Trybun wojskowy z władzą konsularną

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Trybuni wojskowi z władzą konsularną (łac. tribuni militum consulari potestate) byli wielokrotnie powoływani w latach 444-368 p.n.e. w miejsce konsulów, w liczbie od 3 do 16 (na podstawie lex de tribunis militum consulari potestate creandis z 445 r. p.n.e.). Wywodzili się oni także spośród plebejuszy. Zaprzestano ich powoływania po uchwaleniu leges Liciane Sextiae (w 367 r. p.n.e.) zgodnie z którą jeden z konsulów mógł być plebeliuszem a urząd pretora sprawować mieli tylko patrycjusze.

Przysługiwała im władza polityczna jak i wojskowa. W zestawieniu z konsulami, mieli jednak wiele ograniczeń:

  • Nie mogli odbyć triumfu;
  • Nie mieli możliwości powołania (creatio) kolegi w urzędzie;
  • Nie mogli powołać dyktatora;
  • Pozbawiono ich możliwości prawa sporządzenia spisu obywateli (w tym celu powołano urząd cenzora).

Geneza powołania Trybuna Wojskowego z władzą konsularną[edytuj | edytuj kod]

Badacze spierają się w kwestii ustalenia pewnej przyczyny powstania Trybunów wojskowych. Według prof. Jana Zabłockiego, prawdopodobnie była ona związana z tym, iż dowodzić na polu walki mogli jedynie konsulowie. W przypadku prowadzenia większej ilości wojen, istniała konieczność ustanowienia odpowiedniej liczby magistratus do ich prowadzenia. Możliwe, iż była to próba podzielenia urzędu konsula między patrycjuszy i plebejuszy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Zabłocki, Anna Tarwacka, Publiczne prawo rzymskie, Wydanie 1, Wyd. LIBER, Warszawa 2005, strona 50-51.