Trzcinica (województwo podkarpackie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Trzcinica
Skansen archeologiczny w Trzcinicy
Skansen archeologiczny w Trzcinicy
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat jasielski
Gmina Jasło
Liczba ludności (2014-12-31) 2359[1]
Strefa numeracyjna (+48) 13
Kod pocztowy 38-207
Tablice rejestracyjne RJS
SIMC 0353112
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Trzcinica
Trzcinica
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Trzcinica
Trzcinica
Ziemia 49°44′31″N 21°24′57″E/49,741944 21,415833
Widok na wieś:
Tarchów
Tarchów
Rzeka Ropa w Trzcinicy, obszar Natura 2000
Zabytkowy kościół pw. św. Doroty
Pozostałe obiekty sakralne:
Kościół parafialny
Kościół parafialny
Zabytkowy zespół podworski:
Oranżeria od północy
Oranżeria od północy
Zabytkowy park podworski:
Park
Park
Skansen-średniowieczna zabudowa
Zespół Szkół SASR:
Szkoła Dolna
Szkoła Dolna
Zespół Szkół SASR-Obelisk Hallera i "Błękitnej Armii"
Zespół Szkół SASR-Internat
Zespół Szkół SASR-Stadion lekkoatletyczny (w tle stołówka i internat)
Zespół Szkół SASR-Dom nauczyciela
Publiczne Gimnazjum nr 2
Szkoła Podstawowa
Szkoła Podstawowa
Szkoła Podstawowa
Biblioteka i świetlica
Dom ludowy
Oczyszczalnia ścieków
Remiza OSP
Most kolejowy na Ropie w Trzcinicy
Most na Ropie w ciągu drogi krajowej nr 28
Cmentarz wojenny nr 25

Trzcinica wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie jasielskim, w gminie Jasło.

Miejscowość leży nad rzeką Ropą przy drodze krajowej 28 i linii kolejowej nr 108 z najbliższą stacją w Przysiekach.

Trzcinica nazywana jest „Troją Północy” z racji wykopalisk archeologicznych. Znajduje się tu skansen archeologiczny Karpacka Troja.

W Trzcinicy znajduje się zabytkowy kościół św. Doroty włączony do szlaku architektury drewnianej województwa podkarpackiego.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Położenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Trzcinica leży w Obniżeniu Gorlickim na Pogórzu Karpackim w południowo-wschodniej Polsce. Południową i wschodnią część miejscowości stanowi rozległa równina zamknięta rzeką Ropą, która stanowi tu granicę wsi. Przez wieś od strony Opacia płynie potok Młynówka i w Trzcinicy uchodzi do Ropy. Trzcinica jest najdalej wysuniętą na zachód miejscowością gminy Jasło. Wieś graniczy od strony zachodniej z Przysiekami, od południa z Osobnicą i Brzyściem, od strony wschodniej z miastem Jasłem (z osiedlami: Wądoły, Gądki i Gamrat) i od północy z Jareniówką, Opaciem i Bączalem Dolnym. Najbliższymi miastami są: Jasło, z którym wieś graniczy bezpośrednio, Krosno odległe o 32 km oraz Biecz (województwo małopolskie) odległy o 15 km na zachód. Powierzchnia wsi wynosi 1087 ha, co stanowi 11,7 % obszaru gminy.

Ochrona środowiska[edytuj | edytuj kod]

W Trzcinicy znajduje się fragment specjalnego obszaru ochrony siedlisk w ramach sieci Natura 2000 o nazwie „Wisłoka z dopływami”. Obejmuje obszar koryta rzeki Ropy wraz z wiklinami nadrzecznymi na odcinku granicy z Brzyściem i z miastem Jasłem. W Ropie występuje tu 21 gatunków ryb z dominacją klenia a znacznym udziałem brzany i lipienia.

Dzieje[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie nazwy[edytuj | edytuj kod]

Nazwa wsi jest nazwą topograficzną i wywodzi się od trzciny[2]. W początkach osadnictwa na tym terenie rozległą równinę nad rzeką Ropą stanowiły tereny podmokłe porośnięte sitowiem i trzciną. Pierwszy znany zapis nazwy wsi Tsczenecz pochodzi z 1376 roku. Późniejsze to:Tczenicze z 1395 roku, Trzciennica - 1396 rok, Tsczenicza - 1398 rok i Trczenycza - 1497 rok dwie ostatnie nazwy w księdze grodzkiej bieckiej, Trzenicza - Jan Długosz, Trzcienica - XVI wiek[3], Trzcienica -1629 rok.

Wieś podzielona jest na rejony o nazwach: Barzykówka, Dąbrowy, Granice, Przerwa, Topoliny[4] oraz Góry, Łąki, Wieś, Wygon, Zagrody, Zajączkowice[5].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obszar dzisiejszej Trzcinicy i okolic był zamieszkiwany od bardzo dawna. Świadczą o tym wyniki badań archeologicznych przeprowadzonych na położonym we wschodniej części wsi grodzisku. Na ich podstawie udało się ustalić, że w Trzcinicy w przeszłości istniały:

  • osada obronna powstała we wczesnej epoce brązu w latach 2100-1650 p.n.e. założona przez plemiona grupy pleszowskiej kultury mierzanowickiej. Miała obszar około 0,6 ha. Mieszkańcy osady zajmowali się hodowlą zwierząt i uprawą pszenicy płaskurki i samopaszy. Około 1650 roku zaczęły na nią silnie oddziaływać ludy zakarpackie kultury Otomani-Füzesabony. Nowi przybysze umocnili i rozbudowali ją, bo zajmowała powierzchnię 2 ha. Około 1350 roku p.n.e. osada opustoszała z nieznanych powodów[6].
  • grodzisko warowne powstałe w latach 770-780[7] na miejscu poprzedniej osady obronnej założone przez Słowian. Ufortyfikowany gród miał powierzchnię 3 ha i był otoczony kilkoma osadami otwartymi gdzie uprawiano jęczmień, pszenicę, proso, orkisz, groch , bób i samopaszę oraz hodowano bydło, świnie i owce. Około 1031 roku lub w latach 1034-1039 gród został spalony. Pozostałości obwarowań grodu nazywane są Wałami Królewskimi[6].

Trzcinica jako osada ukształtowała się w XII wieku, gdy rody rycerskie zakładają na tym terenie wsie. Po 1340 roku król Kazimierz Wielki rozpoczyna powtórną akcję kolonizacyjną tych terenów poprzez ich rewindykację z rąk prywatnych i kościelnych. I w tym to okresie w drugiej połowie XIV wieku (zapewne w 1365 roku[8]) Trzcinica zostaje lokowana na prawie niemieckim i należy do kasztelani bieckiej. Królewszczyzną pozostaje aż do 1772 roku. Przez ten czas dość często zmieniali się jej tenutariusze (dzierżawcy):

  • 1376 rok wieś Trzcinica po raz pierwszy wzmiankowana w dokumencie historycznym w "Kodeksie mogilskim" i trzyma ją Borko de Tsczenecz do roku 1396[9]
  • lata 1396 - 1547 wieś w rękach rodu Gamratów herbu Sulima: Stanisława, później jego synów i dalszych spadkobierców, a kończąc na Janie Gamracie (od 1531 roku) i wdowie po Stanisławie Gamracie Zofii z Marszowic(od 1544 roku)[5][10]
  • lata 1547 - 1634 wieś trzyma ród Ocieskich herbu Jastrzębiec: Jana i Zofii z Marszowic następnie ich syna Joachima[11][12]. W tym czasie Trzcinica wchodzi w skład klucza dóbr królewskich czyli starostwa niegrodowego z siedzibą w Trzcinicy, do którego należą jeszcze Siedliska Sławęcińskie, Przysieki, Pusta Wola i Jareniówka[13].
  • 1629 rok – podatek z wsi płaci Wieruski od 4 2/12 łanów[14]
  • 1680 rok – podatek z wsi płaci także Wieruski od 4 1/12 łanów[15]
  • 1772 rok – starostwo trzcinickie dzierżawią Wilhelm i Petronela (z Reklewskich) Siemieńscy[13][8]

Po I rozbiorze Polski władze austriackie przystąpiły do zbywania królewszczyzn. Starostwo trzcinickie w 1777 roku zostało sprzedane[3], a nabył je Stanisław Jabłonowski, zięć Siemieńskich. Stanisław (zm. w 1806 r.) i jego żona Anna (zm. w 1836 r.) są pochowani w krypcie ołtarza bocznego kościoła w Trzcinicy. Stanisław Jabłonowski był założycielem fundacji kulturalno-oświatowej „Jablonovianum”, a jej działalność miała służyć patriotycznym celom[8]. W następnych latach kolejnymi już właścicielami wsi byli[5]:

  • lata 1828-1855 - Stadniccy: Antoni z żoną Anną z Jabłonowskich i ich synowie Aleksander, Kazimierz, Zygmunt i Władysław (od 1847 roku)
  • lata 1856-1872 - Żyd z Jasła Józef Bärenreither i jego żona Józefa Bärenreither
  • lata 1872-1906 - Włodkowie: hr. Szczęsny Włodek, potem jego żona Jadwiga z Podoskich Włodkowa z dziećmi, a od około 1900 roku syn hr. Samuel Onufry Włodek i część wsi także drugi syn Stanisław Włodek[16].
  • lata 1906-1945 - rodzina Wojtynkiewiczów: hr. Wincenty Wojtynkiewicz, dyrektor Banku Zaliczkowego, następnie od 1909 roku jego syn Stanisław, a później córka Stanisława Barbara Kierpiec

W 1845 roku Czech Jan Klominek zakupił od Stadnickich 100 ha gruntów położonych w Trzcinicy i Przysiekach i założył największy w regionie browar parowy. Browar produkujący znane w całej Polsce piwo funkcjonował do 1936 roku[5].

W 1884 roku wybudowano przez wieś wzdłuż rzeki Ropy linię kolejową ze stacją w Trzcinicy (od 1952 roku stacja nazywa się Przysieki).

W 1945 roku cały majątek dworski ówczesnej właścicielki Barbary Kierpiec o powierzchni 100,61 ha zostaje znacjonalizowany. Z tego na cele reformy rolnej dla służby folwarcznej i chłopów rozdysponowano 70,07 ha, a resztę to jest obszar 30,54 ha z siedmioma budynkami i parkiem o powierzchni 3,50 ha przeznaczono dla organizowanej szkoły rolniczej[17].

W 1995 roku Trzcinica obchodziła jubileusz 600-lecia swego istnienia.

W dniu 25 października 2014 roku dla upamiętnienia 25 lat wolności w Polsce odpowiadając na akcję prezydenta Bronisława Komorowskiego i Lasów Państwowych posadzono w Trzcinicy dąb wolności przy udziale miejscowej OSP[18].

Przynależność państwowa i administracyjna[edytuj | edytuj kod]

Historycznie wieś należała do:

w czasie zaborów w Monarchii Habsburgów w Królestwie Galicji i Lodomerii:

Czasy współczesne[edytuj | edytuj kod]

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według danych na koniec 2011 roku na ogólną liczbę 2360 mieszkańców było 1133 mężczyzn i 1227 kobiet. Na 100 mężczyzn przypadało 108 kobiet.


   

  • Wykres liczby ludności w miejscowości Trzcinica na przestrzeni lat[13][19][20]


   

wykształcenie
dane z Narodowego Spisu Powszechnego z 2002 roku
brak podstawowe zawodowe średnie wyższe
osób 79 680 572 503 91
kobiet 57 393 199 296 58
mężczyzn 22 287 373 207 33
  • Ludność w wieku 13 lat i więcej według płci i poziomu wykształcenia w 2002 roku[20]:


Oświata i kultura[edytuj | edytuj kod]

W dziedzinie szkolnictwa w miejscowości znajdują się:

  • Zespół Szkół w Trzcinicy, w skład którego wchodzą: Szkoła Podstawowa im. św. Jana Kantego i Publiczne Gimnazjum Nr 2[21]. Pierwsze wzmianki o szkole w Trzcinicy pochodzą z 1595 roku. Istniała wtedy szkoła parafialna i miała swojego rektora, w której nauczano głównie katechizmu i śpiewu kościelnego. Taki stan rzeczy przetrwał aż do końca XIX wieku. W latach 1880-81 ówczesny właściciel wsi hrabia Szczęsny Włodek z żoną Jadwigą wybudowali nową szkołę w Trzcinicy. Parterowy budynek okazał się za ciasny ze względu na dużą liczbę uczniów i w 1893 roku właściciel browaru w Trzcinicy Jan Klominek rozbudowuje szkołę. 13 czerwca 1909 roku szkoła otrzymała sztandar, a 20 października 1910 roku figurę patrona św. Jana Kantego fundacji hr. Stanisława Włodka. W 1932 roku kiedy wprowadzono szkolnictwo powszechne szkoła w Trzcinicy otrzymuje status III stopnia i uczy się w niej 378 uczniów. 8 września 1939 roku szkołę zajęły wojska niemieckie i w okresie okupacji stacjonowały w szkole w maju 1940 roku i styczniu 1945 roku. Nowy powojenny rok szkolny 1945/46 rozpoczyna 490 uczniów. 25 stycznia 1957 roku szkołę zelektryfikowano. W 1971 roku wybudowano dom nauczyciela. 20 października 1995 roku ponownie nadano szkole imię św. Jana Kantego i rodzice ufundowali odnowiony sztandar. Od 1 września 1999 roku w wyniku reformy oświaty szkoła podstawowa funkcjonuje jako sześcioklasowa. Powstaje w Trzcinicy 3-letnie Publiczne Gimnazjum nr 2, które początkowo mieści się w szkole podstawowej[5]. 16 października 2004 roku oddano do użytku nowy budynek gimnazjum, znajduje się tuż obok szkoły[22].
  • Zespół Szkół Stowarzyszenia Absolwentów Szkół Rolniczych im. prof. Teodora Marchlewskiego w Trzcinicy, który prowadzi następujące typy szkół: sportowe liceum ogólnokształcące, technika: informatyczne, hotelarskie, kelnerskie, żywienia i usług gastronomicznych, weterynaryjne i ogrodniczo-florystyczne oraz policealne i gimnazjalne[23].

Wieś posiada własną bibliotekę i świetlicę w domu parafialnym.

12 lipca 2015 roku w Trzcinicy na stadionie koło zabytkowego kościoła odbył się XII Międzynarodowy Festiwal Folkloru Karpat. Ma on charakter konkursu kapel ludowych, które rywalizują o statuetkę Karpackiego Grajka. Festiwal jest imprezą cykliczną i ma na celu kultywowanie i upowszechnianie bogactwa folkloru karpackiego oraz ocalenie i podtrzymywanie zanikających tradycji ludowych.

W Trzcinicy działa zespół folklorystyczny „Trzcinicoki” założony w 1995 roku, laureat wielu nagród na przeglądach dorobku kultury ludowej.

Gospodarka i życie społeczne[edytuj | edytuj kod]

Wieś ma charakter rolniczy i nie posiada większych zakładów przemysłowych czy usługowych. Największy rozwój wsi nastąpił w drugiej połowie XX wieku. Z roku na rok przybywa nowych budynków mieszkalnych nowocześnie wyposażonych. W 2002 roku było w Trzcinicy 523 budynki mieszkalne[20].

We wsi działa Ochotnicza Straż Pożarna, której początki sięgają 1921 roku. 07.05.2011 roku OSP otrzymała budynek nowej remizy.

W wyborach prezydenckich w 2005, 2010 i w 2015 wieś głosowała zdecydowanie na kandydatów konserwatywno-chadeckiej partii Prawo i Sprawiedliwość (2005: Lech Kaczyński, 80,28%, 2010: Jarosław Kaczyński, 76,15%, 2015: Andrzej Duda, 82,57%) i wygrali oni z przedstawicielami chrześcjańsko-demokratycznej Platformy Obywatelskiej (2005: Donald Tusk, 19,72%, 2010: Bronisław Komorowski, 23,85%, 2015: Bronisław Komorowski, 17,43%))[24][25][26].

Religia[edytuj | edytuj kod]

Mieszkańcy Trzcinicy w zdecydowanej większości to wyznawcy kościoła rzymskokatolickiego. We wsi znajduje się parafia należąca do diecezji rzeszowskiej w dekanacie Jasło Zachód i dwa kościoły, parafialny z 1987 roku i zabytkowy drewniany.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Kościół pw. Św. Doroty

Kościół pw. Św. Doroty – wzniesiony prawdopodobnie pod koniec XV w. W końcu XVI w. do nawy dobudowano od zach. wieżę-dzwonnicę, pokryty gontem. Remontowany i częściowo przekształcony w początkach XIX i XX w. Wnętrze dekorowane cenną polichromią renesansową z ok. poł. XVI w. oraz manierystyczną z ok. poł. XVII w. (świątynia należy do najstarszego typu konstrukcyjnego zrębowych kościołów drewnianych zwanego systemem więźbowo-zaskrzynieniowo-zaczepowym). Kościół znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa podkarpackiego (Trasa VIII).

  • Dzwonnica murowana z 1906 roku (nr rej.: A-734 z 30.01.2012)
  • Zespół dworski wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-45 z dnia 04.07.1984 roku[27] w skład którego wchodzą:
    • dwie oficyny parterowe wschodnia i zachodnia wysoko podpiwniczone, nakryte czterospadowymi dachami rozplanowane wokół dziedzińca z przełomu XVIII i XIX wieku
    • oranżeria z charakterystyczną trójkondygnacyjną, nakrytą namiotowym dachem wieżą o strołukowych oknach i blendach z 1907 roku
    • oficyna , pocz. XIX
    • spichrz, pocz. XIX
    • fragment ściany stodoły z zegarem słonecznym, XIX
    • park, XVIII/XIX
    • ogrodzenie z bramą, XVIII/XIX

W zespole dworskim nie zachował się niestety dwór[16].

Pozostałe zabytki i obiekty historyczne to:

  • Cmentarz parafialny
  • Cmentarz z I wojny światowej nr 25

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

  • Wooden architecture in Poland - logo.svg Szlak Architektury Drewnianej - Trasa nr VIII (jasielsko-dębicko-ropczycka)
  • szlak tematyczny: Podkarpacki Szlak Winnic utworzony w 2009 roku, który obejmuje dwie winnice w Trzcinicy: "Winnicę Zacisze" i "Winnicę Milena".

Szlaki piesze

W Trzcinicy otwarto w dniu 12 października 2014 roku Nordic Walking Park "Gmina Jasło" z trzema trasami do uprawiania nie tyko marszu z kijkami ale także dla biegaczy, rowerzystów i narciarzy biegowych. Punktem startowym wszystkich tras jest parking przy zabytkowym kościele św. Doroty w Trzcinicy, a trasa nr 2 i 3 przebiega między innymi przez skansen archeologiczny Karpacka Troja.

  • szlak turystyczny zielony Trasa nr 1 Jasło: łatwa, pętla o długości 5,8 km
  • szlak turystyczny czerwony Trasa nr 2 Jasło: średnia, pętla o długości 11,3 km
  • szlak turystyczny czarny Trasa nr 3 Jasło: trudna, pętla o długości 15,8 km

Związani z Trzcinicą[edytuj | edytuj kod]

  • Zuzanna Stusowska - najstarsza mieszkanka Polski na początku lat 1970.; urodziła się w Trzcinicy 5 maja 1866 roku w rodzinie Cetnarów, wyszła za mąż za Antoniego Stusowskiego (1870-1912) i zamieszkali w Przysiekach; wychowali siedmioro dzieci. Zmarła 19 czerwca 1973 roku i pochowana została na cmentarzu w Sławęcinie[28].

Przypisy

  1. BIP gminy - sołectwa. [dostęp 2015-02-14].
  2. Henryk Rutkowski, Atlas Historyczny Polski. Województwo krakowskie w drugiej połowie XVI wieku, cz.2, Instytut Historii PAN Warszawa 2008, str. 116
  3. a b Józef Garbacik – redakcja, Studia z dziejów Jasła i powiatu jasielskiego, PWN Kraków 1964 s. 343, 588
  4. GUS TERYT. [dostęp 2015-08-19].
  5. a b c d e Małgorzata Madej, Trzcinica-historia wsi, parafii i szkoły w zarysie, Tuchów 2006 s. 12-18, 26-66
  6. a b Jan Gancarski, Skansen Archeologiczny Karpacka Troja w Trzcinicy, Krosno 2012, s. 28-41
  7. Jan Gancarski, Trzcinica-Karpacka Troja, Krosno 2011, s. 8
  8. a b c Sylwester Polakowski, Pozostałości założeń dworskich województwa podkarpackiego, Krosno 2012, str. 149-151
  9. Stanisław Tomkiewicz, Inwentarz zabytków powiatu jasielskiego, Muzeum Narodowe w Krakowie, 2001, s. 91
  10. Piotr Łopatkiewicz, Drewniany kościół Św. Doroty w Trzcinicy, Trzcinica 2013 s.16-17
  11. Henryk Rutkowski, Atlas Historyczny Polski. Województwo krakowskie w drugiej połowie XVI wieku, cz.2, Instytut Historii PAN Warszawa 2008, str. 77, 97
  12. Kazimierz Przyboś, Lubomirscy herbu Drużyna, Almanach Muszyny str. 89
  13. a b c Władysław Sarna, Opis powiatu jasielskiego, 1908 reprint JDK Jasło 1995, str. 166, 167
  14. Stefan Inglot – redakcja, Rejestr poborowy województwa krakowskiego z roku 1629, Wrocław 1956. Zakład Ossolińskich str. 264
  15. Stefan Inglot – redakcja, Rejestr poborowy województwa krakowskiego z roku 1680 wraz z aneksem miast według rejestru z roku 1655, Wrocław 1959. Wrocławskie Towarzystwo Naukowe, Tom II, str. 295
  16. a b Piotr Libicki, Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu, Poznań 2012, str. 468-469
  17. Praca zbiorowa, Na śladach dworów i dworków Jasielszczyzny, Jasło 2005, str. 290-292,301
  18. Raport OSP RP. [dostęp 2015-08-14].
  19. Mieczysław Wieliczko, Jasielskie w latach drugiej wojny światowej, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej wyd.I, 1974, str. 79, 168, 240, 243, 337, 361
  20. a b c Trzcinica – Bank Danych Lokalnych-GUS. [dostęp 2015-08-10].
  21. Statut-Podstawowe informacje o Zespole Szkół – strona szkoły. [dostęp 2015-09-03].
  22. Historia – strona Zespołu Szkół w Trzcinicy. [dostęp 2015-09-17].
  23. Rekrutacja 2015/2016 – strona szkoły. [dostęp 2015-09-03].
  24. Jasło gm. –wyniki głosowania – strona PKW. [dostęp 2015-08-14].
  25. Jasło gm. –wyniki głosowania – strona PKW. [dostęp 2015-08-14].
  26. Ponowne głosowanie, gm. Jasło: Trzcinica – strona PKW. [dostęp 2015-08-14].
  27. Rejestr zabytków ruchomych województwa podkarpackiego. [dostęp 2015-08-10]. s. 29.
  28. J. Kozioł Zuzanna Stusowska – Najstarsza mieszkanka Polski, Podkarpacie nr 47 (61) z 25.11.1971, str. 6. [dostęp 2015-11-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Gancarski, Skansen Archeologiczny Karpacka Troja w Trzcinicy, Krosno 2012, ISBN 978-83-930273-2-3
  • Jan Gancarski, Trzcinica-Karpacka Troja, Krosno 2011, ISBN 978-83-923562-3-3
  • Józef Garbacik – redakcja, Studia z dziejów Jasła i powiatu jasielskiego, PWN Kraków 1964
  • Wiesław Hap, Ziemia Jasielska naszą Małą Ojczyzną, Jasło 2014, wyd.II, ISBN 978-83-63105-04-4
  • Piotr Libicki, Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu, Poznań 2012, ISBN 978-83-7510-597-1
  • Piotr Łopatkiewicz, Drewniany kościół Św. Doroty w Trzcinicy, Trzcinica 2013, ISBN 978-83-937475-0-4
  • Małgorzata Madej, Trzcinica - historia wsi, parafii i szkoły w zarysie, Tuchów 2006, ISBN 83-86744-40-5
  • Sylwester Polakowski, Pozostałości założeń dworskich województwa podkarpackiego, Krosno 2012, ISBN 978-83-935995-0-9
  • Praca zbiorowa, Na śladach dworów i dworków Jasielszczyzny, Jasło 2005, ISBN 83-86744-58-8
  • Władysław Sarna, Opis powiatu jasielskiego, 1908 reprint JDK Jasło 1995, ISBN 83-903825-2-0
  • Stanisław Tomkiewicz, Inwentarz zabytków powiatu jasielskiego, Muzeum Narodowe w Krakowie, 2001, ISBN 83-87312-72-X
  • Mieczysław Wieliczko, Jasielskie w latach drugiej wojny światowej, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej wyd. I, 1974

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]