Trzcianka (dopływ Łagi)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Trzcianka
Ilustracja
Rzeka w mieście Trzcianka. Na rzece para kaczek krzyżówek
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Rzeka
Długość 28,8 km
Powierzchnia zlewni 101,9 km²
Źródło
Miejsce na SE od jez. Jeleń
Współrzędne 53°08′39″N 16°21′04″E/53,144167 16,351111
Ujście
Recypient Łaga
Miejsce na wschód od wsi Radolin
Współrzędne 53°00′18″N 16°33′35″E/53,005000 16,559722
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
źródło
źródło
ujście
ujście

Trzcianka (pot. Trzcianica, Trzcinica) – rzeka o długości 28,8 km, dopływ Łagi[1] i Noteci. Powierzchnia dorzecza wynosi 101,9 km²[2][3].

Górny bieg rzeki do jeziora Sarcze nosi nazwę Niekurska Struga[1]. Ma ona źródło na południowy wschód od jeziora Jeleń, skąd płynie w kierunku południowo-wschodnim przez wieś Niekursko, następnie płynie pomiędzy jeziorem Sarcze a Okunie. Ok. 0,3 km na wschód od Sarczego – Niekurska Struga rozdziela się na mały ciek uchodzący do Sarczego oraz rzekę Trzciankę, która dalej płynie w kierunku południowym przez miasto Trzcianka, a za nim na południowy wschód przy wsi Radolin.

Punkt ujścia Trzcianki oraz recypient są niejednoznaczne i zależne od publikacji, co jest związane z rozbudowanym systemem wodnym doliny Noteci. Znaczną część wód Trzcianki odbiera obecnie odchodzący za Radolinem kanał (o dł. 1,7 km) biegnący na wschód do Noteci, przy drodze powiatowej Radolin–Walkowice, który przecina także Łagę.

Nazwę Trzcianka ustalono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Schönlanker Mühlenfließ[4][5].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 1: Wody płynące, źródła, wodospady. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006. ISBN 83-239-9607-5.
  2. Stan środowiska powiatu czarnkowsko-trzcianeckiego w 2003 roku. Czarnków: Arcadis Ekokonrem, 2005-04, s. 17 (Załącznik do Programu Ochrony Środowiska dla powiatu czarnkowsko-trzcianeckiego na lata 2005–2012)
  3. 3.1.2. Monitoring regionalny. W: Raport o stanie środowiska w Wielkopolsce w roku 1999. WIOŚ Poznań, 1999.
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (M.P. z 1949 r. Nr 17, poz. 225, s. 7)
  5. Arkusz 2965 Radolin W: Topografische Karten (Meßtischblätter) 1:25 000. Das Reichsamt für Landesaufnahme, 1940.