Tutankhamun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tutankhamun
Album studyjny zespołu Art Ensemble of Chicago
Wydany 1969
Nagrywany 26 czerwca 1969
Gatunek jazz, free jazz, muzyka kreatywna
Długość 42:23
Wydawnictwo Freedom
Producent Chris Whent i Alan Bates
Oceny
Album po albumie

Tutankhamun – studyjny jazzowy albumu Art Ensemble of Chicago nagrany w czerwcu 1969 i wydany w tym samym roku przez firmę Freedom.

Historia i charakter albumu[edytuj | edytuj kod]

Od połowy lat 60. XX w. amerykańskie poszukujące zespoły jazzowe jak i awangardowi muzycy jazzowi opuszczali USA i przenosili się do "ziemi obiecanej", którą była Europa, a zwłaszcza dwa miasta: Kopenhaga i Paryż. Przyczyną tego była konserwatywna krytyka amerykańska, która postanowiła bronić esencjonalnego wyrazu amerykańskiej kultury jakim stał się jazz, wyznaczając nieprzekraczalne granice i standardy. Niemogąc doczekać się uznania w kraju, amerykańscy jazzmani przenosili się do bardziej otwartej i nastawionej proawangardowo Europy[1].

W maju 1969 r. opuścił Stany Zjednoczone Art Ensemble of Chicago. W miesiąc później zrobił to samo zespół Anthony Braxton Trio (Braxton, Wadada Leo Smith – trąbka, i Leroy Jenkins – skrzypce)[2].

W okresie tym AEC był kwartetem i nie posiadał perkusisty. Phil Wilson odszedł na początku 1969 r. do bluesowej chicagowskiej grupy Paul Butterfield Blues Band, w której także grał muzyczny partner Roscoe Mitchella – saksofonista Gene Dinwiddie oraz młody David Sanborn, będący pod wpływem Mitchella. Joseph Jarman, który grał w różnych grupach, po powrocie AEC z San Francisco do Chicago w 1968 r. dołączył do grupy i wkrótce występował już prawie wyłącznie z nimi, stając się stałym członkiem zespołu.

Z powodu braku perkusisty, członkowie grupy zostali zmuszeni do wykorzystywania, jak to sami nazwali, "małych instrumentów". Były to "przeszkadzajki", instrumenty perkusyjne i wiele "instrumentów" pochodzenia pozamuzycznego. W czasie jednego koncertu zespół potrafił wykorzystać 500 instrumentów[3]. Także podczas nagrania tego albumu muzycy wykorzystywali owe "małe instrumenty".

Na albumie znalazły się tylko trzy kompozycje, z których najkrótsza, podzielona zresztą na 2 części, trwa prawie 10 minut. Tak długie utwory pozwalały na wyrażenie w jednej formie kompozycyjnej zarówno elementów lirycznych jak i najbardziej gwałtownych, co nadawało utworom niezwykłego dynamizmu wynikłego z kontrastów. W pierwszym utworze Favors posłużył się w wielkim stopniu recytacją, w której zabawa słowami wyraźnie znajduje się pod wpływem dadaizmu.

Oryginalny album analogowy składał się tylko z 2 kompozycji: "Tutankhamun" i "The Ninth Room". Trzecia kompozycja "Tthinitthedalen" została dodana do cyfrowego wznowienia.

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Spis utworów[edytuj | edytuj kod]

1. Tutankhamun (Malachi Favors) 18:10
2. The Ninth Room (Roscoe Mitchell) 15:35
3. Tthinitthedalen: Part 1 (Mitchell & Favors) 4:24
4. Tthinitthedalen: Part 2 (Mitchell & Favors) 4:44
42:53

Opis płyty[edytuj | edytuj kod]

  • Producent – Chris Whent i Alan Bates
  • Data nagrań – 26 czerwca 1969
  • Miejsce nagrania – Polydor Studios (Dames II), Paryż, Francja
  • Inżynier nagrywający – J.P. Dupuy i P. Quef
  • Projekt – Malcolm Walker
  • Czas – 33:45 (Lp), 42:23 (CD)
  • Firma nagraniowa (oryginał)
Freedom Records (1969) (WB)
Numer katalogowy – FLP 40122
  • Firma nagraniowa (wznowienie)
Black Lion (Niemcy)
Numer katalogowy – BLCD760199

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Iain Anderson: This Is Our Music. Ss. 49–92
  2. John Litweiler, test z wkładki albumu
  3. Ekkehard Jost: Free Jazz. Str. 177

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wkładka do albumu
  • George E. Lewis: A Power Stronger Than Itself. The AACM and American Experimental Music. The University of Chicago Pres: Chicago 2008. Str. 676 ​ISBN 978-0-226-47695-7
  • Iain Anderson: This Is Our Music. Free Jazz, the Sixties, and American Culture. University of Pennsylvania Press: Philadelphia, 2007. Str. 254 ​ISBN 978-0-8122-2003-2