Turzyca żytowata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Turzyca żytowata
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina ciborowate
Rodzaj turzyca
Gatunek turzyca żytowata
Nazwa systematyczna
Carex secalina L.

Turzyca żytowata (Carex secalina L.) – gatunek byliny z rodziny ciborowatych. Występuje od środkowej Europy po środkową Azję[2]. W latach 50. XX wieku gatunek uznany w Polsce za wymarły. W latach 90. odkryty ponownie, występuje tylko na kilku stanowiskach w okolicach Inowrocławia.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Delikatna roślina o cienkiej łodydze i wąskich liściach do 40 cm wysokości.
Kwiaty
Drobne, rozdzielnopłciowe (żeńskie, męskie, żeńsko-męskie i męsko-żeńskie)
Owoce
Drobne orzeszki rozsiewane przez wiatr.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit, halofit. Rośnie na śródlądowych solniskach. Kwitnie w maju i czerwcu.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Wysiew nasion jesienią (wymaga przechłodzenia), kiełkowanie w maju, osiągnięcie dojrzałości na drugi rok.

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Objęty jest ochroną prawną[3]. Umieszczony na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski (2006) w kategorii E (wymierający - krytycznie zagrożony). W wydaniu z 2016 roku otrzymał kategorię CR (krytycznie zagrożony)[4]. Znajduje się także w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin w kategorii CR (krytycznie zagrożony)[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-09-07].
  2. Carex secalina na eMonocot [dostęp 2013-11-02].
  3. Dz.U. z 2014 r. nr 0, poz. 1409 – Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin
  4. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.
  5. Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Żukowski W., Lembicz M., Bogdanowicz A., Rogowski A. 2005. Gatunki z rodzaju Carex (Cyperaceae): kierunki badań taksonomiczno-ekologicznych. Poster. Taksonomia, chorologia i ekologia roślin w dobie zagrożenia różnorodności biologicznej; Poznań.