Tryńcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tryńcza
Kościół parafialny pw. św. Kazimierza
Kościół parafialny pw. św. Kazimierza
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat przeworski
Gmina Tryńcza
Liczba ludności (2011) 1305[1][2]
Strefa numeracyjna 16
Kod pocztowy 37-204[3]
Tablice rejestracyjne RPZ
SIMC 0612140
Położenie na mapie gminy Tryńcza
Mapa lokalizacyjna gminy Tryńcza
Tryńcza
Tryńcza
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Tryńcza
Tryńcza
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Tryńcza
Tryńcza
Położenie na mapie powiatu przeworskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu przeworskiego
Tryńcza
Tryńcza
Ziemia50°09′29″N 22°32′59″E/50,158056 22,549722
Most na Wisłoku w Tryńczy
Rondo w lesie obok Tryńczy
Trynieckie Centrum Kultury w Tryńczy
Tabliczka na głazie pamięci rtm. Tytusa Dunina i kpr. pchor. Konstantego Ostrowskiego poległych w obronie mostu w 1939 roku
Kaplica pogrzebowa
Wisłok obok mostu w Tryńczy
Cmentarz parafialny
Dawny drewniany dom wiejski

Tryńczawieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, siedziba gminy Tryńcza[4].

W 2011 roku we wsi zamieszkiwało 1305 osób, w tym: 279 dzieci i młodzieży, 812 osób w wieku produkcyjnym i 214 w wieku emerytalnym. Prywatną działalność gospodarczą prowadziło 73 osób i podmiotów[5].

Miejscowość leży na prawym brzegu Wisłoka, przy drodze krajowej nr 77 prowadzącej od Przemyśla w kierunku Sandomierza, w pobliżu linii kolejowej nr 68 łączącej Lublin z Przeworskiem. Przystanek kolejowy Tryńcza zlokalizowany jest w sąsiedniej wsi, Wólka Małkowa. Oprócz toru głównego zasadniczego, znajduje się tu także tor mijankowy.

W latach 1975−1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Tryńcza[6][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0612157 Ćwierć część wsi
0612163 Do Dworu część wsi
0612192 Podchodaczów osada
0612200 Podwólcze osada
0612170 Sieniawka część wsi
0612186 Zadworze część wsi
0612217 Zawisłocze osada

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki Tryńczy w dokumentach źródłowych są datowane na początek XV wieku[7]. Już przed 1400 rokiem pleban z Krzeszowa pobierał „mostowe” z Wisłoka pomiędzy Dębnem i Tryńczą[8]. Najstarsza wzmianka o Tryńczy występuje w zapisach Sądu Przeworskiego z 15 maja 1437 roku (występuje Szymcio de Crinicza) i następne z lat 1441,1443,1444,1445 i 1446. Właścicielami tych terenów od 1387 roku była Jarosławska linia Tarnowskich herbu Leliwa, której ostatni przedstawiciel Jan Krzysztof Tarnowski zmarł w 1567 roku w Gorliczynie, a jego żona Zofia ze Sprowy Odrowąż w 1575 roku poślubiła Jana Kostkę. Córka z tego małżeństwa Anna Ostrogska w 1592 roku poślubiła Aleksandra Ostrogskiego. Córka z tego małżeństwa Zofia Ostrogska w 1613 roku poślubiła Stanisława Lubomirskiego. Po śmierci Zofii Ostrogskiej w 1622 roku, dobra Przeworskie (w tym także Tryńcza) przeszły na własność Lubomirskich. W 1580 roku parafia w Gniewczynie została przekazana Bożogrobcom.

Tryńcza jest wzmiankowana w regestrach poborowych, które zapisali poborcy podatkowi ziemi przemyskiej z lat: 1515[9], 1589[10](w 1589 roku Tryńcza posiadała 12 łanów gruntów rolnych, młyn o dwóch kamieniach, 13 ogrodników i 1 rybaka), 1628[11], 1651[12], 1658[13], 1674[14]. W 1674 roku w Tryńczy było 142 domy i folwark z 21 domami (całość wsi liczyła 163 numerów domów, łącznie z terenem Ubieszyna, Głogowca i Wólki Małkowej).

W 1624 roku był najazd Tatarów na ziemię przemyską. 22 marca 1656 roku przez Tryńcze wycofywały się wojska Szwedzkie. W 1669 roku istniał już port rzeczny na Wisłoku. W latach 1703–1707 przez Tryńczę przechodziły wojska Szwedzkie i Rosyjskie uczestniczące w wojnie północnej. Jak podawała Generalna Rewizja ziemi przemyskiej w 1715 roku w Tryńczy, Ubieszynie, Wólce Ogryskowej i Wólce Zalotowej (Małkowej) było 115 chałup, 5 karczmy,20 chałupników i 48 kmieci[15].

W latach 1577–1746 Gromada Tryniecka prowadziła księgi gromadzkie[16], według których wójtami Tryńczy byli:

Bartosz Baran (1623, 1666, 1678, 1714),
Mateusz Lalik (1637, 1687, 1689),
Sebastian Partyka (1683, 1696, 1701),
Krzysztof Czarny (1700),
Maciej Wojtyna (1697, 1723),
Kazimierz Stawarski (1713, 1714).

W latach 1579–1713 pańszczyzna w Trynieckim folwarku wynosiła trzy dni w tygodniu, produkty były kierowane na handel poprzez port na Wisłoku.

Budynek dawnego dworu szlacheckiego

W 1817 roku dobra Trynieckie zakupił hr. Wojciech Mier, który zmarł w 1831 roku. W latach 1831–1835 właścicielką była jego żona Karolina Mier; a następnie Feliks Mier. Od 1843 roku właścicielem Tryńczy był Antoni Kellerman[17]. W 1879 roku właścicielem Tryńczy, Gorzyce II, Ubieszyna i Wólki Małkowej była Domicella Kellerman; a w 1905 roku właścicielem był Józef Banhidy (posiadłość liczyła ogółem 201 hektarów, w tym 166 ha roli i 11 ha lasów)[18]. W 1908 roku Folwark Tryniecki sprzedano Bronisławowi Nowińskiemu za sumę 100 tys. koron, za które wybudowano murowany kościół pw. Świętego Kazimierza i w 1910 roku powstała parafia w Tryńczy. W 1922 roku folwark objął jego syn Marian Nowiński.

W 1881 roku powstała Gromadzka Kasa Pożyczkowa, a w 1885 roku rozpoczął działalność Urząd Pocztowy, którym kierowała Waleria Skibińska. W 1889 roku wybudowano szosę Przemyśl-Rozwadów, a w latach 1896–1900 wybudowano linię kolejową Przeworsk-Rozwadów. Tryńcza od XV wieku do 1866 roku należała do powiatu przeworskiego, następnie do łańcuckiego; powiat przeworski reaktywowano w 1899 roku. W 1931 roku z inicjatywy kierownika szkoły Juliana Martynowskiego wybudowano budynek Spółdzielni Mleczarskiej, a w 1933 roku zbudowano obecny most na Wisłoku. W 1936 roku powstało koło Stronnictwa Ludowego. W I połowie XX wieku w Tryńczy było 266 domów.

10 września 1939 roku do Tryńczy weszły wojska Niemieckie i prowadzona była obrona mostu na Wisłoku, w której polegli: mjr Tytus Dunin i podchorąży Konstanty Ostrowski.

W latach 1944-1945 na terenie Gminy Tryńcza, a także w wielu miejscach na podkarpaciu działały oddziały tzw. „dzikiej partyzantki”. Oddziały te w lesie trynieckim dokonywały mordów na polskich cywilach powracających z robót przymusowych z Niemiec[19].

W latach 1953–1973 istniała Gromada Tryńcza, a od 1973 roku ponownie Gmina Tryńcza.

W 1965 roku w budynku byłego dworu szlacheckiego utworzono dom dziecka, który istniał kilkanaście lat[20].

W 2006 roku zbudowano rondo na skrzyżowaniu drogi krajowej nr 77 z drogą wojewódzką nr 835, w lesie obok Tryńczy[21], które oddano do użytku 15 września 2006 roku.

Gmina[edytuj | edytuj kod]

Urząd Gminy w Tryńczy

W 1935 roku powstała Gmina Zbiorowa Tryńcza, która objęła dotychczasowe Gromady: Tryńczę, Gniewczynę Łańcucką, Gniewczynę Tryniecką, Jagiełłę, Gorzyce, Wólkę Małkową, Wólkę Ogryzkową, Głogowiec i Ubieszyn[22].

Wójtowie Gminy Tryńcza.
1990-2001. Władysław Rachwał.
2001-2002. Tadeusz Nowak.
2002- nadal Ryszard Jędruch[23].
Przewodniczący Rady Gminy Tryńcza.
1990-1998. Stanisław Wielgos.
1998-2002. Zygmunt Zielonka.
2002-2014. Stanisław Konieczny.
2014-2018. Stanisław Wielgos.
2018– nadal Zofia Nowak.

Kościół[edytuj | edytuj kod]

Tryńcza najpierw należała do rzymsko-katolickiej parafii w Gniewczynie Łańcuckiej. W 1774 roku sprowadzono z Rakszawy drewnianą kaplicę i postawiono ją przy szlacheckich budynkach dworskich. W 1780 roku ks. Maciej Bardziński dziekan Jarosławski sporządził opis kaplicy pw. św. Antoniego[24][a]. Kaplica ta była wzmiankowana w Schematyzmach Diecezji Przemyskiej z lat 1879 (In aula Trynczaensis fungitur mumere domest. Capellani. R. Alojsius Sakowicz , e diec. Vilno) i 1887-1910 (In aula Trynczaensis adest capella privata pro celebrando Sacrif Missae adaptata)[25]. W 1879 roku w kaplicy posługiwał ks. Alojzy Sakowicz z diecezji Wileńskiej[26]. W połowie XIX wieku w Tryńczy było 669 rzymsko-katolików i 85 grekokatolików.

Plany utworzenia w Tryńczy parafii pojawiły się w połowie XIX wieku. W 1908 roku Kazimiera z Kellermanów Banhidy sprzedała folwark Bronisławowi Nowińskiemu, a za uzyskane ze sprzedaży pieniądze, w 1909 roku zbudowała murowany kościół. 23 marca 1910 roku została erygowana parafia w Tryńczy i został poświęcony kościół pw. Świętego Kazimierza[b]. Parafia początkowo objęła Tryńczę, Głogowiec i Ubieszyn[27]. Przed 1924 rokiem do parafii przyłączono Wólkę Ogryskową, a w 1927 roku przyłączono Stróżę (przysiółek Dębna). W 1929 roku do parafii przyłączono dolną część Gorzyc (300 wiernych). W 1931 roku kościół został ponownie poświęcony. W 1934 roku wikariuszem był ks. Michał Gądek. W 1945 roku dolna część Gorzyc została przydzielona do nowej parafii w Gorzycach. W latach 1985-1990 zbudowano kościół filialny pw. MB Matki Kościoła w Głogowcu. Parafia przynależała do dekanatów: Przeworsk (1910-1987), Przeworsk I (1987-2003) i od 2003 roku do dekanatu Sieniawa.

Proboszczowie parafii Tryńcza.
1910–1934. ks. Wincenty Cetnarowicz[28].
1934–1938. ks. Maciej Dudek[29].
1938–1949. ks. Wojciech Lorenc.
 ? –1972. ks. Roman Opioła.
1972–2003. ks. Edward Stawarz.
2003– nadal ks. Roman Trzeciak.

Parafia przynależy do dekanatu Sieniawa w archidiecezji przemyskiej[30].

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Szkoła podstawowa im. św. Jana Kantego

Szkolnictwo parafialne rozpoczęło się w 1636 roku w Gniewczynie Łańcuckiej[c].

Początki szkolnictwa państwowego w „Szlacheckim Dominium Tryńcza” są na podstawie „Szematyzmów Galicji i Lodomerii” datowane na 1882 rok, kiedy to powstały szkoły w Tryńczy, Ubieszynie i Jagielle; były one jednak w rejestrach opisane jako „niezreorganizowane” (z systemu parafialnego na państwowy). Pierwszym nauczycielem w Tryńczy w latach 1883–1886 był Tomasz Mędralski[31].

W 1887 szkoły w Tryńczy i Ubieszynie stały się filialne, a nauczycielem w Tryńczy został Ignacy Kamprat[32]. Szkoły ludowe wiejskie były tylko męskie, dopiero od 1890 roku stały się mieszane, czyli dostępne dla wszystkich uczniów. W 1893 roku szkoły tryniecka i ubieszyńska stały się etatowe 1-klasowe. W latach 1901–1902 nauczycielem był Walenty Jenke, (którego córką była Sługa Boża - Anna Jenke).

W 1900 roku nauczycielem pomocniczym była Maria Chmura, od 1904 były już dwa etaty nauczycielskie: kierownika i pomocnika. Pomocnikami byli: Mieczysław Marszalik (1904-1905[33]), Kazimierz Majewski (1905-1906[34]), Ludwika Hańczakówna (1906-1907[35]), Maria Tatarkówna (1908-1909[36]), Marcin Śliwa (w latach 1907–1909), Teofila Krzysikówna (1909-1910[37]), Maria Adamczakówna (w latach 1910–1911), Bronisława Sadowska (1911-1914), Stanisław Owczarz (1910–1912), Helena Skotnicka (1912-1913), Tadeusz Urban (1912-1913), Stanisław Zawadzki (1913-1914), Józef Hartleb (1913-1914).

W 1907 roku szkoła Tryniecka z 1-klasowej, została zmieniona na 2-klasową. W 1923 roku szkolę zmieniono na 5-klasową, a w latach 1926-1927 szkoła była 4-klasowa. W latach 1927-1929 szkoła ponownie była 5-klasowa. W latach 1929-1932 szkoła była 4-klasowa. W 1932 roku szkołę zmieniono na 7-klasową. W latach 1973-1984 była tzw. Zbiorcza Szkoła Gminna, której dyrektorami byli: Olga Blezień, Zygmunt Zielonka i Stanisław Maźiarz. W 1984 roku utworzono stanowisko Gminnego Inspektora Oświaty, którymi byli: Maria Groch i Krystyna Krupa. W 1999 roku utworzono 6-letnią szkołę podstawową i 3-letnie gimnazjum[38].

W 1909 wybudowano nowy budynek szkolny, obecnie istniejący[39]. W latach 1973-1990 patronem szkoły był Ladislav Novomeský(cz.). 20 czerwca 2006 roku szkoła otrzymała sztandar i patrona św. Jana Kantego. W 2013 roku było 101 uczniów w szkole podstawowej i 108 uczniów w gimnazjum[5]. W 2017 roku ponownie przywrócono 8-letnią szkołę podstawową.

Kierownicy Szkoły w Tryńczy
1882–1886. Tomasz Mędralski[31].
1886–1887. Ignacy Kamprat[32].
1887–1892. Jan Gątkiewicz[40].
1892–1894. Piotr Kluz[41].
1894–1901. Antoni Folwarczny[42].
1901–1902. Walenty Jenke[43].
1902–1928. Antoni Firla[44].
1928-1939. Julian Martynowski.

Następni dyrektorzy: Mieczysław Szumilak, Józef Szuler, Władysław Kułak, Olga Bleźień, Zygmunt Zielonka, Stanisław Maźiarz, Władysław Kułak, Zygmunt Kulpa, Elżbieta Kubrak (od 2016).

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Kościół parafialny z 1910 roku wystawiony kosztem Kazimiery z Kellermanów Banhidy. Zniszczony w czasie I wojny światowej, odbudowany i poświęcony w 1931 roku.
  • Dwór szlachecki.
  • Spichlerz dworski (XVIII w.) - murowany, nakryty dachem łamanym polskim.
  • Most kolejowy na linii nr 68 wraz z ruinami strażnicy.
  • Wieś została wymieniona w kronice Jana Długosza: Potem Wisłok, wypływający z gór Sarmackich, wpada do Sanu niedaleko wsi Trynczy.

Miejsca pamięci[edytuj | edytuj kod]

Park im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego

3 maja 2010 roku w Tryńczy posadzono 96 Dębów Pamięci, tworzących „Las Katyński” i upamiętniających ofiary katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku; radni gminy Tryńcza zdecydowali, że będzie to park noszący imię prezydenta Lecha Kaczyńskiego[45]. W parku znajdują się również Dęby Pamięci poświęcone ofiarom zbrodni katyńskiej pochodzącym z gminy Tryńcza[45].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Opis kaplicy dworskiej pw. św. Antoniego w Tryńczy sporządzony w 1780 roku przez ks. Macieja Bardzińskiego, dziekana Jarosławskiego i proboszcza Nowosieleckiego: «Kaplica jest drewniana, położona na dziedzińcu frontem na zachód słońca postawiona, do której wchodzi się przez dzwonnicę, skarbczyk i zakrystię przy wielkim ołtarzu. Kopuła na kaplicy i dzwonnicy pokryta jest gontami, krzyż na kaplicy żelazny. Budynek oszalowany, a sufit i podłoga jest wykonana z tarcic. W kaplicy są trzy ołtarze, malowane i posrebrzane, wokół których są także trzy obrazy w ramach posrebrzanych. Do dzwonnicy drzwi sztabami (...) ze skoblami i wrzeciądzami żelaznymi ze dworu (...). Chór nad drzwiami wchodnymi do kaplicy, okien sześć w skarbczyku, wszystkie w drewno oprawione, w zakrystii także.».
  2. W dokumencie erekcyjnym z 23 marca 1910 roku jest wzmianka o erygowaniu parafii pw. św. Antoniego i MB Nieustającej Pomocy. Jednak schematyzmy diecezji przemyskiej od 1911 roku wzmiankują parafię pw. św. Kazimierza.
  3. Szkółki parafialne uczyły czytania i pisania kilku uczniów dla obsługi liturgicznej w parafii oraz jako wstęp do dalszego kształcenia przyszłej kadry dla duchowieństwa i administracji. W 1874 roku na terenie parafii Gniewczyńskiej istniały cztery szkoły: trywialna i parafialna w Gniewczynie oraz parafialne-filialne prawdopodobnie w Tryńczy (1870) i Ubieszynie (1860). Szkółki filialne nie były notowane w spisach państwowych i Diecezjalnych; tylko Schematyzm Łaciński Diecezji Przemyskiej w latach wymienia ilość, ale nie podaje nazw miejscowości: Schol. triv. & 3 paroch.Wzmianka o szkołach parafialnych - (Schematismus Universi Venerabilis Cleri Dioeceseos Premisliensis tum Saecularis tum Regularis Ritus Latini 1874) (str. 145)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Portal polskawliczbach.pl
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-05-16].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  4. a b GUS. Rejestr TERYT
  5. a b GUS. Bank Danych Lokalnych
  6. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 18, 2013-02-13. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2013-04-24]. 
  7. O Tryńczy (pol.). www.zstryncza.itl.pl/?id=tryncza. [dostęp 2016-02-08].
  8. Między Sanem a Wisłokiem. Biuletyn Informacyjny Gminy Tryńcza Z kart historii (str. 19) [dostęp 2017-12-16]
  9. Aleksander Jabłonowski. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa Źródła dziejowe. Tom XVIII, część 1. Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. Tom VII, część 1. Ziemie Ruskie, Ruś Czerwona (str. 136) [dostęp 2018-10-13]
    [Cytat: Tryncza, lan. 12, tab. des.]
  10. Aleksander Jabłonowski. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa Źródła dziejowe. Tom XVIII, część 1. Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. Tom VII, część 1. Ziemie Ruskie, Ruś Czerwona (str. 6) [dostęp 2018-1016]
    [Cytat: Tryncza, lan. 12¼, mol. 2 rot., hort. c. agr. 13, inq. c. pec. 16, inq. paup. 6, art. 4, pisc. 1.]
  11. Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Źródła dziejowe tom I, część 1. Rejestr poborowy ziemi przemyskiej 1628. Wydawnictwo WSP. Rzeszów 1997 ​ISBN 83-87288-55-1​ (str. 160-161)
    [Cytat: Trynca: de laneis 12 per gr 30; et 1 quarta agri per gr 30; molendinum walnik 2 rotarum per gr 24; hortulani in agris residentes 13 per gr 6; inquilini pecora habentes 17 per gr 8; inquilini pauperes 6 per gr 2; artifices 4 per gr 4; Piscator 1 gr 8..................21/17/9[22/5/9]]
  12. Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Źródła dziejowe tom 1, część 2. Rejestr poborowy ziemi przemyskiej 1651. Wydawnictwo WSP. Rzeszów 1997 ​ISBN 83-87288-55-1​ (str. 115)
    [Cytat: Tryncza: de laneis 12 et 1 quarta agri per gr 30, molendinum korecznik 2 rotharum per gr 24, hortulani in agris 13 per gr 6, inquilini cum pecore 16 per gr 8, inquilini pauperes 6 per gr 2, artifices 4 per gr 8, Piscator 1 gr 8.............22/13/9.]
  13. Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Źródła dziejowe tom I, część 3. Rejestr poborowy ziemi przemyskiej 1658. Wydawnictwo WSP. Rzeszów 2000 ​ISBN 83-87288-55-1​ (str. 180)
    [Cytat: Trincza; de laneis 12 et 1 quarta agri per gr 30, molendinum walnik 2 rotarum per gr 24, hortulani in agris 13 per gr 6, inquilini cum pecore 17 per gr 8, inquilini pauperes 6 per gr 2, artifices 4 per gr 8, Piscator 1 per gr 8...........22/13/9[22/21/0]]
  14. Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Źródła dziejowe tom I, część 4. Rejestr pogłównego ziemi przemyskiej 1674. Wydawnictwo WSP. Rzeszów 2000 ​ISBN 83-87288-55-1​ (str. 44)
    [Cytat: Tryncza: a curia fl. 21, a personis subditorum n[umer]o 142, facit summa fl. ........163/0]
  15. Historia Okolicy (pol.). www.zsgniewczyna.pl. [dostęp 2016-02-08].
  16. Księgi gromadzkie wsi „Tryńcza” 1577-1746. Libri Iudicorum Bannitorum. Villae Quae Nuncupatur „Tryncza” ab an. 1577 - ad an. 1746 (str. 105-138) [dostęp 2018-10-16]
  17. Karol Wild: Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: 1855, s. 224. [Dostęp 2017-04-12]
  18. Skorowidz Dóbr Tabularnych w Galicji z W. Ks. Krakowskim. 1905 [Dostęp 2017-04-12]
  19. Tadeusz Markiel. Alina Skibińska. „Jakie to ma znaczenie, czy zrobili to z chciwości?” Zagłada domu Trynczerów. Warszawa: Stowarzyszenie Centrum Badań nad Zagładą Żydów, 2011. ​ISBN 978-83-932202-6-7
    [Cytat: ...Wywiezieni na roboty przymusowe do Niemiec, wracali pośpiesznie wszelkimi sposobami, pieszo, rowerami, „na okazję”, wozami konnymi, wojskowymi pociągami i samochodami ciężarowymi, aby teraz na drodze z Gniewczyny do Sieniawy przed progami własnych domów, doczekać okrutnej śmierci z rąk miejscowych dzikich partyzantów dysponujących nielegalną bronią....
  20. Zbigniew Wawszczak ...„musi zastąpić im dom rodzinny” Widnokrąg: tygodnik społeczno-kulturalny. Nr 28 z 12 lipca 1969
  21. Przebudowa skrzyżowania drogo krajowej nr 77 - Tryńcza
  22. Dz.U. z 1934 r. nr 64, poz. 549
  23. Wójt Ryszard Jędruch najlepszy
  24. Krzysztof Zieliński. Leksykon Drewnianej Architektury Sakralnej Województwa Podkarpackiego. Wydawnictwo Carpathia. Rzeszów 2015. ​ISBN 978-83-61577-68-3​ (str. 393)
  25. Schematismus Universi Venerabilis Cleri Dioeceseos Premisliensis tum Saecularis tum Regularis Ritus Latini 1887 (str. 156) [dostęp 2017-12-16]
  26. Schematismus Universi Venerabilis Cleri Dioeceseos Premisliensis tum Saecularis tum Regularis Ritus Latini 1879 (str. 138) [dostęp 2017-12-16]
  27. Między Sanem a Wisłokiem. Biuletyn Informacyjny Gminy Tryńcza Początki Parafii w Tryńczy (str. 19) [dostęp 2017-12-16]
  28. Schematismus Universi Venerabilis Cleri Saecularis et Regularis Dioecesis Ritus Latini Premisliensis pro Anno Domini 1911 (str. 200) [dostęp 2017-12-16]
  29. Schematismus Universi Venerabilis Cleri Saecularis et Regularis Dioecesis Premisliensis rit. lat. pro Anno Domini 1935 (str. 75) [dostęp 2017-12-16]
  30. Opis dekanatu na stronie archidiecezji
  31. a b Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1883 (str. 418) [Dostęp 2017-05-16]
  32. a b Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1887 (str. 396) [dostęp 2017-05-16]
  33. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1905 (str. 623) [dostęp 2017-03-08]
  34. „Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1906” (bezpośredni dostęp do str. 656)
  35. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1907 (str. 656) [Dostęp 2017-05-16]
  36. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1909 (str. 708) [Dostęp 2017-05-16]
  37. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1910 (str. 708) [dostęp 2017-03-08]
  38. Biuletyn Informacyjny Gminy Tryńcza Między Sanem a Wisłokiem Aby czas nie ćmił w niepamięć (str. 22-23) [Dostęp 2018-06-04]
  39. O Tryńczy (pol.). www.zstryncza.itl.pl. [dostęp 2016-02-09].
  40. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1888 (str. 396) [Dostęp 2017-05-18]
  41. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1893 (str. 452) [Dostęp 2017-05-18]
  42. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1896 (str. 452) [Dostęp 2017-05-18]
  43. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1902 (str. 623) [Dostęp 2017-05-18]
  44. Szematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1903 (str. 623) [Dostęp 2017-03-08]
  45. a b Park w Tryńczy nosi imię Prezydenta Lecha Kaczyńskiego (pol.). nowiny24.pl, 2010-05-03. [dostęp 2010-10-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Między Sanem a Wisłokiem. Biuletyn Informacyjny Gminy Tryńcza. Meandry Wisłoka (str. 16-17)