Trzy kolory. Biały

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Trzy kolory. Biały
Trois couleurs: Blanc
Gatunek dramat
czarna komedia
Data premiery Polska 25 lutego 1994
Ziemia 26 stycznia 1994
Kraj produkcji  Francja
 Polska
 Szwajcaria
Język francuski
polski
Czas trwania 88 minut
Reżyseria Krzysztof Kieślowski
Scenariusz Krzysztof Piesiewicz
Krzysztof Kieślowski
Główne role Julie Delpy
Zbigniew Zamachowski
Muzyka Zbigniew Preisner
Zdjęcia Edward Kłosiński
Scenografia Halina Dobrowolska (scenograf)
Produkcja Marin Karmitz
Poprzednik Trzy kolory. Niebieski
Kontynuacja Trzy kolory. Czerwony

Trzy kolory: Biały (fr. Trois couleurs: Blanc) – film fabularny z 1993 w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego.

Scenariusz filmu napisali Krzysztof Kieślowski i Krzysztof Piesiewicz, muzykę do filmu napisał Zbigniewa Preisnera. Trzy kolory. Biały jest drugą częścią trylogii Trzy kolory, w skład której wchodzą również filmy Trzy kolory. Niebieski (1993) i Trzy kolory. Czerwony (1994). Tytułowe trzy kolory nawiązują do barw flagi Francji i hasła rewolucji francuskiej (1789–1799) „Wolność, równość, braterstwo”.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Małżeństwo Karola (Zamachowski), polskiego fryzjera mieszkającego w Paryżu, z Dominique (Delpy) rozpada się wskutek niedopełniania przez niego obowiązków małżeńskich. Kobieta pozostawia go bez grosza przy duszy, a zrozpaczony mężczyzna ląduje w paryskim metrze, gdzie poznaje Mikołaja (Gajos), zamożnego Polaka pragnącego umrzeć. Mężczyźni zaprzyjaźniają się, Mikołaj pomaga Karolowi przedostać się do Polski – szmuglując go w... walizce. Karol żyje chęcią zemsty na podstępnej żonie i aby zdobyć majątek rzuca się w wir półlegalnych interesów.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie

Europejska Akademia Filmowa

Złota Kaczka

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Biały jako jedyny z trylogii rozgrywa się (częściowo) w Polsce i, także jako jedyny, zawiera wiele akcentów humorystycznych – Kieślowskiemu udało się uchwycić komiczne absurdy polskiej transformacji z początku lat 90. XX wieku.
  • Karol i Dominique wspólnie pojawią się przez moment w Niebieskim i w finałowej scenie Czerwonego.
  • Jerzy Stuhr zagrał w filmie Kieślowskiego po raz szósty i ostatni; wcześniej wystąpił w następujących filmach: Blizna, Spokój, Amator, Przypadek i Dekalog X.
  • Z. Zamachowski i J. Stuhr po raz drugi grają u Kieślowskiego braci, poprzednio jako rodzeństwo wystąpili w Dekalogu X.
  • W Białym pojawiają się także inne paralelizmy do wcześniejszych filmów Kieślowskiego: C. Harasimowicz w Dekalogu X grał oficera milicji – w Białym inspektora policji; G. Warchoł w Dekalogu X wcielił się w postać partnera właściciela sklepu filatelistycznego, w Białym jest partnerem właściciela kantoru; B. Dziekan w Dekalogu V zagrała bileterkę w kinie, w Białym pojawia się jako kasjerka w kantorze.
  • scena, w której Mikołaj prosi Karola o zabicie go nawiązuje do Popiołu i diamentu[1].

Ścieżka dźwiękowa[edytuj | edytuj kod]

Trois Couleurs: Blanc (Bande Originale Du Film)
Ścieżka dźwiękowa Zbigniewa Preisnera
Wydany 1994
Gatunek muzyka poważna, muzyka filmowa
Wydawnictwo Virgin
Album po albumie

Trois Couleurs: Blanc (Bande Originale Du Film) – muzykę do filmu skomponował Zbigniew Preisner, nagrania ukazały się w 1994 roku nakładem wytwórni muzycznej Virgin[2]. W 1997 roku płyta uzyskała w Polsce status złotej[3].

Lista utworów
  1. „The Beginning” – 1:17
  2. „The Court” – 1:04
  3. „Dominique Tries To Go Home” – 1:14
  4. „A Chat In The Underground” – 2:11
  5. „Return To Poland” – 1:26
  6. „Home At Last” – 1:23
  7. „On The Wisla” – 1:12
  8. „First Job” – 0:49
  9. „Don’t Fall Asleep” – 0:46
  10. „After The First Transaction” – 1:21
  11. „Attempted Murder” – 1:23
  12. „The Party On The Wisla” – 1:49
  13. „Don Karol I” – 0:53
  14. „Phone Call To Dominique” – 0:37
  15. „Funeral Music” – 1:30
  16. „Don Karol II” – 0:54
  17. „Morning At The Hotel” – 2:26
  18. „Dominique’s Arrest” – 1:48
  19. „Don Karol III” – 1:25
  20. „Dominique In Prison” – 2:25
  21. „The End” – 2:27

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Lewandowski: 100 filmów polskich. Chorzów: Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-326-1.
  2. Zbigniew Preisner – Trois Couleurs: Blanc (Bande Originale Du Film) (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2013-11-15].
  3. ZPAV: platynowe płyty (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2013-11-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]