Tugan Sochijew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tugan Sochijew

Tugan Tajmurazowicz Sochijew (oset.: Сохиты Таймуразы фырт Тугъан; ros.: Туган Таймуразович Сохиев; ur. w 1977 r. we Władykaukazie, w Osetii Północnej) – rosyjski dyrygent pochodzenia osetyjskiego. Znany jako Tugan Sokhiev.

Sochijew rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku 7 lat[1]. Swój pierwszy występ z orkiestrą w charakterze dyrygenta odbył w wieku lat 17 z inicjatywy Anatolija Briskina, dyrygenta Narodowej Orkiestry Symfonicznej Osetii Północnej. Następnie rozpoczął studia muzyczne w Konserwatorium Petersburskim, stając się jednym z ostatnich uczniów Ilji Musina przed jego śmiercią w 1999 r.

Pierwszą operą dyrygowaną przez Sochijewa była inscenizacja Cyganerii Giacoma Pucciniego wystawiona w Islandii. Po obejrzeniu tej produkcji dyrektor naczelny Walijskiej Opery Narodowej (ang. Welsh National Opera, WNO) Anthony Freud w grudniu 2001 r. zaproponował Sochijewowi stanowisko dyrektora muzycznego tej instytucji (planowany na 5 lat kontrakt rozpoczął się w 2003 r.). Pierwsze wspólne wystąpienia obejmowały wznowienia oper: Don Giovanni Wolfganga Amadeusa Mozarta, Rycerskość wieśniacza Pietra Mascagniego oraz Pajace Ruggiera Leoncavalla. Pierwszą produkcją zrealizowaną od podstaw przez Sochijewa jako dyrektora muzycznego WNO było wystawienie opery Eugeniusz Oniegin Piotra Czajkowskiego. Sochijew zrealizował również projekt pod nazwą Russian Series, w ramach którego WNO zaprezentowała wybitne dzieła operowe kompozytorów rosyjskich. W sierpniu 2004 r. Sochijew zrezygnował ze współpracy z Operą z powodu nieporozumień przy obsadzie kolejnej produkcji – Traviaty Giuseppe Verdiego. Po jego odejściu pojawiły się wątpliwości, czy widoczny spadek morale u członków orkiestry i chóru WNO nie był związany ze zbyt młodym wiekiem Sochijewa i wynikającym z tego brakiem doświadczenia niezbędnego do prowadzenia zespołu opery.

W 2005 r. Sochijew rozpoczął współpracę z Orchestre national du Capitole de Toulouse w Tuluzie (Francja) w charakterze pierwszego dyrygenta gościnnego. Po występie z Orkiestrą w Théâtre des Champs Élysées w 2005 r. członkowie Związku Krytyków Francuskich okrzyknęli go mianem Révélation musicale de l'année (fr. objawienie muzyczne roku).

We wrześniu 2008 r. został dyrektorem muzycznym Orchestre national du Capitole de Toulouse. W 2009 r. odbył swoje premierowe koncerty z orkiestrami filharmoników berlińskich i wiedeńskich, po których krytycy określili go jako Dirigentenwunderwaffe (niem. cudowny dyrygent, dosł. cudowna broń dyrygentury). Przez dwa sezony współpracował z Philharmonia Orchestra w Londynie. We wrześniu 2010 r. ogłoszono jego nominację na głównego dyrygenta i dyrektora artystycznego Deutsches Symphonie-Orchester Berlin. Funkcję tę objął z początkiem sezonu artystycznego 2012/2013[2].

13 lutego 2013 r. wystąpił wraz z Jelizawietą Leonską i Orchestre national du Capitole de Toulouse na koncercie z cyklu Orkiestry świata/Wielkie koncerty fortepianowe w Filharmonii Narodowej w Warszawie[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]