Tunnel du Fréjus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy tunelu drogowego. Zobacz też: Tunel kolejowy Fréjus.
Tunel drogowy Fréjus
Ilustracja
Wjazd od strony Francji. W tle widać „bramę termowizyjną”, monitorującą temperatury ciężarówek wjeżdżających do tunelu.
Państwo  Francja
Miejscowość Modane
Państwo  Włochy
Miejscowość Bardonecchia
Oficjalna nazwa fr. Tunnel du Fréjus
wł. Traforo stradale del Frejus
Przeszkoda przełęcz Col du Fréjus (Alpy Kotyjskie)
Rodzaj tunel drogowy
Długość 12 868 m
Liczba tub 1 + 1 w budowie
Liczba portali 2 + 2 w budowie
Data otwarcia 1980
Budowa
Data budowy 1974–1979
Zarządzanie
Płatny tak
Wysokość opłat cennik SFTRF
cennik SITAF
Koncesjonariusz SFTRF Francja
SITAF Włochy
Położenie na mapie Francji
Mapa konturowa Francji, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Tunel drogowy Fréjus”
Położenie na mapie Włoch
Mapa konturowa Włoch, blisko lewej krawiędzi u góry znajduje się punkt z opisem „Tunel drogowy Fréjus”
Ziemia45°08′44,66″N 6°41′06,50″E/45,145740 6,685140
Tunnel du Fréjus

Nagranie z przejazdu tunelem w kierunku Włoch

Pomoc
Wjazd do tunelu po włoskiej stronie

Tunnel du Fréjus – tunel drogowy łączący Modane we Francji z Bardonecchią we Włoszech (na trasie Lyon-Turyn) pod przełęczą Col du Fréjus w Alpach Kotyjskich.

Tunel ma niespełna 13 km (8 mil) długości. Budowę rozpoczęto w 1974 r., a w 1980 r. tunel został oddany do eksploatacji. Jest to jedna z głównych transalpejskich dróg transportowych pomiędzy Francją a Włochami, używana przez 80% ruchu na drogach. Tunel drogowy Fréjus jest zarządzany przez dwie publiczne spółki, każda z nich jest odpowiedzialna za swoją połowę tunelu:

Wjazd do tunelu od francuskiej strony znajduje się na wysokości 1228 m n.p.m. koło Modane i dostępny jest z autostrady A43 biegnącej od miejscowości Chambéry. Wjazd od strony włoskiej leżący na wysokości 1298 m n.p.m., koło Bardonecchii, dostępny jest z autostrady A32, biegnącej od Turynu. Punkty poboru opłat znajdują się po francuskiej i włoskiej stronie. Tunel stanowi fragment trasy E70, a we włoskim systemie drogowym oznaczony jest znaczkiem T4 i stanowi element sieci autostrad tego kraju. Droga w tunelu jest jednojezdniowa, po jednym pasie ruchu w każdą stronę. W tunelu znajdują się 4 centrale, zapewniające jego wentylację: dwie przy jego wylotach oraz dwie w głębi (dysponujące własnymi szybami wentylacyjnymi).

W tunelu panują następujące zasady ruchu:

  • prędkość minimalna – 50 km/h
  • maksymalna dopuszczalna prędkość – 70 km/h
  • minimalny dozwolony odstęp między pojazdami – 150 m

Najwyższym punktem ponad tunelem jest szczyt Pointe de Fréjus (2932 m n.p.m.).

Przez krótki czas w latach 80. tunel znajdował się w ciągu trasy E13[1].

Bezpieczeństwo[edytuj | edytuj kod]

W 2007 roku zbudowano równoległy tunel ratunkowy o szerokości 8 metrów.

W następstwie pożaru w tunelu Mont Blanc na początku 2000 roku znacznie polepszono stan bezpieczeństwa tunelu. Wprowadzono ograniczenie prędkości do 70 km/h oraz określono minimalny dopuszczalny odstęp między poprzedzającymi pojazdami (150 m). Zainstalowane zostały nowoczesne czujniki dymu oraz płomieni, a także nowy system kamer rejestrujących prędkość w tunelu oraz ogień i dym. Dodatkowo zostały umieszczone w krótkich od siebie odstępach czujniki temperatury, na bieżąco monitorowane. Na całej długości tunelu, co 130 m rozmieszczone są hydranty przeciwpożarowe, zasilane z olbrzymich zbiorników wodnych. W tunelu dostępnych jest 11 wyjść bezpieczeństwa, wyposażonych w telefony połączone z centrum kontroli oraz osobne wyciągi wentylacyjne zaopatrujące świeże powietrze. Wyjścia te są oddzielone od głównej tuby poprzez dwie pary drzwi przeciwpożarowych, zewnętrzne drzwi automatycznie zamykają się przy określonej temperaturze w tunelu. Przy obydwu wjazdach do tunelu znajdują się specjalne „bramy” monitorujące, czy nie nadjeżdża pojazd ze zbyt wysoką temperaturą.

Pomimo tych środków, 4 czerwca 2005 roku w tunelu doszło do pożaru, który spowodował śmierć dwóch słowackich kierowców ciężarówek. Doprowadziło to do zamknięcia tunelu w celach naprawy aż do jego ponownego otwarcia 4 sierpnia tego samego roku.

W rejonie tunelu rozmieszczone są cztery brygady strażackie: po jednej przy obydwu wjazdach oraz dwie wewnątrz budowli, około 4 km od każdego z końców.

Rozbudowa[edytuj | edytuj kod]

W 2014 roku zakończono drążenie drugiej tuby[2]. Oddanie do użytku ma nastąpić najwcześniej w 2019 roku[2], z jednopasową jezdnią w kierunku Francji. Po zakończeniu prac obie tuby mają obsługiwać ruch po jednym pasie jezdni w każdą stronę[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hegi Gyula, Domokos György: EUROPE L'EUROPE EUROPA ЕВРОПА Road atlas Atlas Routier Autoatlas АТЛАС автомобильных дорог. Budapeszt: Cartographia Budapest, 1981. ISBN 963-350-412-0.
  2. a b c The second tube (ang.). Société Française du Tunnel Routier du Fréjus. [dostęp 2019-03-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]