Turzyca mocna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Turzyca mocna
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

liliopodobne (≡ jednoliścienne)

Rząd

wiechlinowce

Rodzina

ciborowate

Rodzaj

turzyca

Gatunek

turzyca mocna

Nazwa systematyczna
Carex firma Host.
Syn. Pl. 509 1797[3]
Synonimy
  • Carex ferruginea var. firma (Host) Fiori
  • Carex firma var. longipedunculata Hausskn.
  • Carex firma f. longipedunculata (Hausskn.) Kük.
  • Carex firma var. rhizogyna Gaudin
  • Carex sempervirens subsp. firma (Host) Bonnier & Layens
  • Carex strigosa Suter ex Boott[3]

Turzyca mocna[4] (Carex firma Host.) – gatunek byliny z rodziny ciborowatych. Występuje w górach Europy, w Polsce tylko w Tatrach i jest tutaj dość pospolity.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Gęstodarniowa roślina o wysokości 5-20 cm. Nie wytwarza rozłogów[5].
Łodyga
Wzniesiona, tępo 3-kanciasta, gładka, około 3-4 razy wyższa od długości liści[5].
Liście
Zimozielone, stosunkowo szerokie i krótkie (ich długość zwykle nie przekracza 10 cm, a szerokość wynosi 2-4 mm). Ich dolne pochwy są żółtobrunatne. Liście są bardzo sztywne i niemal poziomo odstają na boki[5].
Kwiaty
Zebrane w kłosy. Na jednej łodydze występuje 1 tylko szczytowy kłos męski i kilka kłosów żeńskich. Kłos męski jest krótkojajowaty i gruby, często zwisający. Jego długość nie przekracza 1 cm. Dolne kłosy żeńskie wyrastają na szypułkach z pochwy liściowej, górne są bezszypułkowe. Długość kłosów żeńskich wynosi 5-10 mm, szerokość 2-3 mm. Podsadki kłosów mają bardzo wąską blaszkę. Przysadki są tępe i mają rdzawobrunatny kolor z zielonym nerwem. Pęcherzyki są tępokrawędziste, nagie, żółtozielone i stopniowo wyciągnięte w dzióbek. Słupek z 3 znamionami[5].
Carex firma Atlas Alpenflora.jpg
Carex firma a1.jpg
Carex firma 060707.jpg

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od czerwca. Występuje głównie na wapiennym podłożu, na skałach i w murawach od regla dolnego po piętro alpejskie[5]. Gatunek charakterystyczny dla Ass. Caricetum firmae[6].

 Zobacz też: Rośliny tatrzańskie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2009-06-14] (ang.).
  3. a b The Plant List. [dostęp 2017-01-11].
  4. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland. A checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  5. a b c d e Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  6. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.