Turak fioletowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Turak fioletowy
Tauraco violaceus[1]
(Isert, 1788)
Turak fioletowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd turakowe
Rodzina turakowate
Podrodzina turaki
Rodzaj Tauraco
Gatunek turak fioletowy
Synonimy

Musophaga violacea[2][3]

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Turak fioletowy (Tauraco violaceus) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny turakowatych. Występuje w Afryce Zachodniej i Środkowej. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy gatunek opisał Paul Erdmann Isert w 1788, nadając mu nazwę Musophaga violacea[5]. Obecnie (2017) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny podtrzymuje tę nazwę. Uznaje turaka fioletowego za gatunek monotypowy[3]. Ptaki ze wschodniej części zasięgu opisano jako odrębny podgatunek, T. v. savannicola[5]. Niektórzy autorzy umieszczają gatunek w rodzaju Tauraco[6].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi 45–50 cm[6], masa ciała około 360 g[5]. U ptaków dorosłych ciemię i tył głowy mają barwę szkarłatną. Pokrywy uszne białe[5]. Reszta upierzenia fioletowopurpurowa. U samców lotki są czerwone. Wokół oczu dostrzec można jaskrawoczerwoną nagą skórę. Pióra są miękkie i jedwabiste[6].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Turaki fioletowe zamieszkują obszar od południowej Senegambii i Gwinei na wschód po północną Nigerię i północno-zachodni Kamerun, dalej na południe po Wybrzeże Kości Słoniowej, Ghanę i Togo (z pominięciem Sierra Leone, Liberii i pozostałej części Nigerii). Izolowana populacja zamieszkuje skrajnie południowy Czad i północną Republikę Środkowoafrykańską[5].

Ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Turaki fioletowe występują w zaroślach i rzadkich nadrzecznych lasach; gniazdują także w okolicach dużych miast, w parkach i na obszarach rolniczych[6]. Żywią się owocami, jagodami i nasionami, przy czym preferuje figi[5]. Zjada również drobne bezkręgowce[6].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Okres lęgowy w Senegambii przypada na kwiecień, w Nigerii na okres od czerwca do października[5]. Gniazdo, budowane 5[6]–6 m nad ziemią jest platformą z gałęzi, przypominającą gniazda gołębi[5]. Zniesienie liczy 2 jaja. Inkubacja trwa 21–24 dni, wysiadują oba ptaki z pary. Młode opuszczają gniazdo po czterech tygodniach, często zanim jeszcze nauczą się latać[6].

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje turaka fioletowego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 (stan w 2017). BirdLife International ocenia trend populacji jako stabilny ze względu na brak widocznych zagrożeń[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tauraco violaceus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Schriften der Gesellschaft naturf. Freunde zu Berlin 9, 1788; cz. 1, s. 18, pl. 1.
  3. a b Frank Gill & David Donsker: Hoatzin, turacos & cuckoos. IOC World Bird List (v7.1), 8 stycznia 2017. [dostęp 22 lutego 2017].
  4. Tauraco violaceus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  5. a b c d e f g h Turner, D.A: Violet Turaco (Musophaga violacea). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2017. [dostęp 22 lutego 2017].
  6. a b c d e f g Jacek Twardowski, Kamila Twardowska: Ptaki świata. Szczegółowe opisy 800 gatunków. Wyd. 1. Warszawa: SBM, 2016, s. 274. ISBN 978-83-8059-276-6.
  7. Violet Turaco Musophaga violacea. BirdLife International. [dostęp 22 lutego 2017].