Tsu (kana)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tsu w hiraganie.
Tsu w katakanie.
Zu w hiraganie.
Zu w katakanie.

Tsu - osiemnasty znak japońskich sylabariuszy hiragana (つ) i katakana (ツ). Reprezentuje on sylabę tsu (wymawianą jak polskie cu). Pochodzi bezpośrednio od znaku 川 (obydwie wersje). Po dodaniu dakuten w obydwu wersjach znaku (づ i ヅ) znak reprezentuje sylabę zu, jednak znak ten jest bardzo rzadko występujący.

Znak ten w wersji z katakany po dodaniu pomniejszonych znaków samogłosek reprezentować może sylaby niewystępujące w japońszczyźnie np. tsa (ツァ).

Zapis romaji[edytuj]

W alfabecie łacińskim zapis tej sylaby oraz jej udźwięcznienia jest różny i zależny od systemu transkrypcji pisma japońskiego. W najpopularniejszej- transkrypcji Hepburna znaki te zapisywane są jak tsu oraz zu, natomiast w preferowanej przez japoński rząd transkrypcji Kunrei zapisywane są jako tu i du (du dla odróżnienia od zu). Możliwy jest też zapis tego pierwszego jako cu.

Sokuon[edytuj]

W języku japońskim występują również znaki przypominające zmniejszone tsu (っ i ッ). Prócz wyglądu różnią się od swej większej wersji m.in. wymową i funkcją. Znaki te są de facto jednym znakiem o nazwie sokuon (促音), zwanym też z powodu swego wyglądu małym tsu. Znak ten służy do podwojenia spółgłoski w sylabie, która po nim występuje np. っか (kka).

Sokuonu nie używa się w przypadkach samogłosek a także sylab z grup N, M, Y, R oraz W (w pierwszych dwóch jego funkcję pełni znak n, w drugim i, w trzecim ru, a w czwartym u). Ponadto sokuonu nie używa się przy podwajaniu sylab z grup G, Z, D i B w przypadku słów czysto japońskich tudzież sinojapońskich, ponieważ w żadnym słowie z tych grup podwojenia tych spółgłosek nie występują. Ten sam przypadek dotyczy znaku n, który również nigdy nie jest podwajany.

Bibliografia[edytuj]