Trzcinica (województwo podkarpackie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Trzcinica
Skansen archeologiczny w Trzcinicy
Skansen archeologiczny w Trzcinicy
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat jasielski
Gmina Jasło
Liczba ludności (2016-12-31) 2371[1]
Strefa numeracyjna 13
Kod pocztowy 38-207[2]
Tablice rejestracyjne RJS
SIMC 0353112
Położenie na mapie gminy wiejskiej Jasło
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Jasło
Trzcinica
Trzcinica
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Trzcinica
Trzcinica
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Trzcinica
Trzcinica
Położenie na mapie powiatu jasielskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu jasielskiego
Trzcinica
Trzcinica
Ziemia49°44′31″N 21°24′57″E/49,741944 21,415833
Skansen-średniowieczna zabudowa

Trzcinicawieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie jasielskim, w gminie Jasło[3][4].

Miejscowość leży nad rzeką Ropą przy drodze krajowej 28 i linii kolejowej nr 108 z najbliższą stacją w Przysiekach.

Linia kolejowa Przysieki-Gamrat została zlikwidowana , na nasypie utworzono drogę.
Trzcinica nazywana jest „Troją Północy” z racji wykopalisk archeologicznych. Znajduje się tu skansen archeologiczny Karpacka Troja.

W Trzcinicy znajduje się zabytkowy kościół św. Doroty włączony do szlaku architektury drewnianej województwa podkarpackiego.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Trzcinica[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0353129 Barzykówka część wsi
0353135 Dąbrowy część wsi
0353141 Granice część wsi
0353158 Przerwa część wsi
0353164 Topoliny część wsi

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Położenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Trzcinica leży w Obniżeniu Gorlickim na Pogórzu Karpackim w południowo-wschodniej Polsce. Południową i wschodnią część miejscowości stanowi rozległa równina zamknięta rzeką Ropą, która stanowi tu granicę wsi. Przez wieś od strony Opacia płynie potok Młynówka i w Trzcinicy uchodzi do Ropy. Trzcinica jest najdalej wysuniętą na zachód miejscowością gminy Jasło. Wieś graniczy od strony zachodniej z Przysiekami, od południa z Osobnicą i Brzyściem, od strony wschodniej z miastem Jasłem (z osiedlami: Wądoły, Gądki i Gamrat) i od północy z Jareniówką, Opaciem i Bączalem Dolnym. Najbliższymi miastami są: Jasło, z którym wieś graniczy bezpośrednio, Krosno odległe o 32 km oraz Biecz (województwo małopolskie) odległy o 15 km na zachód. Powierzchnia wsi wynosi 1087 ha, co stanowi 11,7 % obszaru gminy.
W przysiółku Topoliny znajduje się punkt pomiaru stanu wody na rzece Ropa najbliższy ujścia do Wisłoki[5].

Ochrona środowiska[edytuj | edytuj kod]

W Trzcinicy znajduje się fragment specjalnego obszaru ochrony siedlisk w ramach sieci Natura 2000 o nazwie „Wisłoka z dopływami”. Obejmuje obszar koryta rzeki Ropy wraz z wiklinami nadrzecznymi na odcinku granicy z Brzyściem i z miastem Jasłem. W Ropie występuje tu 21 gatunków ryb z dominacją klenia a znacznym udziałem brzany i lipienia.

Środowisko - galeria

Dzieje[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie nazwy[edytuj | edytuj kod]

Nazwa wsi jest nazwą topograficzną i wywodzi się od trzciny[6]. W początkach osadnictwa na tym terenie rozległą równinę nad rzeką Ropą stanowiły tereny podmokłe porośnięte sitowiem i trzciną. Pierwszy znany zapis nazwy wsi Tsczenecz pochodzi z 1376. Późniejsze to:Tczenicze z 1395, Trzciennica - 1396, Tsczenicza - 1398 i Trczenycza - 1497 dwie ostatnie nazwy w księdze grodzkiej bieckiej, Trzenicza - Jan Długosz, Trzcienica - XVI wiek[7], Trzcienica -1629.

Wieś podzielona jest na rejony o nazwach: Barzykówka, Dąbrowy, Granice, Przerwa, Topoliny[8] oraz Góry, Łąki, Wieś, Wygon, Zagrody, Zajączkowice[9].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obszar dzisiejszej Trzcinicy i okolic był zamieszkiwany od bardzo dawna. Świadczą o tym wyniki badań archeologicznych przeprowadzonych na położonym we wschodniej części wsi grodzisku. Na ich podstawie udało się ustalić, że w Trzcinicy w przeszłości istniały:

  • osada obronna powstała we wczesnej epoce brązu w latach 2100-1650 p.n.e. założona przez plemiona grupy pleszowskiej kultury mierzanowickiej. Miała obszar około 0,6 ha. Mieszkańcy osady zajmowali się hodowlą zwierząt i uprawą pszenicy płaskurki i samopszy. Około 1650 zaczęły na nią silnie oddziaływać ludy zakarpackie kultury Otomani-Füzesabony. Nowi przybysze umocnili i rozbudowali ją, bo zajmowała powierzchnię 2 ha. Około 1350 p.n.e. osada opustoszała z nieznanych powodów[10].
  • grodzisko warowne powstałe w latach 770-780[11] na miejscu poprzedniej osady obronnej założone przez Słowian. Ufortyfikowany gród miał powierzchnię 3 ha i był otoczony kilkoma osadami otwartymi gdzie uprawiano jęczmień, pszenicę, proso, orkisz, groch , bób i samopaszę oraz hodowano bydło, świnie i owce. Około 1031 lub w latach 1034-1039 gród został spalony. Pozostałości obwarowań grodu nazywane są Wałami Królewskimi[10].

Trzcinica jako osada ukształtowała się w XII w., gdy rody rycerskie zakładają na tym terenie wsie. Po 1340 król Kazimierz Wielki rozpoczyna powtórną akcję kolonizacyjną tych terenów poprzez ich rewindykację z rąk prywatnych i kościelnych. I w tym to okresie w drugiej połowie XIV w. (zapewne w 1365 [12]) Trzcinica zostaje lokowana na prawie niemieckim i należy do kasztelani bieckiej. Królewszczyzną pozostaje aż do 1772. Przez ten czas dość często zmieniali się jej tenutariusze (dzierżawcy):

  • 1376 wieś Trzcinica po raz pierwszy wzmiankowana w dokumencie historycznym w "Kodeksie mogilskim" i trzyma ją Borko de Tsczenecz do 1396[13]
  • lata 1396 - 1547 wieś w rękach rodu Gamratów herbu Sulima: Stanisława, później jego synów i dalszych spadkobierców, a kończąc na Janie Gamracie (od 1531) i wdowie po Stanisławie Gamracie Zofii z Marszowic(od 1544)[9][14]
  • lata 1547 - 1634 wieś trzyma ród Ocieskich herbu Jastrzębiec: Jana i Zofii z Marszowic następnie ich syna Joachima[15][16]. W tym czasie Trzcinica wchodzi w skład klucza dóbr królewskich czyli starostwa niegrodowego z siedzibą w Trzcinicy, do którego należą jeszcze Siedliska Sławęcińskie, Przysieki, Pusta Wola i Jareniówka[17].
  • 1629 – podatek z wsi płaci Wieruski od 4 2/12 łanów[18]
  • 1680 – podatek z wsi płaci także Wieruski od 4 1/12 łanów[19]
  • 1772 – starostwo trzcinickie dzierżawią Wilhelm i Petronela (z Reklewskich) Siemieńscy[17][12]

Po I rozbiorze Polski władze austriackie przystąpiły do zbywania królewszczyzn. Starostwo trzcinickie w 1777 zostało sprzedane[7], a nabył je Stanisław Jabłonowski, zięć Siemieńskich. Stanisław (zm. w 1806) i jego żona Anna (zm. w 1836) są pochowani w krypcie ołtarza bocznego kościoła w Trzcinicy. Stanisław Jabłonowski był założycielem fundacji kulturalno-oświatowej „Jablonovianum”, a jej działalność miała służyć patriotycznym celom[12]. W następnych latach kolejnymi już właścicielami wsi byli[9]:

  • lata 1828-1855 - Stadniccy: Antoni z żoną Anną z Jabłonowskich i ich synowie Aleksander, Kazimierz, Zygmunt i Władysław (od 1847 roku)
  • lata 1856-1872 - Żyd z Jasła Józef Bärenreither i jego żona Józefa Bärenreither
  • lata 1872-1906 - Włodkowie: hr. Szczęsny Włodek, potem jego żona Jadwiga z Podoskich Włodkowa z dziećmi, a od około 1900 syn hr. Samuel Onufry Włodek i część wsi także drugi syn Stanisław Włodek[20].
  • lata 1906-1945 - rodzina Wojtynkiewiczów: hr. Wincenty Wojtynkiewicz, dyrektor Banku Zaliczkowego, następnie od 1909 jego syn Stanisław, a później córka Stanisława Barbara Kierpiec

W 1845 Czech Jan Klominek zakupił od Stadnickich 100 ha gruntów położonych w Trzcinicy i Przysiekach i założył największy w regionie browar parowy. Browar produkujący znane w całej Polsce piwo funkcjonował do 1936[9].

W 1884 wybudowano przez wieś wzdłuż rzeki Ropy linię kolejową ze stacją w Trzcinicy (od 1952 stacja nazywa się Przysieki).

W 1945 cały majątek dworski ówczesnej właścicielki Barbary Kierpiec o powierzchni 100,61 ha zostaje znacjonalizowany. Z tego na cele reformy rolnej dla służby folwarcznej i chłopów rozdysponowano 70,07 ha, a resztę to jest obszar 30,54 ha z siedmioma budynkami i parkiem o powierzchni 3,50 ha przeznaczono dla organizowanej szkoły rolniczej[21].

W 1995 Trzcinica obchodziła jubileusz 600-lecia swego istnienia.

W dniu 25 października 2014 dla upamiętnienia 25 lat wolności w Polsce odpowiadając na akcję prezydenta Bronisława Komorowskiego i Lasów Państwowych posadzono w Trzcinicy dąb wolności przy udziale miejscowej OSP[22].

Przynależność państwowa i administracyjna[edytuj | edytuj kod]

Historycznie wieś należała do:

w czasie zaborów w Monarchii Habsburgów w Królestwie Galicji i Lodomerii:

Czasy współczesne[edytuj | edytuj kod]

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według danych na koniec 2011 na ogólną liczbę 2360 mieszkańców było 1133 mężczyzn i 1227 kobiet. Na 100 mężczyzn przypadało 108 kobiet.

    

  • Wykres liczby ludności w miejscowości Trzcinica na przestrzeni lat[17][23][24]
        
wykształcenie
dane z Narodowego Spisu Powszechnego z 2002
brak podstawowe zawodowe średnie wyższe
osób 79 680 572 503 91
kobiet 57 393 199 296 58
mężczyzn 22 287 373 207 33
  • Ludność w wieku 13 lat i więcej według płci i poziomu wykształcenia w 2002[24]:

Oświata i kultura[edytuj | edytuj kod]

W dziedzinie szkolnictwa w miejscowości znajdują się:

  • Zespół Szkół w Trzcinicy, w skład którego wchodzą: Szkoła Podstawowa im. św. Jana Kantego i Publiczne Gimnazjum Nr 2[25]. Pierwsze wzmianki o szkole w Trzcinicy pochodzą z 1595. Istniała wtedy szkoła parafialna i miała swojego rektora, w której nauczano głównie katechizmu i śpiewu kościelnego. Taki stan rzeczy przetrwał aż do końca XIX w. W latach 1880-81 ówczesny właściciel wsi hrabia Szczęsny Włodek z żoną Jadwigą wybudowali nową szkołę w Trzcinicy. Parterowy budynek okazał się za ciasny ze względu na dużą liczbę uczniów i w 1893 właściciel browaru w Trzcinicy Jan Klominek rozbudowuje szkołę. 13 czerwca 1909 szkoła otrzymała sztandar, a 20 października 1910 figurę patrona św. Jana Kantego fundacji hr. Stanisława Włodka. W 1932 kiedy wprowadzono szkolnictwo powszechne szkoła w Trzcinicy otrzymuje status III stopnia i uczy się w niej 378 uczniów. 8 września 1939 szkołę zajęły wojska niemieckie i w okresie okupacji stacjonowały w szkole w maju 1940 i styczniu 1945. Nowy powojenny rok szkolny 1945/46 rozpoczyna 490 uczniów. 25 stycznia 1957 szkołę zelektryfikowano. W 1971 wybudowano dom nauczyciela. 20 października 1995 ponownie nadano szkole imię św. Jana Kantego i rodzice ufundowali odnowiony sztandar. Od 1 września 1999 w wyniku reformy oświaty szkoła podstawowa funkcjonuje jako sześcioklasowa. Powstaje w Trzcinicy 3-letnie Publiczne Gimnazjum nr 2, które początkowo mieści się w szkole podstawowej[9]. 16 października 2004 oddano do użytku nowy budynek gimnazjum, znajduje się tuż obok szkoły[26].
  • Zespół Szkół Stowarzyszenia Absolwentów Szkół Rolniczych im. prof. Teodora Marchlewskiego w Trzcinicy, który prowadzi następujące typy szkół: sportowe liceum ogólnokształcące, technika: informatyczne, hotelarskie, kelnerskie, żywienia i usług gastronomicznych, weterynaryjne i ogrodniczo-florystyczne oraz policealne i gimnazjalne[27].

Wieś posiada własną bibliotekę i świetlicę w domu parafialnym.

12 lipca 2015 w Trzcinicy na stadionie koło zabytkowego kościoła odbył się XII Międzynarodowy Festiwal Folkloru Karpat. Ma on charakter konkursu kapel ludowych, które rywalizują o statuetkę Karpackiego Grajka. Festiwal jest imprezą cykliczną i ma na celu kultywowanie i upowszechnianie bogactwa folkloru karpackiego oraz ocalenie i podtrzymywanie zanikających tradycji ludowych.

W Trzcinicy działa zespół folklorystyczny „Trzcinicoki” założony w 1995, laureat wielu nagród na przeglądach dorobku kultury ludowej.

Infrastruktura społeczna i budownictwo mieszkaniowe - galeria

Gospodarka i życie społeczne[edytuj | edytuj kod]

Wieś ma charakter rolniczy i nie posiada większych zakładów przemysłowych czy usługowych. Największy rozwój wsi nastąpił w drugiej połowie XX wieku. Z roku na rok przybywa nowych budynków mieszkalnych nowocześnie wyposażonych. W 2002 było w Trzcinicy 523 budynki mieszkalne[24].

We wsi działa Ochotnicza Straż Pożarna, której początki sięgają 1921. 07.05.2011 OSP otrzymała budynek nowej remizy.

W wyborach prezydenckich w 2005, 2010 i w 2015 wieś głosowała zdecydowanie na kandydatów konserwatywno-chadeckiej partii Prawo i Sprawiedliwość (2005: Lech Kaczyński, 80,28%, 2010: Jarosław Kaczyński, 76,15%, 2015: Andrzej Duda, 82,57%) i wygrali oni z przedstawicielami chrześcjańsko-demokratycznej Platformy Obywatelskiej (2005: Donald Tusk, 19,72%, 2010: Bronisław Komorowski, 23,85%, 2015: Bronisław Komorowski, 17,43%))[28][29][30].

Infrastruktura techniczna - galeria

Religia[edytuj | edytuj kod]

Mieszkańcy Trzcinicy w zdecydowanej większości to wyznawcy kościoła rzymskokatolickiego. We wsi znajduje się parafia należąca do diecezji rzeszowskiej w dekanacie Jasło Zachód i dwa kościoły, parafialny z 1987 i zabytkowy drewniany.

Architektura sakralna - galeria

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Kościół pw. Św. Doroty

Kościół pw. Św. Doroty – wzniesiony prawdopodobnie pod koniec XV w. W końcu XVI w. do nawy dobudowano od zach. wieżę-dzwonnicę, pokryty gontem. Remontowany i częściowo przekształcony w początkach XIX i XX w. Wnętrze dekorowane cenną polichromią renesansową z ok. poł. XVI w. oraz manierystyczną z ok. poł. VII w. (świątynia należy do najstarszego typu konstrukcyjnego zrębowych kościołów drewnianych zwanego systemem więźbowo-zaskrzynieniowo-zaczepowym). Kościół znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa podkarpackiego (Trasa VIII).

  • Dzwonnica murowana z 1906 (nr rej.: A-734 z 30.01.2012)
  • Zespół dworski wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-45 z dnia 04.07.1984[31] w skład którego wchodzą:
    • dwie oficyny parterowe wschodnia i zachodnia wysoko podpiwniczone, nakryte czterospadowymi dachami rozplanowane wokół dziedzińca z przełomu XVIII i XIX w.
    • oranżeria z charakterystyczną trójkondygnacyjną, nakrytą namiotowym dachem wieżą o strołukowych oknach i blendach z 1907
    • oficyna , pocz. XIX
    • spichrz, pocz. XIX
    • fragment ściany stodoły z zegarem słonecznym, XIX
    • park, XVIII/XIX
    • ogrodzenie z bramą, XVIII/XIX

W zespole dworskim nie zachował się niestety dwór[20].

Pozostałe zabytki i obiekty historyczne to:

  • Cmentarz parafialny
  • Cmentarz z I wojny światowej nr 25

Zabytki - galeria

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

  • Wooden architecture in Poland - logo.svg Szlak Architektury Drewnianej - Trasa nr VIII (jasielsko-dębicko-ropczycka)
  • szlak tematyczny: Podkarpacki Szlak Winnic utworzony w 2009, który obejmuje dwie winnice w Trzcinicy: "Winnicę Zacisze" i "Winnicę Milena".

Szlaki piesze

W Trzcinicy otwarto w dniu 12 października 2014 Nordic Walking Park "Gmina Jasło" z trzema trasami do uprawiania nie tyko marszu z kijkami ale także dla biegaczy, rowerzystów i narciarzy biegowych. Punktem startowym wszystkich tras jest parking przy zabytkowym kościele św. Doroty w Trzcinicy, a trasa nr 2 i 3 przebiega między innymi przez skansen archeologiczny Karpacka Troja.

  • szlak turystyczny zielony Trasa nr 1 Jasło: łatwa, pętla o długości 5,8 km
  • szlak turystyczny czerwony Trasa nr 2 Jasło: średnia, pętla o długości 11,3 km
  • szlak turystyczny czarny Trasa nr 3 Jasło: trudna, pętla o długości 15,8 km

Związani z Trzcinicą[edytuj | edytuj kod]

  • Zuzanna Stusowska - najstarsza mieszkanka Polski na początku lat 1970.; urodziła się w Trzcinicy 5 maja 1866 roku w rodzinie Cetnarów, wyszła za mąż za Antoniego Stusowskiego (1870-1912) i zamieszkali w Przysiekach; wychowali siedmioro dzieci. Zmarła 19 czerwca 1973 roku i pochowana została na cmentarzu w Sławęcinie[32].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. BIP gminy - sołectwa. [dostęp 2019-03-23].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  3. a b GUS. Wyszukiwarka TERYT
  4. a b Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. Aktualne stany rzek w Polsce.
  6. Henryk Rutkowski, Atlas Historyczny Polski. Województwo krakowskie w drugiej połowie XVI wieku, cz.2, Instytut Historii PAN Warszawa 2008, str. 116
  7. a b Józef Garbacik – redakcja, Studia z dziejów Jasła i powiatu jasielskiego, PWN Kraków 1964 s. 343, 588
  8. GUS TERYT. [dostęp 2015-08-19].
  9. a b c d e Małgorzata Madej, Trzcinica-historia wsi, parafii i szkoły w zarysie, Tuchów 2006 s. 12-18, 26-66
  10. a b Jan Gancarski, Skansen Archeologiczny Karpacka Troja w Trzcinicy, Krosno 2012, s. 28-41
  11. Jan Gancarski, Trzcinica-Karpacka Troja, Krosno 2011, s. 8
  12. a b c Sylwester Polakowski, Pozostałości założeń dworskich województwa podkarpackiego, Krosno 2012, str. 149-151
  13. Stanisław Tomkiewicz, Inwentarz zabytków powiatu jasielskiego, Muzeum Narodowe w Krakowie, 2001, s. 91
  14. Piotr Łopatkiewicz, Drewniany kościół Św. Doroty w Trzcinicy, Trzcinica 2013 s.16-17
  15. Henryk Rutkowski, Atlas Historyczny Polski. Województwo krakowskie w drugiej połowie XVI wieku, cz.2, Instytut Historii PAN Warszawa 2008, str. 77, 97
  16. Kazimierz Przyboś, Lubomirscy herbu Drużyna, Almanach Muszyny str. 89
  17. a b c Władysław Sarna, Opis powiatu jasielskiego, 1908 reprint JDK Jasło 1995, str. 166, 167
  18. Stefan Inglot – redakcja, Rejestr poborowy województwa krakowskiego z 1629, Wrocław 1956. Zakład Ossolińskich str. 264
  19. Stefan Inglot – redakcja, Rejestr poborowy województwa krakowskiego z roku 1680 wraz z aneksem miast według rejestru z roku 1655, Wrocław 1959. Wrocławskie Towarzystwo Naukowe, Tom II, str. 295
  20. a b Piotr Libicki, Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu, Poznań 2012, str. 468-469
  21. Praca zbiorowa, Na śladach dworów i dworków Jasielszczyzny, Jasło 2005, str. 290-292,301
  22. Raport OSP RP. [dostęp 2015-08-14].
  23. Mieczysław Wieliczko, Jasielskie w latach drugiej wojny światowej, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej wyd.I, 1974, str. 79, 168, 240, 243, 337, 361
  24. a b c Trzcinica – Bank Danych Lokalnych-GUS. [dostęp 2015-08-10].
  25. Statut-Podstawowe informacje o Zespole Szkół – strona szkoły. [dostęp 2015-09-03].
  26. Historia – strona Zespołu Szkół w Trzcinicy. [dostęp 2015-09-17].
  27. Rekrutacja 2015/2016 – strona szkoły. [dostęp 2015-09-03].
  28. Jasło gm. –wyniki głosowania – strona PKW. [dostęp 2015-08-14].
  29. Jasło gm. –wyniki głosowania – strona PKW. [dostęp 2015-08-14].
  30. Ponowne głosowanie, gm. Jasło: Trzcinica – strona PKW. [dostęp 2015-08-14].
  31. Rejestr zabytków ruchomych województwa podkarpackiego. s. 29. [dostęp 2015-08-10].
  32. J. Kozioł Zuzanna Stusowska – Najstarsza mieszkanka Polski, Podkarpacie nr 47 (61) z 25.11.1971, str. 6. [dostęp 2015-11-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Gancarski, Skansen Archeologiczny Karpacka Troja w Trzcinicy, Krosno: Muzeum Podkarpackie, 2012, ISBN 978-83-930273-2-3, OCLC 848220736.
  • Jan Gancarski, Trzcinica-Karpacka Troja, Krosno 2011, ​ISBN 978-83-923562-3-3
  • Józef Garbacik – redakcja, Studia z dziejów Jasła i powiatu jasielskiego, PWN Kraków 1964
  • Wiesław Hap, Ziemia Jasielska naszą Małą Ojczyzną, Jasło 2014, wyd.II, ​ISBN 978-83-63105-04-4
  • Piotr Libicki, Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu, Poznań 2012, ​ISBN 978-83-7510-597-1
  • Piotr Łopatkiewicz, Drewniany kościół Św. Doroty w Trzcinicy, Trzcinica 2013, ​ISBN 978-83-937475-0-4
  • Małgorzata Madej, Trzcinica - historia wsi, parafii i szkoły w zarysie, Tuchów 2006, ​ISBN 83-86744-40-5
  • Sylwester Polakowski, Pozostałości założeń dworskich województwa podkarpackiego, Krosno: Wydawnictwo Lygian, 2012, ISBN 978-83-935995-0-9, OCLC 832725955.
  • Na śladach dworów i dworków Jasielszczyzny, Aleksandra Dacyl, Zbigniew Dranka, Zdzisław Świstak, Jasło: Mała Poligrafia Redemptorystów, 2005, ISBN 83-86744-58-8, OCLC 749753089.
  • Władysław Sarna, Opis powiatu jasielskiego, 1908 reprint JDK Jasło 1995, ​ISBN 83-903825-2-0
  • Stanisław Tomkiewicz, Inwentarz zabytków powiatu jasielskiego, Muzeum Narodowe w Krakowie, 2001, ​ISBN 83-87312-72-X
  • Mieczysław Wieliczko, Jasielskie w latach drugiej wojny światowej, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej wyd. I, 1974

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]