Turkusowe zarządzanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Turkusowe zarządzanie – pojęcie charakteryzujące sposób zarządzania w organizacjach turkusowych. Opiera się na paradygmacie organizowania pracy zespołowej, która będzie dawała każdemu poczucie sensu życia, pozwalała na rozwój, oferowała przestrzeń dla kreatywności i innowacyjności. Decyzje w takiej organizacji są podejmowane przez osoby znające temat i mające ku temu predyspozycje, często po zasięgnięciu opinii innych, a reszta zespołu ma do nich zaufanie[1]. Zarządzanie turkusowe porzuca planowanie i budżetowanie na rzecz prognozowania. Twórcą tej teorii jest Frederic Laloux, który wyróżnił pięć modeli zarządzania, nadając każdemu z nich symboliczny kolor i porządkując je od najbardziej autorytarnych do najbardziej demokratycznych, plasując „ewolucyjny turkus” na końcu, jako najwyższy stopień świadomości zarządzania organizacją[2]. Ustrój ten został nazwany przez Andrzeja Blikle demokracją partnerską, co jest centralną cechą organizacji turkusowych. Paradygmat ten odrzuca zasadę: prowizji, premii, hierarchicznej struktury kierowniczej, wydawania poleceń, współzawodnictwa, okresowych rozmów oceniających itp. W zamian powyższych opiera się na warunkach: wolności, zaufania, partnerstwie i współpracy[1].

Przykładowe narzędzia stosowane w turkusowym zarządzaniu[3][edytuj | edytuj kod]

Budowanie turkusowej organizacji opiera się na pracy nad trzema dopełniającymi się paradygmatami:[1][edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Andrzej Jacek Blikle, Doktryna jakości. Rzecz o turkusowej samoorganizacji., 2017.
  2. Frederic Laloux, Pracować inaczej. Nowatorski model organizacji inspirowany kolejnym etapem rozwoju ludzkiej świadomości., 2015, ISBN 978-83-65068-55-2.
  3. Turkus.info.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Laloux, F., 2015. Pracować inaczej. Nowatorski model organizacji inspirowany kolejnym etapem rozwoju ludzkiej świadomości. Tł [z ang.] M. Konieczniak. Wrocław: Studio Emka, ​ISBN 978-83-65068-55-2
  2. Andrzej Blikle, 2017. Doktryna jakości. Rzecz o turkusowej samoorganizacji. Warszawa: Onepress, indeks 20731342

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]