Ty45

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ty45
Ty45-94 z tendrem – pomnik w Ostrowie Wielkopolskim
Ty45-94 z tendrem – pomnik w Ostrowie Wielkopolskim
Producent Polska HCP Poznań
Polska Fablok Chrzanów
Lata budowy 1946–1951
Układ osi 1’E
Masa służbowa 97,5 t + 65,6 t tender
Masa pustego parowozu 89,6 t + 21,6 t tender
Długość parowozu 12 550 mm
Długość z tendrem 22 380 mm
Wysokość 4620 mm
Rozstaw osi skrajnych 9050 mm
Moc znamionowa 1720 KM (1264 kW)
Maksymalna
siła pociągowa
18 380 kG
Prędkość maksymalna 75 km/h
Typ tendra 32D47
Ciśnienie w kotle 1,6 Mpa (16 at)
Powierzchnia ogrzewalna kotła 196,85 m²
Powierzchnia przegrzewacza 84,1 m²
Powierzchnia rusztu 4,55 m²
Średnica cylindra 630 mm
Skok tłoka 700 mm
Średnica kół napędnych 1450 mm
Średnica kół tocznych 860 mm
nacisk osi 17 t
Portal Portal Transport szynowy

Ty45 – ciężki parowóz towarowy PKP skonstruowany w Zakładach Cegielskiego w Poznaniu w 1945 roku.

Parowóz Ty45 został skonstruowany w oparciu o ulepszoną dokumentację polskiego przedwojennego parowozu Ty37. Zmieniono przede wszystkim budkę maszynisty na zamkniętą i tender na większy, półbeczkowego kształtu, zaadaptowane z budowanych podczas wojny niemieckich lokomotyw serii 52 używanych w Polsce jako seria Ty2. Produkcję rozpoczęto od 1946 w zakładach Cegielskiego (258 sztuk) i Fabloku w Chrzanowie (170 sztuk). PKP odebrała 428 lokomotyw, 20 trafiło na koleje przemysłowe. Tendry dla nich budował Pafawag. Parowóz Ty45 służył początkowo do prowadzenia ciężkich pociągów z węglem kamiennym i rudą żelaza na magistrali węglowej Śląsk – Porty. Z powodzeniem zastępował słabsze maszyny serii Ty37, a zwłaszcza Ty23. Jednakże podczas eksploatacji okazało się, iż w wielu przypadkach moc kotłowa Ty45 była niedostateczna, jak na potrzeby i możliwości posiadanej maszyny parowej. Skutkowało to spadkami ciśnienia w kotle i obniżało osiągi. Zaletą było wyposażenie części egzemplarzy w mechaniczny podajnik węgla – stoker, co ułatwiało pracę załogi. Część parowozów stacjonujących w lokomotywowniach Zajączkowo Tczewskie, Toruń i Białystok została w latach 1964–1965 przystosowana do opalania mazutem. Już w 1947 roku część ciężkiej pracy przewozowej przejęły amerykańskie, bardzo dobre w ciężkiej pracy trakcyjnej maszyny Ty246. Na podstawie rozwiązań konstrukcyjnych Ty246 i wniosków płynących z eksploatacji Ty45 zbudowano serię najmocniejszych polskich parowozów Ty51.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogdan Pokropiński, Parowozy normalnotorowe produkcji polskiej dla PKP i przemysłu, Warszawa, WKiŁ, 1987, ​ISBN 83-206-0483-4​, s.46-47