Tritlenek radonu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tritlenek radonu
Model cząsteczki tritlenku radonu[a]
Model cząsteczki tritlenku radonu[a]
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny RnO3
Masa molowa 258,99 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 80948-46-5[1]
Podobne związki
Podobne związki XeO3
Pochodne HRnO3+, HRNO4[2]

Tritlenek radonu (nazwa Stocka: tlenek radonu(VI)), RnO3nieorganiczny związek chemiczny, jeden z nielicznych udokumentowanych związków radonu.

Prowadzone w latach 70. XX wieku próby otrzymania tego związku na drodze reakcji izotopu radonu-226 z silnie utleniającymi kwasami, takimi jak HNO3 oraz HClO4 w obecności XeO3 jako nośnika, zakończyły się niepowodzeniem[3].

Otrzymanie RnO3 zostało po raz pierwszy ogłoszone w 1981 roku przez rosyjski zespół naukowców kierowany przez W.W. Awrorina. Według tych badaczy w wyniku termicznie indukowanej reakcji radonu z fluorem w roztworze pentafluorku bromu i w obecności fluorku sodu lub fluorku niklu(II) jako katalizatorów, z zastosowaniem śladowych metod radiochemicznych prowadzenia reakcji, powstawał fluorek radonu(IV) lub fluorek radonu(VI). Po hydrolizie wodnym roztworem tritlenku ksenonu powstawał dający się odwirować osad, najprawdopodobniej zawierający RnO3[4]. Z wynikami tymi polemizował Stein, który próbował powtórzyć to doświadczenie, jednak osadu nie otrzymał[5]. Zasugerował on, że być może Rosjanie otrzymali kompleks [RnF]+2[NiF6]2−[2].

Zespół Awrorina przeprowadził próby współstrącania RnO3 z CsXeO3F z roztworów powstałych w wyniku hydrolizy produktów wspomnianej wyżej reakcji radonu z fluorem w roztworze BrF5 w obecności NaF. W wyniku tych prób rosyjscy naukowcy zadeklarowali, że RnO3 jest izomorficzny z CsXeO3F i otrzymanie przez nich tritlenku radonu w doświadczeniu opisanym w 1981 roku zostało potwierdzone[6]. W toku dalszych badań stwierdzili oni, że w przypadku dużego stężenia jonów F tritlenek radonu się nie wytrąca i podali to jako prawdopodobną przyczynę niepowodzenia doświadczenia Steina[7].

W kolejnej serii badań, wykorzystujących współstrącanie z roztworów hydrolizatów oraz separację za pomocą ultrawirówek oraz pomiary kinetyczne rozkładu związków zawartych w tych roztworach, uzyskano dalsze dowody, że wytrącanym związkiem był rzeczywiście RnO3[2][8]. W wyniku kolejnych badań, wykorzystujących elektromigrację jonów w roztworach hydrolizatów o pH > 5, stwierdzono obecność pochodnych tritlenku radonu – kationów HRnO+3 oraz anionów HRnO4[2][9].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Do wygenerowania tego modelu użyto promień van der Waalsa radonu uzyskany w wyniku relatywistycznych obliczeń pseudopotencjału (224 pm) oraz promień van der Waalsa atomu tlenu (152 pm).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Look for chemicals. LookChem.com. [dostęp 2015-07-29].
  2. a b c d Holloway John H., Eric G Hope: Radon Chemistry. W: A.G. Sykes: Advances in Inorganic Chemistry. T. 46. San Diego, California, USA: Academic Press, 1998-10-28, s. 92–93. ISBN 0-12-023646-X. [dostęp 2015-07-29].
  3. В.В. Аврорин, Р.Н. Красикова, В.Д. Нефедов, М.А. Торопова. Современное состояние химии радона. „Успехи химии”. 51, s. 35, 1982. ISSN 0042-1308 (ros.). 
  4. В.В. Аврорин, Р.Н. Красикова, В.Д. Нефедов, М.А. Торопова. О получении высших фторидов и окислов радона. „Радиохимия”. 23 (6), s. 879–883, 1981. ISSN 0033-8311 (ros.). 
  5. L. Stein. Hydrolytic reactions of radon fluorides. „Inorganic Chemistry”. 23 (22), s. 3670–3671, 1984. DOI: 10.1021/ic00190a051. ISSN 0020-1669 (ang.). 
  6. В.В. Аврорин, Р.Н. Красикова, В.Д. Нефедов, М.А. Торопова. Соосаждение оксида радона и фторксенонатa цезия. „Радиохимия”. 27 (4), s. 511, 1985. ISSN 0033-8311 (ros.). 
  7. В.В. Аврорин, Р.Н. Красикова, В.Д. Нефедов, М.А. Торопова. Влияние фторид-ионов на устойчивость окисной формы радона в водном растворе. „Радиохимия”. 29 (3), s. 426–427, 1987. ISSN 0033-8311 (ros.). 
  8. В.В. Аврорин, Р.Н. Красикова, В.Д. Нефедов, М.А. Торопова. Изучение устойчивости оксида радона в водном растворе. „Радиохимия”. 31 (2), s. 124–127, 1989. ISSN 0033-8311 (ros.). 
  9. В.В. Аврорин, Р.Н. Красикова, В.Д. Нефедов, М.А. Торопова. Электромиграция окисленного радона в водном растворе. „Радиохимия”. 31 (6), s. 63–67, 1989. ISSN 0033-8311 (ros.).