Świdrowiec gambijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Trypanosoma gambiense)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świdrowiec gambijski
Systematyka
Domena eukarionty
Supergrupa Excavata
Typ Euglenozoa
Gromada kinetoplastydy
Rząd Trypanosomatida
Rodzina świdrowce
Rodzaj świdrowiec
Gatunek świdrowiec gambijski
Nazwa systematyczna
Trypanosoma gambiense
Dutton, 1902
Synonimy
* Trypanosoma ugandense Castellani, 1903[1]
  • Trypanosoma castellanii Kruse, 1903[1]
  • Trypanosoma hominis Manson, 1903[1]
  • Trypanosoma fordii Maxwell-Adams, 1903[1]
  • Trypanosoma nepveui Sambon, 1903[1]
  • Trypanosoma tullochii Minichin,1907[1]
  • Trypanosoma rovumense Beck and Weck, 1913[1]
  • Trypanosoma nigeriense Macfie, 1913[1]
  • Castellanella gambiense (Dutton, 1902) Chalmers, 1918[1]
Świdrowce widoczne w rozmazie krwi pacjenta chorego na śpiączkę afrykańską.

Świdrowiec gambijski (Trypanosoma gambiense lub Trypanosoma brucei gambiense) – kinetoplastyd należący do królestwa protista. Osiąga wielkość 15 - 35 μm[2]. Występuje w środkowej i zachodniej Afryce.

Pasożytuje we krwi, chłonce i płynie mózgowo-rdzeniowym człowieka w postaci trypomastigota.Występuje także w postaci amastigota, jednak tylko w organizmie wektora, czyli muchy tse-tse. Rezerwuarem są zarażeni ludzie, rzadziej antylopy, świnie, bydło, owce i kozy. Postać trypomastigota jest wrzecionowata, w osoczu krwi tworzy postacie krótkie, szerokie, z krótką wicią oraz długie, wąskie, z długą wicią wolną, układające się w kształt litery V, C, lub S. Niewielki kinetoplast położony na końcu ciała[3]. Porusza się za pomocą wici, która tworzy falującą błonę długości komórki. Trypomastigota rozmnaża się przez podział podłużny, rozpoczynający się od podziału kinetosomu i jądra. Zarażenie następuje przez skórę. Wywołuje u ludzi śpiączkę afrykańską, jest przenoszony przez muchy z rodzaju tse-tse takie jak: Glossina fuscipes, Glossina palpalis, Glossina tachinoides.

Objawy zakażenia[edytuj | edytuj kod]

  • gorączka
  • powiększenie węzłów szyjnych (tworzy się trójkąt Winterbottoma)
  • pobudliwość

W drugim stadium choroby:

  • zaburzenia psychiczne
  • okresy pobudzenia z okresami śpiączki i apatii

Nieleczona choroba prowadzi do śmierci

Profilaktyka[edytuj | edytuj kod]

  • higiena osobista
  • zwalczanie much tse-tse
  • wczesne wykrywanie i leczenie choroby

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Zarys parazytologii lekarskiej" R.Kadłubowski, Warszawa 1988
  • Протисты.Руководство по зоологии ч.1. Санкт Петербург: Наука, 2000. ISBN 5-02-025864-4.
  • Dwight D. Bowman: Feline clinical parasitology. Ames: Iowa State University Press, 2002. ISBN 0-8138-0333-0.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Feline clinical parasitology. s. 62.
  2. Świat zwierząt. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1983, s. 48. ISBN 83-09-00747-7.
  3. Alicja. Buczek: Atlas pasożytów człowieka. Lublin: Koliber, 2005, s. 28. ISBN 83-921869-6-6.