Trokar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nowoczesne trokary różnych rodzajów i średnicy
Trokar, około 1850.

Trokar - narzędzie chirurgiczne w kształcie prowadnicy rurowej (kaniula, koszulka), w której umieszczony jest trzpień ze stali, lub twardego plastiku (mandryn, obturator, sztyft) o ostrym bądź tępym zakończeniu. Trokary stosuje się w chirurgii endoskopowej w celu wytworzenia kanału przez powłoki ciała do jamy otrzewnej, jamy opłucnej, przestrzeni zaotrzewnowej bądź innych części ciała. Po osadzeniu trokaru usuwa się mandryn, a pozostawiona metalowa, lub plastikowa kaniula jest wykorzystywana jako port umożliwiający wprowadzanie narzędzi endoskopowych. Kaniule trokaru posiadają na końcach uszczelki zapobiegające ucieczce gazu wprowadzonego do jamy ciała w celu utrzymania odmy. Techniki endoskopowe najczęściej stosuje się w operacjach na narządach jamy brzusznej (laparoskopia)[1].

W weterynarii trokar można stosować w celu upuszczenia gazów przy wzdęciach (np. przy wzdęciu żwacza u bydła).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Trokary były używane już w starożytności do upuszczania np. płynu z jamy otrzewnej. W XIX w. nastąpił ich dalszy rozwój. Skonstruowano wiele nowych urządzeń, które najczęściej służyły do odbarczenia z płynu worka osierdziowego, jamy opłucnej i jamy otrzewnej[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Equipment and instrumentation for laparoscopic bariatric surgery. my.clevelandclinic.org. [dostęp 2021-06-01].
  2. O leczeniu przewlekłej niedomogi mięśnia sercowego. zasobynauki.pl. [dostęp 2021-06-01].

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.