Tunnel du Fréjus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tunel drogowy Fréjus
Wjazd od strony Francji. W tle widać „bramę termowizyjną”, monitorującą temperatury ciężarówek wjeżdżających do tunelu.
Wjazd od strony Francji. W tle widać „bramę termowizyjną”, monitorującą temperatury ciężarówek wjeżdżających do tunelu.
Państwo
Miejscowość Modane Francja
Bardonecchia Włochy
Oficjalna nazwa Tunnel du Fréjus
Rodzaj tunel drogowy
Długość 12 868 m
Liczba portali 1
Przeszkoda przełęcz Col du Fréjus (Alpy Kotyjskie)
Otwarcie 1980
Budowa
Rozpoczęcie budowy 1974
Zakończenie budowy 1980
Zarządzanie
Płatny tak
Wysokość opłat http://www.sftrf.fr/doc/commerciales/tariftun2015.pdf
Koncesjonariusz SFTRF Francja
SITAF Włochy
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Tunel drogowy Fréjus
Tunel drogowy Fréjus
Ziemia 45°08′44,66″N 6°41′06,50″E/45,145740 6,685140
T4
E70

Tunnel du Fréjus – tunel drogowy łączący Modane we Francji z Bardonecchią we Włoszech (na trasie Lyon-Turyn) pod przełęczą Col du Fréjus w Alpach Kotyjskich.

Tunel ma niespełna 13 km (8 mil) długości. Budowę rozpoczęto w 1974 r., a w 1980 r. tunel został oddany do eksploatacji. Jest to jedna z głównych transalpejskich dróg transportowych pomiędzy Francją a Włochami, używana przez 80% ruchu na drogach. Tunel drogowy Fréjus jest zarządzany przez dwie publiczne spółki, każda z nich jest odpowiedzialna za swoją połowę tunelu:

  • Strona francuska: SFTRF (Société française pour le tunnel routier du Fréjus)
  • Strona włoska: SITAF (Società Italiana per il Traforo Autostradale del Frejus)

Wjazd do tunelu od francuskiej strony znajduje się na wysokości 1228 m n.p.m. koło Modane i dostępny jest z autostrady A43 biegnącej od miejscowości Chambéry. Wjazd od strony włoskiej leżący na wysokości 1298 m n.p.m., koło Bardonecchii, dostępny jest z autostrady A32, biegnącej od Turynu. Punkty poboru opłat znajdują się po francuskiej i włoskiej stronie. Tunel stanowi fragment trasy E70, a we włoskim systemie drogowym oznaczony jest znaczkiem T4 i stanowi element sieci autostrad tego kraju. Droga w tunelu jest jednojezdniowa, po jednym pasie ruchu w każdą stronę. W tunelu znajdują się 4 centrale, zapewniające jego wentylację: dwie przy jego wylotach oraz dwie w głębi (dysponujące własnymi szybami wentylacyjnymi).

W tunelu panują następujące zasady ruchu:

  • prędkość minimalna – 50 km/h
  • maksymalna dopuszczalna prędkość – 70 km/h
  • maksymalny dozwolony odstęp między pojazdami – 150 m

Najwyższym punktem ponad tunelem jest szczyt Pointe de Fréjus (2932 m n.p.m.).

Bezpieczeństwo[edytuj | edytuj kod]

W 2007 roku zbudowano równoległy tunel ratunkowy o szerokości 8 metrów.

W następstwie pożaru w tunelu Mont Blanc na początku 2000 roku znacznie polepszono stan bezpieczeństwa tunelu. Wprowadzono ograniczenie prędkości do 70 km/h oraz określono maksymalny dopuszczalny odstęp między poprzedzającymi pojazdami (150 m). Zainstalowane zostały nowoczesne czujniki dymu oraz płomieni, a także nowy system kamer rejestrujących prędkość w tunelu oraz ogień i dym. Dodatkowo zostały umieszczone w krótkich od siebie odstępach czujniki temperatury, na bieżąco monitorowane. Na całej długości tunelu, co 130 m rozmieszczone są hydranty przeciwpożarowe, zasilane z olbrzymich zbiorników wodnych. W tunelu dostępnych jest 11 wyjść bezpieczeństwa, wyposażonych w telefony połączone z centrum kontroli oraz osobne wyciągi wentylacyjne zaopatrujące świeże powietrze. Wyjścia te są oddzielone od głównej tuby poprzez dwie pary drzwi przeciwpożarowych, zewnętrzne drzwi automatycznie zamykają się przy określonej temperaturze w tunelu. Przy obydwu wjazdach do tunelu znajdują się specjalne „bramy” monitorujące, czy nie nadjeżdża pojazd ze zbyt wysoką temperaturą.

Pomimo tych środków, 4 czerwca 2005 roku w tunelu doszło do pożaru, który spowodował śmierć dwóch słowackich kierowców ciężarówek. Doprowadziło to do zamknięcia tunelu w celach naprawy aż do jego ponownego otwarcia 4 sierpnia tego samego roku.

W rejonie tunelu rozmieszczone są cztery brygady strażackie: po jednej przy obydwu wjazdach oraz dwie wewnątrz budowli, około 4 km od każdego z końców.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]