Trylogia husycka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Trylogia husycka
Ilustracja
Husycki chorał „Ktož jsú boží bojovníci”
Autor Andrzej Sapkowski
Typ utworu powieść fantastyczno-historyczna
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Polska
Język polski
Data wydania 2001–2006
Wydawca SuperNowa

Trylogia husycka – nieoficjalna nazwa serii trzech powieści fantastyczno-historycznych napisanych przez Andrzeja Sapkowskiego w latach 2001–2006. Tłem wydarzeń całej serii są wojny husyckie[1], a głównym bohaterem jest Reynevan (Reinmar z Bielawy).

W skład trylogii wchodzą następujące powieści:

W powieściach, oprócz postaci historycznych, ściśle związanych z opisywanym konfliktem zbrojnym, pojawiają się także osoby z wojnami niezwiązane, takie jak: Jan Gutenberg, Zawisza Czarny z Garbowa[2] czy Mikołaj z Kuzy.

Trylogia husycka została wydana w Polsce także w postaci audiobooka[3]. W nagraniu udział wzięło ponad 100 lektorów, m.in. Krzysztof Gosztyła, Maciej Gudowski, Lesław Żurek, Henryk Talar i Krzysztof Wakuliński[4].

Bohaterowie[edytuj]

  • Reinmar z Bielawy, zwany Reynevanem – mężczyzna w młodym wieku, którego miłosne zawirowania prowadzą do licznych problemów, początkowo zakochany w Adeli, w następnej kolejności jego serce zdobywa Nikoletta.
Występujący epizodycznie w pierwszym tomie serii Zawisza Czarny mówi o nim: „Oj nie umrzesz ty, chłopaczku, śmiercią naturalną!”, co było odniesieniem do jego zainteresowań: kobiet, czarów, medycyny (zielarstwo) czy alchemii. Sztuki magicznej uczył się na studiach w czeskiej Pradze, która uznawana jest za serce "heretyckiej zarazy".
Początkowo jego głównym celem jest pomszczenie brata, Peterlina von Bielau (Piotra z Bielawy), który był zwolennikiem husytów, za co został zamordowany przez Czarnych Jeźdźców dowodzonych przez Birkarta Grellenorta. Aby tego dokonać Reinmar ucieka ze Śląska do Czech, gdzie ma wielu znajomych. Staje się wyznawcą poglądów husyckich i przystępuje do Taboru, poszukując przy tym umiłowanej Jutty, o której porwanie podejrzewa inkwizycję. Podczas jego przygód towarzyszą mu przyjaciele Szarlej i Samson Miodek. Podróżując, podawał się za wiele postaci – między innymi Lancelota z Wozu, Reinmara Hagenau, księdza, czy egzorcystę.
  • Szarlejdemeryt, sprzymierzeniec Reinamara, „nie był zbyt wy­so­ki, był na­wet odro­bi­nę niż­szy od Rey­ne­va­na, ale de­tal ten umy­kał uwa­dze, al­bo­wiem nie­daw­ny de­me­ryt był bar­czy­sty, moc­no zbu­do­wa­ny i za­pew­ne sil­ny, co moż­na było wnio­sko­wać po ży­la­stych i gra­ją­cych mię­śnia­mi przed­ra­mio­nach, wy­zie­ra­ją­cych spod przy­krót­kich rę­ka­wów”[5]. Szarlej wraz z Samsonem walczył w armii polnej Taboru i Sierotek z Hradca-Kralove.
  • Samson Miodek – „ol­brzy­mi, ostrzy­żo­ny do skó­ry męż­czy­zna o za­mglo­nych oczach i twa­rzy mało roz­gar­nię­te­go dziec­ka. Wa­li­gó­ra ów trzy­mał dwa pal­ce pra­wej dło­ni w ustach, lewą zaś przy­ci­skał do brzu­cha gli­nia­ny gar­nu­szek. Co kil­ka chwil osi­łek ohyd­nie po­cią­gał no­sem, od­ry­wał brud­ny i lep­ki gar­nu­szek od brud­nej i lep­kiej tu­ni­ki, wy­cie­rał pal­ce o brzuch, pa­ko­wał je do gar­nusz­ka, na­bie­rał mio­du i niósł do ust. Po czym ry­tu­ał po­wta­rzał się.”[6]
Imię Samson zawdzięczał analogii do biblijnego olbrzyma, natomiast przydomek „Miodek” wziął się od ulubionej przekąski, którą w trakcie egzorcyzmów wyjadał klasztorny głupek. Posiada wybitną inteligencję, jest istotą bardzo wrażliwą i dobroduszną toteż kilkakrotnie ratował kompanów z opresji. Ponadto zna wiele języków, dysponował bogatą wiedzą i odpornością na magiczne sztuczki. Często cytował swą ulubioną powieść – „Boską komedięDantego. Uratował z rąk stręczyciela młodą adamitkę Marketę, po pewnym czasie wytworzyła się między nimi silna więź, Marketa została jego towarzyszką życia.
  • Bir­kart von Grel­le­nort – poufnik biskupa Konrada, wykonuje brudną robotę. „Wy­so­ki. Szczu­pły. Czar­ne wło­sy do ra­mion. Pta­sia twarz.”[7]. Istota zmiennokształtna potrafiąca przybierać postać olbrzymiego pomurnika.
Magicznie wspierany przez wiedźmę Neufrę, a dla zwiększenia swoich mocy przyjmuje eliksiry sporządzanie przez Skirfira na zamku Sensenberg, m.in aurum potabile. Jest protegowanym biskupa wrocławskiego (i zwany przez niego synem) Konrada, jego szpiegiem i dowódcą specjalnego oddziału zabójców.

Świat przedstawiony[edytuj]

Wydarzenia w powieści toczą się w późnym średniowieczu, głównie na Śląsku. Obok ludzi toczących krwawe wojny religijno-polityczne istnieje fantastyczny świat przesycony magią i alchemią. Wiele potworów żyje wokół ludzkich siedzib: klud­dery, kalkabry[8] czy utopce. Chociaż wszelkie czarnoksięstwo jest karane spaleniem na stosie zarówno przez inkwizycję papieską jak i husytów, to jednak wielu ludzi potrafi w tajemnicy sporządzać eliksiry o niesamowitych właściwościach lub przygotowywać amulety.

Przypisy

  1. Sapkowski: Polityka to nie moja branża. interia.pl. [dostęp 2015-07-25].  Cytat: "Recepta na powieść historyczną mówi: wrzuć bohatera w czas chaosu, czas historycznych zawirowań i zamętów. Wojny husyckie, niezły wszak wir, zamęt i tumult, były więc jak znalazł".
  2. Narrenturm, rozdział 4: "— Wojna bez rycerstwa i rycerskości — odrzekł po chwili Zawisza Czarny — musi wreszcie przerodzić się w zwykły mord. A w konsekwencji ludobójstwo. W czymś takim nie chciałbym brać udziału."
  3. Audiobook na stronie audioteka.pl
  4. Obsada audiobooka na stronie audioteka.pl
  5. Narrenturm, rozdział 9.
  6. Narrenturm, rozdział 12.
  7. Boży bojownicy, rozdział 3.
  8. Lux perpetua, rozdział 6.: "Mię­dzy przy­po­ra­mi ko­ścio­ła Świę­te­go Du­cha sie­dział klud­der, stę­ka­jąc i dra­piąc się w brzu­szy­sko. Na ma­swer­kach, ster­czy­nach i pi­na­klach świą­ty­ni sze­le­ści­ły i trze­po­ta­ły skrzy­dła spło­szo­nych la­taw­ców (...) po­draż­nio­na cza­rem kal­ka­bra wy­szcze­rzy­ła dwu­ca­lo­we kły (...) nie­bez­piecz­nie było cho­dzić nocą po Wro­cła­wiu."

Linki zewnętrzne[edytuj]