Triumph Spitfire

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Triumph Spitfire
Triumph Spitfire (1974)
Triumph Spitfire (1974)
Producent Triumph Motor Company
Okres produkcji 1962-1980
Miejsce produkcji  Wielka Brytania, Coventry
Dane techniczne
Segment G
Typy nadwozia 2-drzwiowy roadster
Silniki Benzynowe:
R4 1,1 l
R4 1,3 l
R4 1,5 l
Skrzynia biegów 4-biegowa manualna
Rodzaj napędu tylny
Długość 3683 mm
Szerokość 1448 mm
Wysokość 1219 mm
Rozstaw osi 2108 mm
Masa własna 711-790 kg
Poj. zbiornika paliwa 40 l
Liczba miejsc 2
Dane dodatkowe
Pokrewne Triumph Herald
Triumph Vitesse
Triumph GT6
Konkurencja Austin-Healey Sprite
MG Midget

Triumph Spitfire – dwumiejscowy sportowy samochód osobowy o 2-drzwiowym nadwoziu typu roadster produkowany przez brytyjskie zakłady Triumph Motor Company w latach 1962-1980. Jego prezentacja miała miejsce podczas London Motor Show 1962[1]. Pojazd bazował na projekcie stworzonym dla marek Standard-Triumph w 1957 którego autorem był Giovanni Michelotti. Od strony konstrukcyjnej (podwozie, silnik, podzespoły) Spitfire oparty został na wersji sedan modelu Herald, produkcja odbywała się w fabryce Standard-Triumph zlokalizowanej w Coventry. Powstało pięć kolejnych generacji modelu, konkurował on z pojazdami Austin-Healey Sprite i MG Midget.

Spitfire Mark I (1965)

Do napędu pierwszej generacji użyto jednostki R4 1.1 OHV z modelu Herald, zasilana była przez podwójny gaźnik. Z pokrewnego pojazdu przejęto także układ zawieszenia. Samochód nazywano dwojako, Triumph Spitfire Mark I lub Spitfire 4[2]. Silnik generował moc maksymalną 64 KM (47 kW) przy 5750 obr/min, maksymalny moment siły wynosił 97 Nm i osiągany był przy 3500 obr/min. Samochód mógł rozpędzić się do 148 km/h, czas przyspieszenia 0-60 mph wynosił 17,3 s[2]. Od roku 1964 pojawiła się opcja montażu nadbiegu (dla 3. i 4. biegu)[1].

Spitfire Mark II

Produkcję drugiego wcielenia modelu, Mark II, uruchomiono w marcu 1965 roku. Nowy Spitfire był podobny do pierwszej generacji, zastosowano jednak bardziej wysilony silnik. Zmiany objęły układ rozrządu (zmodernizowany wałek rozrządu), chłodzony cieczą kolektor dolotowy oraz kolektor wydechowy o innym przekroju. Zmiany zaowocowały wzrostem mocy maksymalnej do 68 KM (50 kW) przy 6000 obr/min[2]. Prędkość maksymalna wzrosła do 154 km/h, czas przyspieszenia 0-60 mph skrócił się zaś do 15,5 s[2]. Kosmetycznym zmianom poddano także nadwozie oraz elementy kabiny pasażerskiej.

Spitfire Mark III (1968)

Większe zmiany przyszły wraz z wprowadzeniem w marcu 1967 roku Spitfire'a Mark III. W celu podniesienia poziomu bezpieczeństwa zastosowano nowe zderzaki. Do napędu użyto nowego silnika R4 1.3 (powiększona z 69,3 do 73,7 mm średnica cylindra), osiągał on moc 76 KM (56 kW) przy 6000 obr/min i maksymalny moment obrotowy 102 Nm przy 4000 obr/min[3]. Wpłynęło to pozytywnie na osiągi, prędkość maksymalna wzrosła do 153 km/h, czas przyspieszenia 0-60 mph skrócił się do 13,6 s[3].

Spitfire Mark IV (1972)

Od roku 1970 produkowano 4. generację modelu, Mark IV. Zmodernizowano wygląd nadwozia, zwłaszcza tylnego pasa. Przejęto silnik ze Spitfire'a Mark III, został on jednak osłabiony w celu spełnienia ostrzejszych norm emisji spalin do 62 KM (46 kW) przy 5500 obr/min, maksymalny moment obrotowy wynosił 92 Nm przy 2900 obr/min[4]. Pogorszyły się w związku z tym osiągu samochodu, prędkość maksymalna wynosiła 140 km/h, czas przyspieszenia 0-60 mph wzrósł do 16,2 s[2].

Spitfire 1500 (1980)

Od roku 1973 na rynek północnoamerykański, a od 1975 na pozostałe, oferowano Spitfire'a z silnikiem R4 1.5. Dzięki zwiększeniu skoku tłoka odniesiono wzrost wartości momentu obrotowego w większym zakresie prędkości obrotowej, co przekładało się na efektywniejszą jazdę w ruchu miejskim[2]. Standardowo silnik osiągał stopień kompresji 8:1, na rynek USA przygotowano jednak odprężoną wersję (stopień sprężania 7,5:1) co pozwalało na pracę na benzynie o niższej liczbie oktanowej[2]. Wersja ta osiągała moc 54 KM (40 kW).

Wersja na rynek brytyjski z powodu mniej restrykcyjnych norm spalin wyposażona była w silnik o stopniu kompresji 9:1 i większym gaźnikiem[2]. Jednostka ta osiągała moc 72 KM (53 kW) przy 5500 obr/min i maksymalny moment obrotowy 111 Nm przy 3000 obr/min[2]. Prędkość maksymalna wynosiła 160 km/h, czas przyspieszenia 0-60 mph zaś 13,2 s[2]. Produkcję samochodu zakończono w sierpniu 1980 roku.

Nazwa Silnik Okres produkcji Liczba egzemplarzy
Triumph Spitfire 4 (Mark 1) 1147 cm³ R4 październik 1962 – grudzień 1964 45 753[2]
Triumph Spitfire 4 Mark 2 1147 cm³ R4 grudzień 1964 – styczeń 1967 37 409[2]
Triumph Spitfire Mark 3 1296 cm³ R4 styczeń 1967 – grudzień 1970 65 320[2]
Triumph Spitfire Mark IV 1296 cm³ R4 listopad 1970 – grudzień 1974 70 021[2]
Triumph Spitfire 1500 1493 cm³ R4 grudzień 1974 – sierpień 1980 95 829[2]


Przypisy

  1. a b Used car test: 1970 Triumph Spitfire Mk.3. „Autocar”. 138 (nbr 4022), s. 26–27, 28 czerwca 1973 (ang.). 
  2. a b c d e f g h i j k l m n o Graham Robson: Triumph Spitfire and GT6. London: Osprey Publishing Ltd, 1982, s. 187. ISBN 0-85045-452-2. (ang.)
  3. a b 1967 Triumph Spitfire III technical specifications (ang.). carfolio.com. [dostęp 2012-01-08].
  4. 1972 Triumph Spitfire IV technical specifications (ang.). carfolio.com. [dostęp 2012-01-08].