Twardost (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Twardost i jego odmiany
Twardost (wersja pierwotna - XVI-XVIII wiek)
Twardost (XVIII wiek - współczesność)

Twardostpolski herb szlachecki, używany przez rodzinę Juszyńskich.

Opis herbu[edytuj]

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

W polu czerwonym serce w srebrno-czarną szachownicę.

Klejnot nieznany.

Labry czerwone, podbite srebrem.

Do XVIII wieku przedstawiano serce w godle w towarzystwie tak samo poszachowanej wstęgi. Tak podaje Gniazdo cnoty Paprockiego, Orbis poloni Okolskiego[2]. Jeszcze w pierwszym XVIII wiecznym herbarzu, autorstwa Antoniego Swacha, serce występuje ze wstęgą[3]. Dopiero u Kaspra Niesieckiego wstęgi tej brak. Jest to o tyle dziwne, że Niesiecki powołuje się na autorów wcześniejszych, którzy wstęgę tą zawsze podawali[4]. To zniekształcenie godła przez Niesieckiego było następnie powielane przez wszystkie herbarze aż do współczesności.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Herb znany od XVI wieku, przedstawiono go w Gnieździe cnoty Paprockiego, zaś później w Orbis poloni Okolskiego. Józef Szymański pisze, że herb ten zaginął w XVI wieku[2]. Faktycznie, Kasper Niesiecki nie zna żadnego współczesnego mu rodu, który używałby tego herbu[4].

Legenda herbowa[edytuj]

Wedle legendy przytaczanej przez Niesieckiego, herb ten miał być[4]:

Quote-alpha.png
nadany rycerzowi Twardost nazwanemu, a to z tej racyi, że był nieużyty nieprzyjacielowi.

Etymologia[edytuj]

Nazwa herbu jest według Szymańskiego przezwiskowa[2].

Herbowni[edytuj]

Juszyński.

Michał Józef Juszyński – biskup sandomierski był herbu Twardost bądź herbu własnego Juszyński.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  2. a b c Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 300. ISBN 83-7181-217-5.
  3. Antoni Swach: Herby polskie z Marcina Bielskiego, Jana Liwa Herbulta, W.O. Szymona Okolskiego Zakonu Kaznodziejskiego S.TB. z inszych autorów. Poznań: 1705, s. 94.
  4. a b c Kasper Niesiecki, Jan Nepomucen Bobrowicz: Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S. J. T. 9. Lipsk: Breitkopf i Haertel, 1841, s. 135-136.