Trzynaste piętro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Trzynaste piętro
Thirteenth Floor
Gatunek thriller sci-fi
Data premiery 16 kwietnia 1999
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 100 minut
Reżyseria Josef Rusnak
Scenariusz Ravel Centeno-Rodriguez, Josef Rusnak
Główne role Craig Bierko, Armin Mueller-Stahl, Gretchen Mol
Muzyka Thomas Wanker, Harald Kloser
Zdjęcia Wedigo von Schultzendorff
Scenografia Kirk M. Petruccelli, Frank Bollinger, Victor J. Zolfo, Barry Chusid
Kostiumy Joseph A. Porro
Montaż Henry Richardson
Produkcja Roland Emmerich, Marco Weber, Ute Emmerich
Wytwórnia Columbia Pictures
Centropolis Film Productions
Dystrybucja Columbia Pictures

Trzynaste piętro (ang. The Thirteenth Floor) – film nakręcony w 1999 r. na podstawie powieści Daniela F. Galouye'a Simulacron 3.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Drużyna uczonych stwarza superkomputer zdolny do całkowitej symulacji określonego odcinka rzeczywistości - łącznie ze świadomością i myśleniem ludzi zamieszkujących model. Hannon Fuller, założyciel projektu, odtwarza w środku maszyny miasto swojego dzieciństwa, Los Angeles 1937 roku.

Model jest docierany jako atrakcja: gdy człowiek podłącza się do świata wirtualnego, jego umysł zajmuje ciało jednego ze śpiących w tej chwili mieszkańców świata działającego dotychczas samodzielnie; śpiąca świadomość postaci wirtualnej na czas „wycieczki” zajmuje ciało rzeczywistego człowieka. Po odejściu „zwiedzającego” z wirtualności świadomość postaci wraca do modelu, mieszkaniec symulacji budzi się i dalej żyje, o niczym nie podejrzewając. Postaci symulacji są rozumne pełnowartościowo, uważają się za całkowicie rzeczywiste, pozostając przy tym modelami komputerowymi.

Zagadki powstają, gdy Fuller w nocy dzwoni do głównego bohatera, uczestnika projektu Douglasa Halla, i prosi niezwłocznie przyjechać, żeby dostać pewną bardzo ważną informację co do symulacji świata. Jednak ich spotkanie się nie odbywa: obudziwszy się rano, Hall wykrywa w swojej sekretarce automatycznej wiadomość od detektywa policji McBaina, który prosi się z nim połączyć do wyjaśnienia okoliczności śmierci Fullera. Jedynym punktem zaczepienia Halla jest bar w wirtualnym Los Angeles, gdzie Fuller zostawił Hallowi list, ale zwiedzanie wirtualności nie daje wyników: barman przysięga, że nikt mu nic nie zostawiał.

Hall jest podejrzewany o zabójstwo Fullera; on sam znajduje potwierdzenia tego, że zabił szefa, ale nic o tym nie pamięta. W biurze pojawia się młoda kobieta mówiąca, że jest córką Hannona Fullera, Jane Fuller. Wyśledziwszy ją, Hall stwierdza, że jej prawdziwym imieniem jest Natasha Molinaro i że ona pracuje jako ekspedientka w supermarkecie, nic nie wiedząc o Fullerze. Od barmana Ashtona Hall dowiaduje się o treści listu Fullera: Fuller napisał Hallowi, jak można, będąc w wirtualności, znaleźć dowody nierzeczywistości własnego świata. Zrobiwszy opisane w świecie rzeczywistym, Hall wykrywa straszną prawdę: to, co uważał za rzeczywistość, tak naprawdę jest taką samą symulacją, jak stworzony przez nich wirtualny Los Angeles - i że to jest tylko jeden z tysiąca światów stworzonych w „pierwotnej” rzeczywistości. Tym niemniej rodzimy świat Halla okazał się pierwszym, w którym jego mieszkańcom udało się stworzyć własny świat wirtualny. To wywołało zaniepokojenie twórców świata Halla z „rzeczywistości pierwotnej”, i oni postanowili usunąć Fullera i całą jego sprawę. Fuller rzeczywiście został zabity przez Halla, ale kierował jego postępkami pewien użytkownik ze świata pierwotnego o imieniu David korzystający z symulacji, w której mieszka Hall, do zaspokajania własnych spaczonych skłonności do morderstwa. Rzekomą córką Fullera jest żona Davida korzystająca w świecie Halla z „wirtualnego” ciała ekspedientki. Zakochuje się w Hallu i zaczyna z nim związek.

W tym samym czasie pomocnik Halla Whitney udaje się do wirtualności, gdzie ginie. Przy tym postać wirtualna, czyja świadomość była przechowywana w ciele Whitneya w oczekiwaniu jego powrotu - barman Ashton z tego samego baru - budzi się w świecie Halla. Zaniepokojony Hall przyjeżdża na spotkanie z nim i demonstruje kompleks obliczeniowy, w którym ten był urodzony. W tej chwili świadomość Halla znów posiada David i zabija Whitneya-Ashtona.

"Córka Fullera” rano wykrywa zamianę, i między małżonkami odbywa się gwałtowne wyjaśnienie. David oskarża małżonkę o zdradę, a ona swoją koleją wypomina mężowi jego patologiczne zachowanie - na jego sumieniu jest już dużo żyć ze świata Douglasa Halla. Wreszcie on próbuje zamordować swoją małżonkę. Prześladowana przez Davida ona jest o włos od śmierci, ale w ostatniej chwili detektyw McBain zabija ciało Halla kierowane przez świadomość Davida.

Świadomość Halla będąca przechowywaną w „pierwotnym świecie” w ciele Davida, budzi się. W tym świecie on znajduje swoją ukochaną oraz człowieka, który posłużył za prototyp dla profesora Fullera. Wreszcie są szczęśliwi. Zresztą ostatni kadr - nagle zminimalizowany w punkcie ekran - niby napomyka nam, że ta rzeczywistość również nie jest ostatnia.

Podczas napisów finałowych brzmi piosenka Erase and Rewind zespołu The Cardigans.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]