Turbinka Kowalskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Turbinka Kowalskiego – urządzenie techniczne (autorstwa inżyniera Alojzego Kowalskiego), które miało za zadanie zmniejszyć zużycie paliwa, zwiększyć stabilność pracy silnika fiata 126 oraz zwiększyć moc. Nigdy nie wypróbowano go na większą skalę, gdyż zaprzestano produkcji tych turbinek z powodu ich rozpadania się i tym samym wywoływania częstych uszkodzeń silnika.

Turbinka montowana była między gaźnikiem a głowicą – jej zadanie polegało na wywołaniu wirowego ruchu mieszanki paliwowo-powietrznej zasysanej podczas pracy silnika. To zawirowanie miało zapewnić większą jednorodność mieszanki i pozwolić na spalanie mieszanek tzw. ubogich (z nadmiarem powietrza). Samodzielny montaż w samochodzie powodował duże trudności w regulacji silnika, a zwiększenie mocy czy stabilizacja pracy były niezauważalne w większości przypadków.

W publikacji "Usprawnienia Poloneza" przytoczono wyniki testów turbinki przeprowadzone przez Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Samochodów Osobowych FSO, zainstalowanej na nowym silniku 1.5 OHV wyposażonym w elektroniczny zapłon i układ zubażający mieszankę paliwową. Stwierdzono że silnik wyposażony w turbinkę legitymuje się gorszymi osiągami, większą emisją spalin oraz większym zużyciem paliwa czego przyczyną było powstawanie filmu paliwowego na ściankach kolektora dolotowego, spowodowane przez turbinkę która zamiast rozbijać kropelki paliwa, rozpryskiwała je na ściankach.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]