Trofim Łomakin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Trofim Łomakin
Trofim Lomakin 1960.jpg
Data i miejsce urodzenia 2 sierpnia 1924
Barancza, ZSRR
Data i miejsce śmierci 13 czerwca 1973
Moskwa, ZSRR
Wzrost 167 cm
Dyscypliny podnoszenie ciężarów
Dorobek medalowy
Reprezentacja  ZSRR
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Helsinki 1952 waga półciężka
Srebro
Rzym 1960 waga lekkociężka
Mistrzostwa świata
Złoto
Teheran 1957 waga lekkociężka
Złoto
Sztokholm 1958 waga lekkociężka
Srebro
Sztokholm 1953 waga lekkociężka
Srebro
Wiedeń 1954 waga lekkociężka

Trofim Fiodorowicz Łomakin (ros. Трофим Фёдорович Ломакин; ur. 2 sierpnia 1924 w Baranczy, zm. 13 czerwca 1973 w Moskwie) – radziecki sztangista, dwukrotny medalista olimpijski i czterokrotny medalista mistrzostw świata.

Kariera[edytuj]

Łomakin zaczął podnosić ciężary w wieku 18 lat, podczas służby w Armii Czerwonej na dalekim wschodzie. W 1949 roku przeprowadził się do Leningradu, a trzy lata później mistrzostwo kraju w wadze półciężkiej (do 90 kg). W 1952 roku wystartował także na igrzyskach olimpijskich w Helsinkach, gdzie zwyciężył w wadze lekkociężkiej (do 82,5 kg), ustanawiając jednocześnie nowy rekord olimpijski wynikiem 417,5 kg. Pokonał tam Stanleya Stanczyka z USA i swego rodaka, Arkadija Worobjowa. Następnie zdobywał srebrne medale na mistrzostwach świata w Sztokholmie w 1953 roku i rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Wiedniu, przegrywając odpowiednio z Worobjowem i Tommym Kono z USA.

W 1956 roku Łomakin nie znalazł się w reprezentacji ZSRR na igrzyska olimpijskie w Melbourne z powodu nieodpowiedniego zachowania i problemów z alkoholem podczas przedolimpijskiego zgrupowania w Taszkencie. W 1957 roku zdobył złoty medal na mistrzostwach świata w Teheranie, wyprzedzając Jamesa George'a z USA i Irańczyka Dżalala Mansouriego. Wynik ten powtórzył podczas mistrzostw świata w Sztokholmie w 1958 roku, tym razem pokonując George'a i Ireneusza Palińskiego z Polski. Ostatni sukces w karierze osiągnął na igrzyskach olimpijskich w Rzymie, zdobywając srebrny medal w wadze półciężkiej. Rozdzielił tam na podium Worobjowa i Louisa Martina z Wielkiej Brytanii.

Zdobył ponadto cztery medale mistrzostw Europy: złote na ME w Wiedniu (1954), ME w Helsinkach (1956) i ME w Sztokholmie (1958) oraz srebrny na ME w Sztokholmie (1953). Pobił pięć rekordów globu, również pięć razy był mistrzem ZSRR[1].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]