Twierdzenie Shannona-Hartleya

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Twierdzenie Shannona-Hartleya – twierdzenie w teorii informacji dotyczące przepustowości kanału komunikacyjnego.

Twierdzenie o przepustowości Shannona-Hartleya głosi, że można zwiększyć przepustowość wyrażoną w bitach na sekundę, poprzez zwiększenie szerokości pasma lub mocy sygnału, lub poprzez zmniejszenie szumów. Rezultat jest przedstawiony w postaci następującego równania[1][2]:

 C =  W \log_2 \left( 1+\frac{S}{N} \right) ,

gdzie:

C – przepustowość kanału w bitach na sekundę,
W – szerokość pasma w hercach,
S – moc sygnału,
N – moc szumu,
S/N – stosunek mocy sygnału do mocy szumów w skali liniowej.

W praktycznym użyciu stosunek S/N podaje się w skali logarytmicznej:

 SNR[dB] = 10 \log_{10} \frac{S}{N}

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Claude Elwood Shannon: A Mathematical Theory of Communication. W: Reprinted with corrections from The Bell System Technical Journal, Vol. 27, pp. 379–423, 623–656, July, October, 1948 [on-line]. [dostęp 2016-01-30].
  2. Jan Chojcan, Adam Dustor: Transmisja danych z widmem rozproszonym. W: Zeszyty naukowe Politechniki Śląskiej, 2000, seria: Elektronika z.12, nr kol. 1492 [on-line]. [dostęp 2016-01-29]. s. 201 - 219.