Trzcianne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

53°20′40″N 22°41′00″E

- błąd

38 m

WD

53°19'59.9"N, 22°40'59.9"E, 53°21'55.48"N, 22°42'40.10"E

- błąd

14 m

Odległość

1306 m

Trzcianne
wieś
Ilustracja
Kościół św. App. Piotra i Pawła
Państwo

 Polska

Województwo

 podlaskie

Powiat

moniecki

Gmina

Trzcianne

Liczba ludności (2011)

561[1][2]

Strefa numeracyjna

86

Kod pocztowy

19-104[3]

Tablice rejestracyjne

BMN

SIMC

0409060[4]

Położenie na mapie gminy Trzcianne
Mapa konturowa gminy Trzcianne, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Trzcianne”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Trzcianne”
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa konturowa województwa podlaskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Trzcianne”
Położenie na mapie powiatu monieckiego
Mapa konturowa powiatu monieckiego, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Trzcianne”
Ziemia53°20′40″N 22°41′00″E/53,344444 22,683333
Strona internetowa

Trzcianne (jid. ‏טרעסטיני‎ Trestini) – wieś (dawniej miasto) w województwie podlaskim, w powiecie monieckim, siedziba gminy Trzcianne[4][5]. Wieś zamieszkuje ok. 561 osób[1].

Trzcianne uzyskało lokację miejską przed 1700 rokiem, zdegradowane w 1801 roku[6].

Wieś jest siedzibą rzymskokatolickij parafii św. Apostołów Piotra i Pawła[7].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o Trzciannem sięgają XIII wieku. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od trzcin rosnących wokół przepływającej wówczas przez wieś rzeczki. Trzcianne początkowo należało do Mazowsza jako część ziemi wiskiej, w ramach której położone było na pograniczu powiatów goniądzkiego i tykocińskiego[8]. Następnie zostało włączone do ziemi bielskiej, należącej do Podlasia[9]. Według akt wielkiego księcia litewskiego Aleksandra Jagiellończyka, pierwszy kościół w Trzciannem powstał przed rokiem 1496. Przetrwał on ok. stu lat. Obecny, czwarty kościół, zbudowany został w roku 1846, a konsekrowany w roku 1860.

Przez wieki wieś zamieszkiwało wielu Żydów (np. w 1909 stanowili 98% ludności[10]). Po 17 września 1939 roku miejscowi Żydzi ustawili we wsi bramę triumfalną na powitanie wojsk radzieckich, która została zniszczona przez polskich ułanów. W latach 1939–1941 wielu mieszkańców Trzciannego zostało deportowanych przez władze radzieckie nad Irtysz, do Kazachstanu.

Podczas II wojny światowej ok. 1200 Żydów z Trzciannego zostało wywiezionych i zamordowanych w obozie zagłady w Treblince.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa łomżyńskiego.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku miasteczko zamieszkiwało 1434 osoby, wśród których 33 było wyznania rzymskokatolickiego, a 1401 mojżeszowego. Jednocześnie 33 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, a 1401 żydowską. Było tu 177 budynków mieszkalnych[11].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Wieś Trzcianne w liczbach, Polska w liczbach [dostęp 2021-09-23] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1297 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  4. a b GUS. Wyszukiwarka TERYT.
  5. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  6. Robert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 78–79.
  7. Opis parafii na stronie diecezji.
  8. Józef Maroszek, Arkadiusz Studniarek: Dzieje Trzciannego i obszaru gminy Trzcianne w XV–XX wieku. Agencja „Benkowski”, Trzcianne 2004, s. 24. ISBN 83-88045-19-9.
  9. Zygmunt Gloger: Dawna ziemia Bielska i jéj cząstkowa szlachta, w: „Biblioteka Warszawska. Pismo poświęcone naukom, sztukom i przemysłowi”, t. III. Gebethner i Wolff, Warszawa 1873, s. 245.
  10. Praca zbiorowa Miasteczka polskie w XIX–XX wieku. Z dziejów formowania się społeczności, wyd. Kieleckie Towarzystwo Naukowe 1992 r., s. 216.
  11. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych., t. T. 5, województwo białostockie, 1924, s. 17.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]