zyskało popularność wśród fanów, przez co stajnia przeszła face turn. W międzyczasie, Levesque zaadaptował nową wejściówkę, w której pytał publikę "Are you ready? I said, are you ready?" (pol. "Jesteście gotowi? Powiedziałem, jesteście gotowi?") i parodiował konferansjera WCW Michaela Buffera, przekształcając słynne "Let's get ready to rumble" na "Let's get ready to suck it"[23].

Helmsley zaczął rywalizować o Intercontinental Championship z liderem Nation of Domination – The Rockiem. Triple H odebrał Rockowi mistrzostwo w Ladder matchu na SummerSlam w 1998[24]. Niedługo później odniósł kontuzję kolana. Rywalizacja pomiędzy Triple H'em a Rockiem była kontynuowana, kiedy DX walczyło ze stajnią The Corporation. 25 stycznia 1999, Triple H zawalczył z The Rockiem o WWF Championship w "I Quit" matchu. Wypowiedział słowa "I quit", kiedy Kane miał wymierzyć jego przyjaciółce Chynie Chokeslam. Triple H poddał walkę, by ratować wrestlerkę[25].

Na WrestleManii XV, Triple H przegrał z Kanem po tym jak w walkę zainterweniowała Chyna, powracając do DX[26]. Tej samej nocy, Triple H i Chyna zdradzili członka DX, X-Paca, pomagając Shane'owi McMahonowi obronić European Championship[26]. Triple H i Chyna dołączyli razem do The Corporation, stając się heelami. Po wielu nieudanych próbach zdobycia WWF Championship[27], Triple H zawalczył z Mankindem i Stone Cold Stevem Austinem w Triple Threat matchu na SummerSlam; walkę wygrał Mankind[28]. Następnej nocy na Raw, Triple H pokonał Mankinda, zdobywając WWF Championship po raz pierwszy[27].

16 września 1999 na SmackDown!, Triple H stracił tytuł na rzecz Vince'a McMahona[29]. Tytuł mistrzowski odzyskał na gali Unforgiven, w Six-Pack Challenge'u[30]. Pokonał Stone Cold Steve'a Austina na No Mercy[31], po czym stracił tytuł w walce z Big Showem na Survivor Series[32]. Triple H kontynuował feud z Vincem; poślubił jego córkę, Stephanie McMahon[33]. Na gali Armageddon pokonał McMahona w No Holds Barred matchu[34]. Stephanie później przeszła na stronę Triple H'a; razem zaczęli zarządzać WWF[6].

McMahon–Helmsley Era (2000–2001)[edytuj]

 Osobne artykuły: McMahon-Helmsley Faction i The Power Trip.

W styczniu 2000, Triple H zaczął nazywać samego siebie "The Game", zaś od Jima Rossa otrzymał przydomek "The Celebral Assassin". Początkowo to Owen Hart miał dostać przydomek "The Game"[35]. 3 stycznia 2000 na Raw is War, Triple H pokonał Big Showa zdobywając WWF Championship po raz trzeci[36].

Na początku 2000 roku rywalizował z Mickiem Foley'em. Zawalczyli ze sobą na Royal Rumble w Street Fight matchu o WWF Championship, z którego Triple H wyszedł zwycięsko po wykonaniu dwóch Pedigree na rywalu[37]. Rywalizacja zakończyła się na No Way Out w Hell in a Cell matchu; Triple H ponownie obronił tytuł, a Foley zmuszony był odejść z federacji[38]. Triple H obronił pas na WrestleManii 2000 w walce z The Rockiem[39], lecz miesiąc później stracił mistrzostwo na rzecz Rocka. Na Judgment Day odzyskał tytuł, tym razem w godzinnym Iron Man matchu[40], po czym ponownie go stracił na rzecz Rocka na King of the Ring[41].

Krótko rywalizował z Chrisem Jericho, a następnie rozpoczął feud z Kurtem Anglem. W rywalizację pomiędzy Triple H'em a Anglem zamieszana była także Stephanie McMahon; razem tworzyli trójkąt miłosny[42]. Na SummerSlam, The Rock pokonał Triple H'a i Angle'a w Triple Threat matchu, broniąc pasa WWF Championship[43]. Feud Triple H'a z Anglem zakończył się wygraną przez Triple H'a walką na Unforgiven[44].

Triple H rozpoczął rywalizację ze Stevem Austinem, gdy okazało się, że Triple H zapłacił Rikishi'emu za przejechanie Austina autem na gali Survivor Series w 1999[45]. Triple H i Austin zawalczyli na Survivor Series; Triple H ponownie próbował przejechać Austina, lecz nie udało mu się tego dokonać – Austin wsiadł do wózka widłowego, podniósł auto Triple H'a i zrzucił je z wysokości 3 metrów[46]. Feud został zakończony Three Stages of Hell matchem na gali No Way Out 2001, w którym Helmsley pokonał Austina[47]. W 2001 rywalizował też z The Undertakerem; Undertaker pokonał go na WrestleManii X-Seven[48]. Noc po WrestleManii, Triple H pomógł Austinowi wygrać Steel Cage match z The Rockiem[49]. Triple H i Austin utworzyli tag-team The Two-Man Power Trip. 5 kwietnia Triple H zdobył Intercontinental Championship po raz trzeci[15]. Niedługo później stracił mistrzostwo[15], lecz odzyskał je w walce z Jeffem Hardym[50]. Na gali Blacklash Triple H i Austin pokonali Kane'a i The Undertakera, zdobywając WWF Tag Team Championship[51].

21 maja 2001, Triple H zerwał mięsień czworogłowy uda (lewego) podczas obrony Tag Team Championship przeciwko Chrisowi Jericho i Chrisowi Benoit. Dokończył walkę, pomimo niezdolności utrzymania ciężaru na kontuzjowanej nodze. Kontuzja wymagała operacji, a rygorystyczna rehabilitacja wymusiła na Triple H'u przerwę od wystąpień w ringu na ponad osiem miesięcy[6].

Evolution (2002-2005)[edytuj]

 Osobny artykuł: Evolution.
Triple H po zdobyciu Undisputed WWF Championship na WrestleManii X8

7 stycznia 2002 Triple H powrócił na Raw jako face[52]. Kilka tygodni później wygrał Royal Rumble match i otrzymał szansę na walkę o Undisputed WWF Championship na WrestleManii X8[53]. Na WrestleManii, Triple H pokonał Chrisa Jericho w walce o mistrzostwo[54]. Stracił pas na gali Backlash, na rzecz Hulka Hogana[55]. Po rozdzieleniu rosteru WWE na dwa brandy, został przedraftowany do SmackDown!. Kontynuował feud z Jericho; na gali Judgment Day wygrał z nim w Hell in a Cell matchu[56]. Na King of the Ring zawalczył o Undisputed WWF Championship przeciwko The Undertakerowi, lecz nie zdołał odzyskać tytułu[57].

McMahon-Helmsley Faction było powoli wycofywane z telewizji, głównie ze względu na face turn Triple H'a. Stephanie McMahon i Triple H przechodzili kryzys w związku; Stephanie sfałszowała ciążę, aby Helmsley wrócił do niej[58]. Ten jednak dowiedział się, że ciąża była kłamstwem i rzucił Stephanie na Raw, tuż przed odnowieniem przysięgi małżeńskiej[58]. Stephanie stała się menadżerką Jericho[58], lecz wkrótce później musiała opuścić WWF[59]. Storyline został zakończony podpisaniem papierów rozwodowych przez Triple H'a i Stephanie na gali Vengeance[60].

W międzyczasie, Shawn Michaels powrócił do WWE i dołączył do New World Order (nWo)[61]. Michaels i Kevin Nash próbowali namówić Triple H'a do przejścia na Raw i dołączenia do grupy[61]. Ostatecznie, grupa została rozwiązana[61], a Triple H został sprowadzony do Raw przez Erica Bischoffa. Triple H i Michaels mieli ponownie połączyć się w D-Generation X, lecz Triple H odwrócił się od Michaelsa, przechodząc heel turn[62]. Michaels wygrał "Unsanctioned Street Fight" z Triple H'em na gali SummerSlam[63].

Po SummerSlam, Undisputed Champion Brock Lesnar przeszedł do brandu SmackDown, pozostawiając Raw bez żadnego mistrzostwa. Generalny Menadżer Raw Eric Bischoff wprowadził World Heavyweight Championship i podarował pas Triple H'owi[64]. Triple H obronił tytuł w walce z Robem Van Damem na Unforgiven[65]. W październiku rozpoczął niesławny feud z mistrzem interkontynentalnym – Kanem. Storyline z Katie Vick został bardzo źle przyjęty przez fanów i porzucony tuż przed walką na No Mercy[66]. Na gali, Triple H pokonał Kane'a i zunifikował tytuły[67]. Triple H stracił World Heavyweight Championship na rzecz Shawna Michaelsa w pierwszym Elimination Chamber matchu na Survivor Series[68]. Odzyskał tytuł na gali Armageddon, pokonując Michaelsa w Three Stages of Hell matchu[69].

Triple H w kwietniu 2005

Na przełomie 2002 i 2003 roku[70], Triple H uformował grupę Evolution wraz z Ricem Flairem, Randym Ortonem i Batistą. Triple H i Ric Flair przegrali walkę o World Tag Team Championship z Kanem i Robem Van Damem[71]. Grupa dominowała na Raw; w grudniu 2003 każdy z członków Evolution posiadał pas mistrzowski[72]. Triple H bronił World Heavyweight Championship przez większość 2003, m.in. w walce z Bookerem T na WrestleManii XIX[73]. We wrześniu stracił tytuł na rzecz Billa Goldberga[74]. Odzyskał pas mistrzowski w Triple Threat matchu przeciwko Goldbergowi i Kane'owi na gali Armageddon[72]. Na Royal Rumble 2004 obronił tytuł w Last Man Standing matchu przeciwko Shawnowi Michaelsowi; walka zakończyła się remisem, przez co pas nie zmienił właściciela[75]. Stracił tytuł na rzecz Chrisa Benoit na WrestleManii XX[76].

Triple H zakończył feud z Michaelsem, pokonując go w najdłuższym w historii Hell in a Cell matchu na Bad Blood[77]. Po kolejnej nieudanej próbie odzyskania mistrzostwa na Vengeance[78], skupił się na Eugene'ie, pokonał go na gali SummerSlam[79]. Na Unforgiven, Triple H zdobył World Heavyweight Championship w walce z byłym członkiem Evolution – Randym Ortonem[80]. Mistrzostwo zostało zwakatowane po wygranym przez Triple H'a Triple Threat matchu z Chrisem Benoit i Edge'em[81]. Na New Year's Revolution, Triple H wygrał Elimination Chamber match i stał się mistrzem świata po raz dziesiąty[82]. Na WrestleManii 21, Triple H stracił World Heavyweight Championship na rzecz Batisty[83], po czym przegrał dwie walki rewanżowe: na Backlash[84] i Vengeance[85]. Po Vengeance, Triple H wziął przerwę od występów w WWE z powodu problemów z karkiem[86].

Po trzech miesiącach przerwy, Triple H powrócił na Raw i wraz z byłym członkiem Evolution, Ricem Flairem, pokonali Chrisa Mastersa i Carlito[87]. Po walce odwrócił się od Flaira, uderzając go młotem i rozpoczynając z nim rywalizację[88]. Flair pokonał Triple H'a w Steel Cage matchu o Intercontinental Championship na gali Taboo Tuesday[89]. Rywalizacja zakończyła się wygranym przez Triple H'a Last Man Standing matchu na Survivor Series 2005[90].

Zjednoczenie D-Generation X (2006-2007)[edytuj]

We wczesnym 2006, Triple H wygrał turniej Road to WrestleMania Tournament, dzięki czemu mógł zawalczyć z Johnem Ceną o WWE Championship na WrestleManii 22[91]. Walka stała się main eventem WrestleManii; Triple H przegrał starcie[92]. Na Backlash, zawalczył o mistrzostwo z Edgem i Ceną w Triple Threat matchu, lecz ponownie przegrał. Po walce zaatakował rywali młotkiem i wykonał kilka crotch chopów (gestów używanych niegdyś przez DX)[93]. Triple H zmierzył się z Ceną jeszcze kilka razy; przegrał wszystkie starcia[94], za co obwinił Vince'a McMahona. Doprowadziło to do rozpoczęcia rywalizacji między Triple H'em a Shanem i Vincem McMahonami.

Triple H i Shawn Michaels wykonujący swoje znane pozy z D-Generation X

Shawn Michaels powrócił na Raw 12 czerwca i wraz z Triple H'em odnowili D-Generation X[95]. DX pokonało Spirit Squad na gali Vengeance w 5-on-2 Handicap matchu[96]. Na SummerSlam pokonali Vince'a i Shane'a, pomimo interwencji innych wrestlerów pracujących dla Vince'a[97]. Na Unforgiven, D-Generation X pokonało McMahonów i ECW World Championa Big Showa w 3-on-2 Handicap Hell in a Cell matchu[98].

DX rozpoczęło rywalizację z Rated-RKO (Edge i Randy Orton). Na gali Cyber Sunday, sędzia specjalny starcia między Rated-RKO a DX – Eric Bischoff – pozwolił Rated-RKO użyć broni, przez co DX przegrało walkę[99]. Na Survivor Series, drużyna DX pokonała drużynę Edge'a i Ortona w 5-on-5 Traditional Survivor Series Elimination matchu[100]. W styczniu 2007, na gali New Year's Revolution, Triple H ponownie zerwał mięsień czworogłowy (tym razem było to prawe udo), przez co walka DX z Rated-RKO zakończyła się no-contestem[101][102].

WWE Champion (2007-2009)[edytuj]

Triple H powrócił na SummerSlam 2007 i pokonał Kinga Bookera[103]. Dwa miesiące później na No Mercy, Triple H wygrał walkę z Randym Ortonem, zostając sześciokrotnym WWE Championem[104]. Tej samej nocy obronił tytuł w zarządzonej przez Vince'a McMahona walce z Umagą[104]. Po udanej obronie, McMahon zdecydował przyznać Ortonowi rewanż jeszcze tej samej nocy. Triple H stracił tytuł w Last Man Standing matchu z Ortonem[105]. Panowanie Triple H'a na No Mercy było siódmym najkrótszym w historii WWE – trwało ono niecałą galę[106]. Po wygraniu Raw Elimination Chamber matchu na gali No Way Out, Triple H ponownie stał się pretendentem do WWE Championship[107]. Na WrestleManii XXIV[108]zmierzył się z Randym Ortonem i Johnem Ceną w Triple Threat matchu o mistrzostwo; stracie wygrał Orton. Miesiąc później na Backlash, Triple H wygrał tytuł w Fatal Four-Way Elimination matchu przeciwko Ortonowi, Cenie i Johnowi "Bradshaw" Layfieldowi[109]. Triple H dwukrotnie obronił pas w walkach przeciwko Ortonowi: na Judgment Day, w Steel Cage matchu[110], oraz na One Night Stand w Last Man Standing matchu[111].

Triple H jako WWE Champion w listopadzie 2008

23 czerwca 2008 Triple H został przeniesiony do brandu SmackDown[112]. Przez całe lato skutecznie bronił mistrzostwa m.in. w walkach przeciwko The Great Khali'emu na SummerSlam[113], oraz w Championship Scramble matchu na gali Unforgiven[114]. Tuż po Unforgiven rozpoczął rywalizację o pas z Jeffem Hardym.

Na Survivor Series, Triple H miał bronić mistrzostwa przeciwko Vladimirowi Kozlovowi i Hardy'emu. Hardy został zaatakowany przed walką, a jego miejsce w Triple Threat matchu zajął Edge. Jeff Hardy zainterweniował i przypadkowo uderzył Triple H'a stalowym krzesełkiem, przez co ten przegrał walkę i pas mistrzowski[115]. Triple H wział udział w Royal Rumble matchu na gali Royal Rumble 2009; został wyeliminowany jako ostatni[116]. W lutym, na No Way Out, zdobył WWE Championship w SmackDown Elimination Chamber matchu[117].

16 lutego 2009 na Raw, Triple H przyszedł na pomoc Stephanie i Shane'owi McMahonom, kiedy ci zostali zaatakowani przez Randy'ego Ortona[118]. Podczas wywiadu z Jimem Rossem, Triple H złamał kayfabe, wyjawiając, że Vince McMahon jest jego teściem, Shane szwagrem, zaś Stephanie jego żoną[119]. Skonfrontował się z Ortonem i próbował go zaatakować, lecz przeszkodziło mu The Legacy (Ted DiBiase Jr. i Cody Rhodes)[120]. Na WrestleManii XXV, Triple H obronił WWE Championship w walce z Ortonem[121]. Triple H, Shane McMahon i Batista zawalczyli z Ortonem i Legacy w Six-Man Tag Team matchu o WWE Championship na Backlash; Orton przypiął Triple H'a, przez co stał się nowym mistrzem[122]. Triple H przegrał Three Stages of Hell match o tytuł z Ortonem na The Bash[123]. Nie zdołał też zdobyć tytułu na Night of Champions[124].

Ostatni powrót DX (2009–2010)[edytuj]

Triple H na Tribute to the Troops w grudniu 2010

10 sierpnia 2009 Triple H namówił Shawna Michaelsa do powrotu do WWE[125]. Tydzień później na Raw, Michaels i Triple H oficjalnie przywrócili DX; podczas wygłaszania proma w ringu zostali zaatakowani przez The Legacy[126]. Na SummerSlam zdołali pokonać Legacy[127], lecz na Breaking Point przegrali z nimi w pierwszym Submissions Count Anywhere matchu w historii WWE[128]. Na Hell in a Cell, DX pokonało Legacy w Hell in a Cell matchu, kończąc rywalizację[129]. Na Survivor Series, DX wyzwało Johna Cenę do walki o WWE Championship w Triple Threat matchu; Cena zdołał obronić tytuł[130]. 13 grudnia na TLC: Tables, Ladders & Chairs, DX pokonało Chrisa Jericho i Big Showa w Tables, Ladders and Chairs matchu, zdobywając Unified WWE Tag Team Championship[131].

W grudniu do DX dołączył Hornswoggle – stał się on maskotką drużyny. 8 lutego 2010 na Raw, DX straciło Unified Tag Team Championship na rzecz ShoMiz (The Miza i Big Showa)[132]. 1 marca na Raw, DX przegrało w rewanżu o tytuły[133]; była to ostatnia wspólna walka Michaelsa i Triple H'a – po WrestleManii XXVI Michaels zakończył karierę[134].

21 lutego, Triple H wyeliminował WWE Championa Sheamusa z Elimination Chamber matchu, lecz sam nie zdołał zdobyć tytułu[135]. Sheamus zaatakował go kilka tygodni później. Na WrestleManii XXVI Triple H pokonał Sheamusa[134], lecz przegrał z nim w walce rewanżowej na Extreme Rules[136].

Chief Operating Officer (2011–2013)[edytuj]

Triple H powrócił 21 lutego 2011 na Raw, przerywając wejście również powracającego The Undertakera[137]. Wyzwał go na No Holds Barred match na WrestleManii XXVII. Tydzień później wykonał Sheamusowi Pedigree na stołku komentatorskim w ramach zemsty za 10-miesięczną przerwę[138]. Na WrestleManii przegrał walkę z Undertakerem[139].

18 lipca 2011 na Raw, Triple H powrócił w imieniu Rady Zarządu WWE, by odciążyć Vince'a McMahona od jego obowiązków[140]. Ogłosił, że został dyrektorem operacyjnym (ang. Chief Operating Officer (COO)) WWE, ponieważ McMahon nie mógł poradzić sobie z CM Punkiem (Punk zdobył WWE Championship, a następnie odszedł z federacji, zabierając mistrzostwo ze sobą). Pomimo, iż John Cena zdobył tytuł na Raw, Triple H podpisał kontrakt z CM Punkiem i ogłosił walkę Champion vs. Champion na SummerSlam pomiędzy Punkiem i Ceną, a sędzią specjalnym miał być on sam. Triple H odliczył przypięcie na rzecz Punka, lecz tuż po walce Punk został zaatakowany przez przyjaciela Triple H'a – Kevina Nasha[141]. Triple H "zwolnił" Nasha za niesubordynację[142] i ustalił No Disqualification match pomiędzy nim samym a CM Punkiem na Night of Champions; na szali pojedynku postawił posadę COO federacji[143]. Na gali zdołał pokonać rywala, pomimo interwencji Johna Laurinaitisa, Nasha, The Miza i R-Trutha[144]. Po tym, jak wrestlerzy WWE dali Triple H'owi wotum nieufności, na Raw powrócił Mr. McMahon. McMahon pozostawił Triple H'a przy funkcji COO i wyznaczył Laurinaitisa jako nowego Generalnego Menadżera Raw. Laurinaitis wyznaczył walkę pomiędzy Mizem i R-Truthem a Triple H'em i Punkiem na Vengeance[145]. Podczas walki na gali, Nash zaatakował Triple H'a, przez co ten musiał zostać przewieziony do szpitala[146]. Na gali TLC: Tables, Ladders, and Chairs, pokonał Nasha w Sledgehammer Ladder matchu[147].

Triple H stojący w ringu z The Undertakerem przed ich drugą walką na WrestleManii XXVII

Triple H powrócił 30 stycznia na Raw, aby ocenić dotychczasową pracę Laurinaitisa. Tuż przed podjęciem decyzji, Triple H'owi przerwał powracający Undertaker[148]. Choć początkowo nie godził się na rewanż, Triple H przyjął wyzwanie Undertakera[149]. Na WrestleManii XXVIII zmierzyli się w Hell in a Cell matchu; Triple H przegrał walkę, pomimo pomocy ze strony sędziego specjalnego pojedynku – Shawna Michaelsa[149].

Triple H powrócił 30 kwietnia na Raw i został zaatakowany przez Brocka Lesnara; Lesnar założył na nim Kimurę i złamał mu rękę[150]. Na No Way Out w czerwcu, Triple H wyzwał Lesnara na walkę na gali SummerSlam[151], jednak wyzwanie zostało odrzucone przez Paula Heymana noc później na Raw[152]. Na Raw 1000, Stephanie McMahon udało się sprowokować Heymana by przyjął wyzwanie[153]. Na SummerSlam, Lesnar pokonał Triple H'a, kolejny raz łamiąc mu rękę w Kimurze[154].

Triple H wrócił na Raw 25 lutego 2013; obronił Vince'a McMahona przed atakiem ze strony Lesnara[155]. Tydzień później wyzwał Lesnara na pojedynek na WrestleManii 29; Lesnar zaakceptował wyzwanie, pod warunkiem, że to on wybierze stypulację[156][157]. Lesnar i Heyman wybrali No Holds Barred match jako rodzaj walki, przy czym gdyby Triple H przegrał, musiałby przejść na emeryturę[158]. Triple H pokonał Lesnara na WrestleManii[159], lecz przegrał rewanżowy Steel Cage match na gali Extreme Rules[160].

The Authority (2013-2016)[edytuj]

 Osobny artykuł: The Authority.
Triple H i Stephanie McMahon jako The Authority

12 sierpnia na Raw, Triple H ogłosił się sędzią specjalnym walki o WWE Championship między Danielem Bryanem a Johnem Ceną. Na gali, po tym jak Bryan wygrał walkę i tytuł, Triple H wykonał na nim Pedigree, dzięki czemu Randy Orton mógł wykorzystać walizkę Money in the Bank i zdobyć tytuł[161]. Triple H wraz z żoną Stephanie utworzyli The Authority; The Shield stało się ich ochroniarzami, zaś Kane stał się Dyrektorem od Operacji.

W następnych tygodniach, Triple H i Stephanie wyznaczali kary wrestlerom, którym nie podobało się zarządzanie Authority; przykładowo, "zwolnili" Cody'ego Rhodesa za bezczelność[162]. 7 października na Raw, Triple H "zwolnił" Big Showa, po czym olbrzym znokautował go w ramach zemsty[163]. Na specjalnym Slammy Awards Raw, Triple H wykonał Pedigree na Ortonie[164].

Triple H podczas wejścia na ring na WrestleManii XXX

Na WrestleManii XXX, Triple H przegrał walkę z Bryanem, dzięki czemu ten mógł dołączyć do walki wieczoru pomiędzy Batistą a mistrzem Randym Ortonem o WWE World Heavyweight Championship[165]. Po pierwszej walce, Triple H zaatakował Bryana[165], a w main evencie, nakazał sędziemu Scottowi Armstrongowi utrudnić zwycięstwo Bryanowi. Ostatecznie, Bryan wygrał walkę[166]. W celu zakończenia panowania Bryana, Triple H zreaktywował Evolution z Ortonem i Batistą. W tym samym czasie The Shield odwróciło się od Authority. Evolution przegrało z The Shield w walkach na Extreme Rules[167] i Payback[168]. 2 czerwca na Raw, Batista opuścił Evolution[169]. Tej samej nocy, Triple H namówił Setha Rollinsa od odwrócenia się od The Shield i powrotu do Authority[169].

27 października na Raw, Triple H zaoferował Johnowi Cenie dołączenie do Authority. Cena odmówił, a w odpowiedzi Triple H wyznaczył Traditional Survivor Series Tag Team Elimination match pomiędzy drużyną reprezentującą Authority a drużyną prowadzoną przez Cenę[170]. W następnych tygodniach ogłoszono, że jeśli Team Authority przegra, to samo Authority zostanie rozwiązane[171], zaś jeżeli Team Cena przegra, to wszyscy członkowie tej drużyny, oprócz samego Ceny, zostaną zwolnieni[172]. Na Survivor Series zadebiutował Sting; zaatakował on sędziego Scotta Armstronga i oraz Triple H'a. Pozwoliło to na przypięcie Rollinsa przez Dolpha Zigglera i wygranie walki przez drużynę Johna Ceny[173].

Triple H wchodzący do ringu na WrestleManii 31 z wejściówką zainspirowaną filmem Terminator: Genisys

29 grudnia na Raw, Rollins zmusił Cenę do przywrócenia The Authority; Rollins groził atakiem na gościu specjalnym Raw – Edge'u[174]. 19 stycznia 2015, Cena pokonał Rollinsa, Kane'a i Big Showa w handicap matchu, ponownie dzięki pomocy Stinga[175]. Na gali Fastlane, Sting wyzwał Triple H'a do walki na WrestleManii 31[176]. Na WrestleManii, Triple H pokonał Stinga, a po walce podał mu rękę na znak szacunku[177]. Tej samej nocy, wraz ze Stephanie McMahon skonfrontował się z The Rockiem i Rondą Rousey[178].

Przez 2015, Triple H utrzymywał rolę lidera Authority. Po atym jak Rollins odniósł kontuzję kolana na live evencie, WWE World Heavyweight Championship zostało zwakowane, a WWE ogłosiło, iż odbędzie się turniej, mający wyłonić nowego mistrza[179]. Triple H zaoferował Romanowi Reignsowi ominięcie wszystkich szczebli turnieju prócz finału, jeśli tylko ten dołączy do Authority[180]. Reigns odmówił, a na Survivor Series, pokonał Deana Ambrose'a w finale turnieju, stając się nowym WWE World Heavyweight Championem. Po walce, Triple H wkroczył do ringu by pogratulować Reignsowi, lecz ten zaatakował go Spearem. Tuż po tym, Sheamus wykorzystał kontrakt Money in the Bank, zdobył mistrzostwo i dołączył do The Authority[181]. Po rewanżowej walce Reignsa i Sheamusa na gali TLC, wściekły z powodu przegranej Reigns brutalnie zaatakował Sheamusa i Triple H'a[182].

Triple H powrócił na Royal Rumble 2016 i wziął udział w Royal Rumble matchu o WWE World Heavyweight Championship. Dołączył do pojedynku z numerem 30 i wyeliminował broniącego mistrzostwa Romana Reignsa. Jako ostatniego wyeliminował Deana Ambrose'a, wygrywając Royal Rumble match i zdobywając WWE World Heavyweight Championship po raz dziewiąty[183]. Na gali Fastlane odbył się Triple Threat Match o miano pretendenckie do tytułu; walkę wygrał Roman Reigns[184]. Na Raw 22 lutego Triple H brutalnie zaatakował Reignsa podczas jego walki z Sheamusem[185], po czym rozpoczął krótką rywalizację z Deanem Ambrosem. Triple H i Ambrose zmierzyli się na gali Roadblock w walce o pas; Triple H zdołał obronić WWE World Heavyweight Championship[186]. Na WrestleManii 32 utracił tytuł mistrzowski na rzecz Romana Reignsa[187].

Okazjonalne wystąpienia w telewizji (od 2016)[edytuj]

Po WrestleManii 32 The Authority zostało rozwiązane, zaś Triple H brał udział w galach typu house show po Wielkiej Brytanii przez końcówkę kwietnia. 29 sierpnia na odcinku Raw powrócił do telewizji po dłuższej absencji interweniując w walce wieczoru o zwakowany tytuł WWE Universal Championship atakując Reignsa poprzez wykonanie mu Pedigree, a także byłego podopiecznego Setha Rollinsa, dając zwycięstwo i miano nowego mistrza Kevinowi Owensowi.[188]. Triple H pojawił się podczas finału turnieju Cruiserweight Classic podczas którego przedstawił nowy tytuł WWE Cruiserweight Championship i podarował zwycięzcy turnieju T.J. Perkinsowi[189].

Kariera biznesowa[edytuj]

W 2010, rola Levesque jako Starszy Doradca Wykonawczy została oficjalnie sformalizowana, gdzie otrzymał swoje własne biuro w głównej siedzibie WWE w Stamford, Connecticut[190]. Levesque został nazwany Wiceprezesem od spraw Talentów i Live Eventów w 2011. Dzięki tej roli nadzoruje relacje pomiędzy pracownikami i działy rozwoju talentów, szkoląc wykonawców i zarządców od światowej rekrutacji. Rola Levesque w zasięgu federacji była oceniana krytycznie od 2003, kiedy to fani i wrestlerzy widzieli, iż Levesque ma więcej wspływów na to co się dzieje na zapleczu, wykorzystując to i dając sobie więcej czasu antenowego w telewizji. Levesque wypowiedział się na ten temat i zaprzeczył temu. Dodatkowo, Levesque dobrowolnie przegrywał swoje ważne walki, pomagając wypromować młodszych zawodników takich jak John Cena, Randy Orton, Batista, Jeff Hardy, Brock Lesnar czy też Daniel Bryan[191][192][193][194][195][196].

Jako fundator NXT od czasu reformacji w 2012, Levesque jest chwalony za pomaganie tworzenia owej rozwojówki, rekrutując nowe i świeże talenty i dając im wskazówki, dzięki którym gale NXT są zazwyczaj wyprzedane, zaś kobiecy wrestling wzrasta na wyższy poziom[197][198][199].

W 2013, jego pozycja w federacji została podniesiona do Wiceprezydenta od Talentów, Live Eventów i spraw kreatywnych, gdzie obecnie dokonuje wyborów co do kierunków w prowadzeniu storyline'ów w programach WWE[200].

W 2013, Levesque łącznie uzyskał 1,5 miliona dolarów wynagrodzenia za pracę biurową na zapleczu oraz jako wrestler. Posiada również akcje WWE warte kolejnych 1,5 miliona dolarów[4].

Życie prywatne[edytuj]

Levesque jest synem Paula i Patricii Levesque'ów[6]; ma siostrę o imieniu Lynn[201]. Choć początkowo związek Triple H'a ze Stephanie McMahon był jedynie storyline'em, Levesque i Stephanie zaczęli się ze sobą spotykać, a ostatecznie pobrali się 25 października 2003[202]. Para ma trzy córki: Aurorę Rose (ur. 2006), Murphy Claire (ur. 2008) i Vaughn Evelyn (ur. 2010)[203]. Zanim związał się ze Stephanie, Levesque spotykał się z byłą wrestlerką WWF, Chyną.

W późnym 2014, Levesque wydał książkę zatytułowaną Making the Game: Triple H's Approach to a Better Body[204]. Książka zawiera rady dotyczące kulturystyki, jak również autobiograficzne informacje, wspomnienia i opinie.

Levesque jest fanem zespołu Motörhead (które wykonało dla niego trzy motywy muzyczne), a także był dobrym przyjacielem głównego wokalisty Lemmy'ego[205]. Triple H pojawił się na pogrzebie Lemmy'ego i był jedną z osób wygłaszających mowy.

W 2014, Levesque wraz ze Stephanie utworzyli fundację "Connor's Cure" na cześć Connora "The Crushera" Michalka, wielkiego fana WWE, który zmarł po przegranej walce z rakiem w wieku ośmiu lat[206].

Filmografia[edytuj]

Rok Tytuł Rola Notka
1998 Pacific Blue Triple H
1998 The Drew Carey Show Zagrał samego siebie
2001 MADtv Zagrał samego siebie
2004 Blade: Trinity Jarko Grimwood
2005 The Bernie Mac Show Triple H[207]
2006 Relative Strangers Wrestler[208] Niewymieniony w czołówce
2009 Robot Chicken Zagrał samego siebie, Wilk Dubbing
2011 The Chaperone Raymond "Ray Ray" Bradstone
2011 Inside Out Arlo "AJ" Jayne
2014 Scooby-Doo! WrestleMania Mystery Triple H Dubbing
2014 WWE Power Series Zagrał samego siebie Film Fitnessowy

Bibliografia[edytuj]

  • Making the Game: Triple H's Approach to a Better Body (2004)

Ruchy używane we wrestlingu[edytuj]

Triple H wykonujący Pedigree na Johnie Cenie
Triple H ze swoim młotem
Triple H wykonujący swoją znaną pozę podczas wejściówki na środkowej linie

Mistrzostwa i osiągnięcia[edytuj]

Triple H jest pięciokrotnym World Heavyweight Championem
Triple H jest dziewięciokrotnym WWE Championem – łącznie 14-krotnym światowym mistrzem w WWE


  1. ↑ Pierwszych pięć panowań Triple H'a było jako WWF Champion, trzy kolejne jako WWE Champion, zaś dziewiąty jako WWE World Heavyweight Champion.

Bilans Luchas de Apuestas[edytuj]

Zwycięzca Przegrany Lokacja Gala Data Notka
Triple H (mistrzostwo) Cactus Jack (kariera) Hartford, Connecticut No Way Out 2000-02-2727 lutego 2000 Był to Hell in a Cell match.
Triple H (mistrzostwo) Kane (maska) San Antonio, Texas Raw 2003-06-2323 czerwca 2003
W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Triple H

Przypisy

  1. ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q Triple H Bio. Online World of Wrestling. [dostęp 2011-08-30].
  2. ↑ a b Triple H Making the Game: Triple H's Approach to a Better Body. Simon and Schuster, 2010-05-11. ISBN 978-1-4391-2175-7.
  3. ↑ a b c d e f g Triple H Bio. WWE.com. [dostęp 2016-03-25].
  4. ↑ a b HHH salary and job title. 411 Mania. [dostęp 2014-03-23].
  5. ↑ Famous People From New Hampshire. NH Tour Guide. [dostęp 2011-10-03].
  6. ↑ a b c d e f g h i j k l m n WWE: Triple H - Thy Kingdom Come, DVD, 2013.
  7. ↑ BridgetB. Hoes BridgetB., Triple H: No Mercy, str. 8, The Rosen Publishing Group, 2011, ISBN 9781448855391.
  8. ↑ a b c d e John Rodeo Interview. W: JohnRodeo.com [on-line]. 2001-09-16. [dostęp 2014-04-27].
  9. ↑ Starrcade 1994 results. Pro Wrestling History. [dostęp 2009-07-13].
  10. ↑ SummerSlam 1995 results. WWE. [dostęp 2015-03-21].
  11. ↑ In Your House 5 results. Pro Wrestling History. [dostęp 2015-03-21].
  12. ↑ WrestleMania XII results. WWE. [dostęp 2012-05-04].
  13. ↑ Sable, www.wwe.com [dostęp 2016-03-25].
  14. ↑ AlexA. Besong AlexA., Members of The Kliq Talk Infamous “Curtain Call” Incident, WrestlingRumors.net [dostęp 2016-03-25] (ang.).
  15. ↑ a b c d Philip Kreikenbohm. Posiadacze WWE Intercontinental Championship. „www.cagematch.net”. [dostęp 2016-03-25]. 
  16. ↑ Full WrestleMania 13 Results. „www.wwe.com”. [dostęp 2016-03-25]. 
  17. ↑ WWE: Chyna attacks Marlena from the crowd. youtube.com, 2013-09-29. [dostęp 2016-03-25].
  18. ↑ King of the Ring 1997 Results. PWWEW.net. [dostęp 2007-08-10].
  19. ↑ Shawn Michaels officially names D-Generation X: Raw, October 13, 1997. „www.wwe.com”. [dostęp 2016-03-26]. 
  20. ↑ a b PhilipP. Kreikenbohm PhilipP., Walki stoczone w 1997, www.cagematch.net [dostęp 2016-03-26].
  21. ↑ Full WrestleMania XIV results, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  22. ↑ The Evolution of D-Generation X, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  23. ↑ D-Generation X promo 5/18/1998, www.youtube.com, 27 lutego 2016 [dostęp 2016-03-26].
  24. ↑ Full Event Results, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  25. ↑ The Rock vs. Triple H - WWE Championship "I Quit" Match: Raw, January 25, 1999, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  26. ↑ a b Random Network Reviews: WrestleMania XV, Random Network Reviews: WrestleMania XV [dostęp 2016-03-26].
  27. ↑ a b PhilipP. Kreikenbohm PhilipP., Walki stoczone w 1999, www.cagematch.net [dostęp 2016-03-26].
  28. ↑ Full Event Results - SummerSlam 1999, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  29. ↑ WWF Smackdown--September 16, 1999, www.pwwew.net [dostęp 2016-03-26].
  30. ↑ Full Event Results - Unforgiven 1999, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  31. ↑ Full Event Results - No Mercy 1999, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  32. ↑ Full Event Results - Survivor Series 1999, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  33. ↑ Triple H interrupts Stephanie McMahon and Test's wedding: Raw, November 29, 1999, pl.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  34. ↑ Results - Armageddon 1999, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  35. ↑ Owen Hart. IMDb. [dostęp 2014-12-16].
  36. ↑ Philip Kreikenbohm: Posiadacze WWE World Heavyweight Championship. wwe.cagematch.com.
  37. ↑ Full Event Results - Royal Rumble 2000, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  38. ↑ Dark Pegasus Video Review: No Way Out 2000, „411MANIA”, 411mania.com [dostęp 2016-03-26].
  39. ↑ Full WrestleMania 2000 results, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  40. ↑ Full Event Results - Judgment Day 2000, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  41. ↑ The SmarK Retro Repost – King Of The Ring 2000, „411MANIA”, 411mania.com [dostęp 2016-03-26].
  42. ↑ ErikE. Beaston ErikE., Classic of Week: HHH vs. Kurt Angle from Unforgiven 2000, Bleacher Report [dostęp 2016-03-26].
  43. ↑ Full Event Results - SummerSlam 2000, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  44. ↑ Full Event Results - Unforgiven, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  45. ↑ TravisT. Wakeman TravisT., WWE Missed Opportunities: Steve Austin's Mystery Attacker, Bleacher Report [dostęp 2016-03-26].
  46. ↑ MatthewM. Maloney MatthewM., Flashback: Survivor Series 2000, Bleacher Report [dostęp 2016-03-26].
  47. ↑ Full Event Results, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  48. ↑ Full WrestleMania X-Seven results, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  49. ↑ Raw results – 2001. The History of the WWE. [dostęp 2009-09-24].
  50. ↑ The History of SmackDown! - 2001 [dostęp 2016-03-26].
  51. ↑ Full Event Results - Backlash 2001, www.wwe.com [dostęp 2016-03-26].
  52. ↑ 411MANIA | The SmarK RAW Rant – January 7 / 2002, The SmarK RAW Rant – January 7 / 2002 [dostęp 2016-03-27].
  53. ↑ Full Event Results - Royal Rumble 2002, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  54. ↑ Full WrestleMania X8 results, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  55. ↑ Full Event Results - Backlash 2002, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  56. ↑ Results - Judgment Day 2002, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  57. ↑ Dark Pegasus Video Review: King of the Ring 2002, „411MANIA”, 411mania.com [dostęp 2016-03-27].
  58. ↑ a b c HALL "OWW" SHAME: I'M PREGNANT!. Online World of Wrestling. [dostęp 2007-09-19].
  59. ↑ Raw Results: March 25, 2002. Online World of Wrestling. [dostęp 2007-09-19].
  60. ↑ Vengeance 2002 Results. Online World of Wrestling. [dostęp 2007-09-19].
  61. ↑ a b c On this date in WWE history: Shawn Michaels returns to WWE on Raw and joins the nWo, Cageside Seats [dostęp 2016-03-27].
  62. ↑ RyanR. Dilbert RyanR., Power Ranking All of Triple H's Heel Turns, Bleacher Report [dostęp 2016-03-27].
  63. ↑ Full Event Results - SummerSlam 2002, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  64. ↑ Eric Bischoff awards Triple H with the World Heavyweight Championship: Raw, September 2, 2002, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  65. ↑ Full Event Results - Unforgiven 2002, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  66. ↑ Hall of Shame - Online World of Wrestling, www.onlineworldofwrestling.com [dostęp 2016-03-27].
  67. ↑ Full Event Results - No Mercy 2002, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  68. ↑ Full Event Results - Survivor Series 2002, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  69. ↑ Results - Armageddon 2002, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  70. ↑ The theory of Evolution: photos, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  71. ↑ PhilipP. Kreikenbohm PhilipP., Walki Triple H'a w 2003, „CageMatch”, www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  72. ↑ a b Results - Armageddon 2003, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  73. ↑ Full WrestleMania XIX results, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  74. ↑ Philip Kreikenbohm: Posiadacze World Heavyweight Championship. www.cagematch.net. [dostęp 2016-03-27].
  75. ↑ Full Event Results - Royal Rumble 2004, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  76. ↑ Full WrestleMania XX Results, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  77. ↑ Dark Pegasus Video Review: Bad Blood 2004, „411MANIA”, 411mania.com [dostęp 2016-03-27].
  78. ↑ Full Event Results - Vengeance 2004, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  79. ↑ Full Event Results - SummerSlam 2004, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  80. ↑ Full Event Results - Unforgiven 2004, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  81. ↑ Raw – November 29, 2004 Results. Online World of Wrestling. [dostęp 2007-07-11].
  82. ↑ Ring Crew Reviews: WWE New Year’s Revolution 2005, „411MANIA”, 411mania.com [dostęp 2016-03-27].
  83. ↑ Full WrestleMania 21 Results, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  84. ↑ Full Event Results - Backlash 2005, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  85. ↑ Full Event Results - Vengeance 2005, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  86. ↑ a b c Triple H: The King of Kings, 2008.
  87. ↑ PhilipP. Kreikenbohm PhilipP., Walki Triple H'a w 2005, „CageMatch”, www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  88. ↑ Raw – October 3, 2005 Results. Online World of Wrestling. [dostęp 2007-07-11].
  89. ↑ Full Event Results - Taboo Tuesday 2005, www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  90. ↑ Triple H def. Ric Flair (Last Man Standing Match), www.wwe.com [dostęp 2016-03-27].
  91. ↑ PhilipP. Kreikenbohm PhilipP., Road To WrestleMania Tournament, www.cagematch.net [dostęp 2016-03-29].
  92. ↑ Full WrestleMania 22 results, www.wwe.com [dostęp 2016-03-29].
  93. ↑ WWE Champion John Cena def. Triple H and Edge (Triple Threat Match), www.wwe.com [dostęp 2016-03-29].
  94. ↑ PhilipP. Kreikenbohm PhilipP., Walki Triple H'a w 2006 (str. 1), www.cagematch.net [dostęp 2016-03-29].
  95. ↑ Raw – June 12, 2006 Results. Online World of Wrestling. [dostęp 2007-07-11].
  96. ↑ D-Generation X def. Spirit Squad (5-on-2 Handicap Match), www.wwe.com [dostęp 2016-03-29].
  97. ↑ D-Generation X def. The McMahons, www.wwe.com [dostęp 2016-03-29].
  98. ↑ D-Generation X def. The McMahons & Big Show (Hell in a Cell Match), www.wwe.com [dostęp 2016-03-29].
  99. ↑ Edge & Randy Orton def. D-Generation X, www.wwe.com [dostęp 2016-03-29].
  100. ↑ DX, CM Punk, Matt & Jeff Hardy def. Rated-RKO), Johnny Nitro, Gregory Helms & Mike Knox (Traditional Survivor Series Match), www.wwe.com [dostęp 2016-03-29].
  101. ↑ The New Year’s Revolution 2007 Breakdown, „411MANIA”, 411mania.com [dostęp 2016-03-29].
  102. ↑ DX vs. World Tag Team Champions Rated-RKO (No Contest), www.wwe.com [dostęp 2016-03-29].
  103. ↑ Triple H def. King Booker, www.wwe.com [dostęp 2016-04-01].
  104. ↑ a b WWE Champion Triple H def. Umaga. WWE, 2007-10-07. [dostęp 2012-05-04].
  105. ↑ Randy Orton def. Triple H (Last Man Standing Match; Orton wins WWE Championship), www.wwe.com [dostęp 2016-03-31].
  106. ↑ Top 10 Shortest WWE Championship Reigns in History, TheRichest [dostęp 2016-03-31].
  107. ↑ Triple H wins Raw Elimination Chamber. WWE, 2008-02-17. [dostęp 2012-05-04].
  108. ↑ Triple Threat Match: Randy Orton def. John Cena and Triple H (Orton retains WWE Title). WWE, 2008-02-30. [dostęp 2012-05-04].
  109. ↑ WWE World Heavyweight Championship, www.wwe.com [dostęp 2016-03-31].
  110. ↑ WWE Champion Triple H def. Randy Orton (Steel Cage Match), www.wwe.com [dostęp 2016-04-01].
  111. ↑ WWE Champion Triple H def. Randy Orton (Last Man Standing Match), www.wwe.com [dostęp 2016-04-01].
  112. ↑ GemG. Jefferson GemG., WWE Draft 2008: SmackDown! No Longer The Second Rate Show, Bleacher Report [dostęp 2016-04-01].
  113. ↑ WWE Champion Triple H def. The Great Khali, www.wwe.com [dostęp 2016-04-01].
  114. ↑ Complete WWE Unforgiven 2008 Results - Wrestle Newz, Wrestle Newz [dostęp 2016-04-01] (ang.).
  115. ↑ Edge def. WWE Champion Triple H & Vladimir Kozlov (Triple Threat Match), www.wwe.com [dostęp 2016-04-01].
  116. ↑ Randy Orton wins Royal Rumble Match, www.wwe.com [dostęp 2016-04-01].
  117. ↑ Triple H wins WWE Championship Elimination Chamber Match, www.wwe.com [dostęp 2016-04-01].
  118. ↑ WWE RAW 2009 02 16 - OWW, Online World of Wrestling [dostęp 2016-04-01] (ang.).
  119. ↑ Ring Posts: Triple H reveals wrestling’s worst-kept secret on Smackdown - WWE Raw, Smackdown and TNA pro wrestling news, analysis from Kevin Eck - baltimoresun.com, weblogs.baltimoresun.com [dostęp 2016-04-01].
  120. ↑ Exclusive WWE RAW Results - February 23, 2009 - Wrestlezone, Wrestlezone [dostęp 2016-04-01] (ang.).
  121. ↑ Full WrestleMania XXV results, www.wwe.com [dostęp 2016-04-01].
  122. ↑ Randy Orton & The Legacy def. Triple H, Batista & Shane McMahon (Randy Orton new WWE Champion), www.wwe.com [dostęp 2016-04-01].
  123. ↑ WWE Champion Randy Orton def. Triple H (Three Stages of Hell Match), www.wwe.com [dostęp 2016-04-01].
  124. ↑ WWE Champion Randy Orton def. Triple H & John Cena, www.wwe.com [dostęp 2016-04-01].
  125. ↑ WWE RAW Results - August 10, 2009 - Page 5 of 6 - Wrestlezone, Wrestlezone [dostęp 2016-04-02] (ang.).
  126. ↑ WWE RAW Results - August 17, 2009 - Page 2 of 5 - Wrestlezone, Wrestlezone [dostęp 2016-04-02] (ang.).
  127. ↑ D-Generation X def. The Legacy. WWE, 2009-08-23. [dostęp 2012-05-04].
  128. ↑ Cody Rhodes & Ted DiBiase def. D-Generation X (Submissions Count Anywhere Match). World Wrestling Entertainment, 2009-09-13. [dostęp 2012-05-04].
  129. ↑ D-Generation X def. The Legacy (Hell in a Cell Match), www.wwe.com [dostęp 2016-04-02].
  130. ↑ All-time results, www.wwe.com [dostęp 2016-04-02].
  131. ↑ D-Generation X def. Chris Jericho & Big Show in a Tables, Ladders & Chairs Match (New Unified Tag Team Champions), www.wwe.com [dostęp 2016-04-02].
  132. ↑ WWE Raw Results - February 8th, 2010 - Page 4 of 8 - Wrestlezone, Wrestlezone [dostęp 2016-04-02] (ang.).
  133. ↑ WWE Raw Results - March 1st, 2010 - Page 7 of 7 - Wrestlezone, Wrestlezone [dostęp 2016-04-02] (ang.).
  134. ↑ a b WrestleMania XXVI results, www.wwe.com [dostęp 2016-04-02].
  135. ↑ WWE Elimination Chamber Results - February 21, 2010 - Wrestlezone, Wrestlezone [dostęp 2016-04-02] (ang.).
  136. ↑ Sheamus def. Triple H (Street Fight), www.wwe.com [dostęp 2016-04-02].
  137. ↑ Raw Results - 2/21/11 - Wrestleview.com - Wrestling News and Results, WWE News, TNA News, ROH News, „Wrestleview.com”, www.wrestleview.com [dostęp 2016-04-03] (ang.).
  138. ↑ Raw Results - 2/28/11 - Wrestleview.com - Wrestling News and Results, WWE News, TNA News, ROH News, „Wrestleview.com”, www.wrestleview.com [dostęp 2016-04-03] (ang.).
  139. ↑ Ring Posts: Live blog from WrestleMania XXVII: Triple H vs. The Undertaker – WWE Raw, Smackdown and TNA pro wrestling news, analysis from Kevin Eck – baltimoresun.com. [dostęp 2014-09-14].
  140. ↑ Craig Tello: "Game" changer for McMahon. WWE.
  141. ↑ John Cena vs. CM Punk – Undisputed WWE Championship Match. WWE. [dostęp 2011-08-01].
  142. ↑ Update: Is Kevin Nash Really Fired From WWE? - WrestlingInc.com, WrestlingInc.com [dostęp 2016-04-03].
  143. ↑ Kevin Nash released. W: WWE.com [on-line]. 2011-09-07. [dostęp 2011-09-07].
  144. ↑ Craig Tello: WWE COO Triple H def. CM Punk (No Disqualification Match). WWE. [dostęp 2011-12-05].
  145. ↑ WWE Raw SuperShow results: The "Laurinaitis Era" begins. WWE.com. [dostęp październik 12, 2011].
  146. ↑ Triple H & CM Punk vs. The Miz & R-Truth. WWE. [dostęp październik 12, 2011].
  147. ↑ Triple H def. Kevin Nash (Sledgehammer Ladder Match), www.wwe.com [dostęp 2016-04-03].
  148. ↑ Mitch Passero: The Undertaker returned with his sights set on Triple H. WWE, 2012-01-30. [dostęp 2012-01-30].
  149. ↑ a b Ryan Murphy: End of an era. WWE, 2012-02-04. [dostęp 2012-04-02].
  150. ↑ James Caldwell: Caldwell's WWE Raw Results 4/30: Ongoing "virtual-time" coverage of live Raw Starring Brock Lesnar – PPV fall-out, Triple H returns. W: Pro Wrestling Torch [on-line]. [dostęp 2012-czerwiec-12].
  151. ↑ James Caldwell: CALDWELL'S WWE NO WAY OUT PPV REPORT 6/17. Pro Wrestling Torch, 2012-czerwiec-17. [dostęp 2012-czerwiec-17].
  152. ↑ James Caldwell: CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 6/18: Ongoing "virtual-time" coverage of live Raw #994 – PPV fall-out, Johnny says good-bye, Hunter-Heyman. W: Pro Wrestling Torch [on-line]. [dostęp październik 10, 2012].
  153. ↑ James Caldwell: CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 7/23: Complete "virtual-time" coverage of live Raw #999 – WWE recognizes 1,000 episodes, WWE Title match, Lesnar, Rock, DX, wedding. W: Pro Wrestling Torch [on-line]. [dostęp 2012-07-28].
  154. ↑ Adam Martin: WWE: Triple H suffers "broken arm" at Summerslam. W: Wrestleview [on-line]. [dostęp październik 11, 2012].
  155. ↑ Anthony Benigno: Paul Heyman’s fight against Mr. McMahon degenerated into a brawl between Brock Lesnar and Triple H. W: WWE [on-line]. 2013-02-25. [dostęp 2013-02-26].
  156. ↑ CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 3/4: Complete "virtual-time" coverage of live "Old-School Raw" – Taker returns, Rock-Cena in-ring confrontation, WM29 hype, more.
  157. ↑ CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 3/11: Complete "virtual-time" coverage of live Raw – WWE recognizes Bearer by incorporating him into Taker-Punk, Lesnar challenges Hunter, no Cena, more.
  158. ↑ CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 3/18: Complete "virtual-time" coverage of live Raw – Hunter signs WM29 contract, IC Title match, more WM29 developments.
  159. ↑ Triple H def. Brock Lesnar (No Holds Barred Match; If Lesnar won, Triple H would have had to retire), www.wwe.com [dostęp 2016-04-03].
  160. ↑ Brock Lesnar def. Triple H, www.wwe.com [dostęp 2016-04-03].
  161. ↑ Daniel Bryan def. WWE Champion John Cena; Randy Orton cashed in his Money in the Bank contract on Bryan to become WWE Champion, www.wwe.com [dostęp 2016-04-15].
  162. ↑ Top 15 Times Wrestlers Were Fired On Air (And Whether They Were Real!), TheSportster [dostęp 2016-04-15].
  163. ↑ After being fired, Big Show returns to KO Triple H to end WWE Raw, tribunedigital-baltimoresun [dostęp 2016-04-15].
  164. ↑ WWE RAW 9/12/2013 (Slammy Awards 2013) – Wyniki [dostęp 2016-04-15].
  165. ↑ a b Daniel Bryan def. Triple H, www.wwe.com [dostęp 2016-04-15].
  166. ↑ Daniel Bryan def. Randy Orton and Batista to become the new WWE World Heavyweight Champion, www.wwe.com [dostęp 2016-04-15].
  167. ↑ The Shield def. Evolution, www.wwe.com [dostęp 2016-04-15].
  168. ↑ The Shield def. Evolution (No Holds Barred Elimination Match), www.wwe.com [dostęp 2016-04-15].
  169. ↑ a b Raw: June 2, 2014, www.wwe.com [dostęp 2016-04-15].
  170. ↑ WWE RAW Results – 10/27/14 (John Cena vs. Seth Rollins). wrestleview.com. [dostęp 28 październik 2014].
  171. ↑ WWE RAW Results – 11/3/14 (Randy Orton vs. Seth Rollins). wrestleview.com. [dostęp 2014-11-04].
  172. ↑ WWE Smackdown Results – 11/21/14 (Survivor Series hype). wrestleview.com. [dostęp 2014-11-22].
  173. ↑ Team Cena def. Team Authority (Traditional Survivor Series Elimination Tag Team Match), www.wwe.com [dostęp 2016-04-15].
  174. ↑ Keller's WWE Raw report 12/29: Lesnar and Heyman show up, Ziggler vs. Rusev in a champion vs. champion match, Edge & Christian host, Bryan’s big announcement. PWTorch.com. [dostęp 2014-12-31].
  175. ↑ Raw: Jan. 19, 2015, www.wwe.com [dostęp 2016-04-15].
  176. ↑ WWE Fastlane Results (2/22) - Sting/HHH Face Off, Wyatt Calls Out Undertaker, Bryan vs Reigns! - Page 3 of 5 - Wrestlezone, Wrestlezone [dostęp 2016-04-15] (ang.).
  177. ↑ Triple H def. Sting, www.wwe.com [dostęp 2016-04-15].
  178. ↑ Video: Ronda Rousey Comes To The Rock's Aid At WWE WrestleMania 31 - WrestlingInc.com, WrestlingInc.com [dostęp 2016-04-15].
  179. ↑ Seth Rollins suffers knee injury, new WWE World Heavyweight Champion to be crowned at Survivor Series. WWE, 2015-11-05. [dostęp 2015-11-05].
  180. ↑ WWE RAW Results – 11/9/15 (WWE Title Tournament starts). wrestleview.com, 2015-11-09. [dostęp 2015-11-11].
  181. ↑ Sheamus' Stunning Cash-In Leads to New World Champion, www.wwe.com [dostęp 2016-04-15].
  182. ↑ WWE World Heavyweight Champion Sheamus def. Roman Reigns (Tables, Ladders & Chairs Match), www.wwe.com [dostęp 2016-04-15].
  183. ↑ The King of Kings is crowned the WWE World Heavyweight Champion, www.wwe.com [dostęp 2016-04-15].
  184. ↑ Triple H’s WrestleMania opponent decided in wild Triple Threat Match, www.wwe.com [dostęp 2016-04-15].
  185. ↑ Raw results, Feb. 22, 2016: Shane McMahon is back!, www.wwe.com [dostęp 2016-03-01].
  186. ↑ WWE Roadblock Results - Triple H Defends, Brock Lesnar Handicap Match, NXT Tag Title Match, More - WrestlingInc.com, WrestlingInc.com [dostęp 2016-03-13].
  187. ↑ Roman Reigns def. WWE World Heavyweight Champion Triple H.
  188. ↑ KELLER’S WWE RAW REVIEW 8/29: Ongoing coverage of fatal four way for the WWE Universal Title (ang.).
  189. ↑ 9/14 Powell’s WWE Cruiserweight Classic Live Review: The finale featuring Kota Ibushi, Gran Metalik, Zack Sabre Jr., and TJ Perkins (ang.).
  190. ↑ Adam Martin: More details on Triple H's new title with WWE. W: WrestleView [on-line]. 2010-09-08. [dostęp 2010-09-08].
  191. ↑ John Cena vs. Triple H – WrestleMania 22 – WWE Championship Match. W: WWE [on-line]. [dostęp 2016-04-27].
  192. ↑ Triple H vs. Randy Orton – No Mercy 2007. W: WWE [on-line]. [dostęp 2016-01-19].
  193. ↑ Batista vs. Triple H for the World Heavyweight Championship – WrestleMania 21. W: WWE [on-line]. [dostęp 2016-01-19].
  194. ↑ Jeff Hardy vs. Triple H – Armageddon 2007. W: WWE [on-line]. [dostęp 2016-01-19].
  195. ↑ WWE Extreme Rules 2013 Results – Brock Lesnar Beats Triple H. W: WWE [on-line]. [dostęp 2016-01-19].
  196. ↑ Triple H Talks Putting Daniel Bryan Over at WrestleMania 30. W: WWE [on-line]. [dostęp 2016-01-19].
  197. ↑ Kenny McIntosh: 5 Things We Learned From Triple H’s WWE NXT: Takeover London Conference Call. W: WhatCulture [on-line]. 2015-12-11. [dostęp 2016-01-17].
  198. ↑ Marc Middleton: More WWE NXT Events Sell Out, Triple H Comments. W: WrestlingInc [on-line]. 2015-12-18. [dostęp 2016-01-17].
  199. ↑ Jeremy Thomas: Triple H Thanks UK Fans, Styles Praises NXT Women. W: DenofGeek [on-line]. 2015-12-28. [dostęp 2016-01-17].
  200. ↑ Executive Officers - WWE Corporate
  201. ↑ The Real Reason Triple H Missed RAW Monday Inside - Wrestlezone, Wrestlezone [dostęp 2016-04-15] (ang.).
  202. ↑ Miscellaneous Wrestler Profiles. W: Online World of Wrestling [on-line]. [dostęp 2014-09-14].
  203. ↑ Triple H Net Worth, TheRichest [dostęp 2016-04-15].
  204. ↑ Chris Jericho: Triple H Making the Game: Triple H's Approach to a Better Body (Wwe) (9780743478885): Triple H, Robert Caprio, James Rosenthal: Books. Amazon.com. [dostęp 2011-09-11].
  205. ↑ Triple H and Motorhead. MTV. [dostęp 2015-07-07].
  206. ↑ Connor's Cure. Children's Hospital of Pittsburgh. [dostęp 2015-07-07].
  207. ↑ The Futon Critic Staff (TFC): Triple H Brings His Game to 'The Bernie Mac Show' Friday, March 11, on Fox. The Futon Critic, 2005-02-03. [dostęp 2011-czerwiec-04].
  208. ↑ Paul Levesque. IMDb. [dostęp 2011-09-08].
  209. ↑ CALDWELL'S WWE NIGHT OF CHAMPIONS PPV REPORT 6/29: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV. [dostęp 2014-08-20].
  210. ↑ a b Desjardins, Curtis: The Official RSP-W Finishing Moves List. rec.sport.pro-wrestling, 1999-02-03. [dostęp 2012-09-15].
  211. ↑ Triple H's Wwf/Wwe Debut 1995. W: YouTube [on-line]. [dostęp 2014-09-14].
  212. ↑ Triple H's first ever appearance on Raw. [dostęp październik 18, 2014].
  213. ↑ Diamond Dallas Page DDP shoots on Triple H HHH
  214. ↑ Triple H Unleashed Article. WOW Magazine. [zarchiwizowane z tego adresu (czerwiec 30, 2007)].
  215. ↑ Linder, Zach and Melok, Bobby: What a maneuver! 15 moves that really exist. W: WWE.com [on-line]. WWE. [dostęp 2013-08-18].
  216. ↑ Hunter Golden: Raw Results – 10/30/06 – Moline, IL (Orton vs HHH, Cena vs ? – more). WrestleView, październik 30, 2006. [dostęp październik 28, 2009].
  217. ↑ Michael C. Grimaldi: Early Smackdown TV report for August 29. Wrestling Observer Newsletter, 2008-08-26. [dostęp 2008-09-08].
  218. ↑ a b c d Richard Trionfo: COMPLETE WWE RAW REPORT: RYBACK HAS NEW WHEELS; THE SHIELD FACE THEIR OPPONENTS FROM SUNDAY; A NEW HEYMAN GUY ... AND HE IS PERFECT IN THE RING; WHEN THE DOCTOR SAYS YOU CANNOT WRESTLE ... YOU LISTEN TO THEM. PWInsider. [dostęp 2013-05-23].
  219. ↑ Triple H destroyes Umaga with a SledgeHammer. W: YouTube [on-line]. [dostęp 2014-09-14].
  220. ↑ a b c d e f Entourage « Triple H « Wrestlers Database « CAGEMATCH – The Internet Wrestling Database. [dostęp 2014-09-14].
  221. ↑ Steve Anderson. Breaking The Mold. , październik 2001. [dostęp 2008-05-08]. [zarchiwizowane z adresu 2010-07-16]. 
  222. ↑ http://www.pwinsider.com/article/90664/triple-h-headed-into-the-hall-of-fame.html?p=1
  223. ↑ Milner, John; Clevett, Jason; Kamchen, Richard. Hunter Hearst Helmsley. , 2004-12-05. Canadian Online Explorer. [dostęp 2007-07-11]. 
  224. ↑ a b Pro Wrestling Illustrated Award Winners Feud of the Year. [dostęp 2008-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-06-16)].
  225. ↑ The PWI Awards. „Pro Wrestling Illustrated”. 34 (2), s. 34–35, 2014. 
  226. ↑ Pro Wrestling Illustrated Award Winners Match of the Year. Wrestling Information Archive. [dostęp 2008-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (June 16, 2008)].
  227. ↑ Pro Wrestling Illustrated Award Winners Most Hated Wrestler of the Year. Wrestling Information Archive. [dostęp 2008-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (June 16, 2008)].
  228. ↑ The PWI Awards. „Pro Wrestling Illustrated”. 34 (2), s. 38–39, 2014. 
  229. ↑ The PWI Awards. „Pro Wrestling Illustrated”. 36 (2), s. 26–27, 2015. 
  230. ↑ 2007 PWI 500 edition of Pro Wrestling Illustrated – cover. Pro Wrestling Illustrated. [dostęp 2007-09-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (październik 5, 2007)].
  231. ↑ Kevin Eck. The PWI 500. , Sierpień 2009. [dostęp 2009-09-04]. 
  232. ↑ Pro Wrestling Illustrated Top 500 – PWI Years. Wrestling Information Archive. [dostęp 2010-09-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-07)].
  233. ↑ Title History: WWE Championship. WWE.com. [dostęp październik 14, 2007].
  234. ↑ Title History: World Heavyweight Championship. WWE.com. [dostęp październik 14, 2007].
  235. ↑ Title History: European. WWE.com. [dostęp październik 14, 2007].
  236. ↑ Title History: Intercontinental. WWE.com. [dostęp październik 14, 2007].
  237. ↑ Title History: WWE Tag Team: D-Generation X. WWE.com. [dostęp 2007-12-14].
  238. ↑ Title History: World Tag Team: Stone Cold & Triple H. WWE.com. [dostęp październik 14, 2007].
  239. ↑ Title History: World Tag Team: D-Generation X. WWE.com. [dostęp 2007-12-14].
  240. ↑ . ISSN 10839593. 
  241. ↑ a b c d e f g h i j Dave Meltzer. Biggest issue of the year: The 2011 Wrestling Observer Newsletter Awards Issue. , s. 1–40, 2011-01-26. ISSN 10839593. 
  242. ↑ Dave Meltzer. Jan 30 Wrestling Observer Newsletter: Gigantic year-end awards issue, best and worst in all categories plus UFC on FX 1, death of Savannah Jack, ratings, tons and tons of news. „Wrestling Observer Newsletter”, 2012-01-30. ISSN 10839593. 

Linki zewnętrzne[edytuj]

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Triple_H&oldid=48233248”