Tykocin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Tykocin
Rynek w Tykocinie z pomnikiemhetmana Stefana Czarnieckiego
Rynek w Tykocinie z pomnikiem
hetmana Stefana Czarnieckiego
Herb
Herb Tykocina
Państwo  Polska
Województwo  podlaskie
Powiat białostocki
Gmina Tykocin
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie 1425-1950, 1993
Burmistrz Krzysztof Chlebowicz
Powierzchnia 29[1] km²
Populacja (31.12.2012)
• liczba ludności
• gęstość

2010[2]
69 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 85
Kod pocztowy 16-080
Tablice rejestracyjne BIA
Położenie na mapie powiatu białostockiego
Mapa lokalizacyjna powiatu białostockiego
Tykocin
Tykocin
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa lokalizacyjna województwa podlaskiego
Tykocin
Tykocin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Tykocin
Tykocin
Ziemia 53°12′20″N 22°46′15″E/53,205556 22,770833
Urząd miejski
ul. Złota 2
16-080 Tykocin

Tykocin (łac. Tykocien, heb. Tiktin, Tyktin, Tuktin, Tikoczin, Tykoczyn) – miasto w województwie podlaskim, w powiecie białostockim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Tykocin, położone w Kotlinie Biebrzańskiej nad Narwią, na zachód od Białegostoku. Tykocin to miasto, gdzie przebywali wielokrotnie w dawnych czasach królowie oraz książęta polscy. Duża liczba zabytków, a przede wszystkim zachowany oryginalny układ przestrzenny miasta, z widoczną do dzisiaj granicą części żydowskiej, z oryginalną synagogą (muzeum) powoduje, że miasto jest coraz częściej odwiedzane przez turystów z kraju i zagranicy.

Do 1950 roku miasto było siedzibą gminy Stelmachowo. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. białostockiego. Według danych z 31 grudnia 2012 roku miasto miało 2010 mieszkańców[3]. Tykocin posiada połączenia drogowe z Knyszynem, Białymstokiem i Sokołami.

Historia[edytuj]

Widok na zamek z baszty

Początki Tykocina związane są z grodem mazowieckim, znajdującym się w odległości ok. 3 km na południe od obecnego miasta, którego pozostałości zachowane są w pobliżu wsi Sierki i nazywane potocznie Zamczyskiem. W okresie od XI do XIV w. był to mazowiecki gród rzędu kasztelańskiego z podgrodziem. Według badań historyków Tykocin powstał w miejscu przeprawy przez rzekę Narew dla skrócenia szlaku handlowego prowadzącego z Połocka i Wilna w kierunku Poznania i Krakowa. Rozwinął się z osady podgrodowej na pograniczu Mazowsza i Wielkiego Księstwa Litewskiego, na fali kolonizacji polskiej z Mazowsza oraz wskutek rozwoju wymiany handlowej w XIV w. między Polską i Wielkim Księstwem Litewskim.

Prawa miejskie w 1425 r. nadał Tykocinowi książę mazowiecki Janusz I Starszy w oparciu o prawo chełmińskie. Pierwszym wójtem został Piotr z Gumowa. Po powtórnym przejściu pod władztwo litewskie Tykocin stał się centrum rozległych dóbr i podlaską siedzibą możnego rodu litewskiego Gasztołdów. Po bezpotomnej śmierci ostatniego z rodu – Stanisława Gasztołda, dobra nie przeszły na wdowę Barbarę Gasztołdową z Radziwiłłów według prawa koronnego, a na podstawie prawa litewskiego na króla Zygmunta Starego za sprawą możnowładcy litewskiego Jana Hlebowicza konkurującego z rodem Radziwiłłów o władzę w Wielkim Księstwie Litewskim.

Tykocin w ostatnim okresie życia Zygmunta Augusta stał się centrum i siedzibą podlaskich dóbr królewskich. W tykocińskiej twierdzy został umieszczony arsenał Rzeczypospolitej, skarbiec (spoczywały tu między innymi słynne arrasy oraz biblioteka króla Zygmunta Augusta. Po wygaśnięciu dynastii Jagiellonów w 1572 r. Tykocin, obok Knyszyna i Wasilkowa stał się królewszczyzną (starostwem i leśnictwem), pozostając nią do 1661 r., kiedy to wraz z całym starostwem otrzymał go na dziedziczną własność uchwałą sejmową Sejmu Warszawskiego za zasługi dla Rzeczypospolitej Stefan Czarniecki.

Czarniecki odbudował zniszczony w czasie Potopu szwedzkiego zamek i umieścił w nim swój osobisty skarbiec, gromadząc w nim znaczne dobra, które uczyniły jego córki jedną z najlepszych partii w Rzeczypospolitej. Poprzez mariaże córek hetmana, Tykocin wraz ze starostwem stał się własnością Gryfitów Branickich. Braniccy utworzyli w miejscu starostwa hrabstwo tykocińskie, a Tykocin stał się centrum ich podlaskich dóbr. Po pożarze i zniszczeniach wojny domowej o sukcesję między Sasem a Stanisławem Leszczyńskim w XVIII w. Tykocin został gruntownie przebudowany w stylu barokowym.

Tykocin na fragmencie mapy - 1790 r.
Pomnik Stefana Czarnieckiego - 1918 r.

W czasie zaborów Tykocin znalazł się początkowo pod władzą Prus. W tym okresie Izabela Branicka sprzedała dobra podlaskie rządowi pruskiemu pozostawiając sobie dobra rodowe Gryfitów Branickich w Małopolsce. Pochowana jednak została w Białymstoku. Prusacy zabudowali część rynku przy bożnicy, jednak nie skończyli przebudowy miasta, gdyż po traktacie w Tylży Tykocin i okolice przeszły pod władztwo Rosji.

W roku 1807 Tykocin znalazł się w granicach Księstwa Warszawskiego, zaś w 1815 r. – w granicach Królestwa Polskiego, gdzie pozostawał do roku 1918.

Po II wojnie światowej z powodu zniszczeń utracił prawa miejskie, które odzyskał w roku 1993.

W Tykocinie i okolicach mieszkali Zygmunt Bujnowski oraz Włodzimierz Puchalski, bywała tu Agnieszka Osiecka, zaś filmy tworzyli Jacek Bromski i Michał Kwieciński.

Kalendarium[edytuj]

Zrekonstruowany zamek w Tykocinie
Order Tykociński

Zdarzenia związane Tykocinem na przestrzeni wieków[edytuj]

Starostwo tykocińskie[edytuj]

Król Zygmunt II August stworzył starostwo i leśnictwo tykocińskie po przejęciu w 1542 roku dóbr tykocińskich wskutek bezpotomnej śmierci Stanisława Gasztołda.

Starostowie tykocińscy[edytuj]

Burmistrzowie tykocińscy[edytuj]

  • Stanisław Rudkowski - burmistrz tykociński w 1710 roku (na przełomie 1717 -1718)
  • Łukasz Kalinowski - burmistrz tykociński w 1711 roku, 1712 ?, 1713 roku
  • Jan Rogalewski - burmistrz tykociński w 1717 roku, w 1724, 1725
  • Mateusz Ostrowski - burmistrz tykociński w 1726 roku
  • Łukasz Kalinowski - burmistrz tykociński w 1729 roku, 1730, 1731, 1732 roku
  • Stanisław Sokólski - burmistrz tykociński w 1733 roku, 1734 ?, 1735 ?, 1738, 1741, 1742, 1743, 1751 roku
  • Wojciech Kalinowski - burmistrz tykociński w 1738 roku, 1739, 1740, 1753 roku
  • Mikołaj Roszkowski - burmistrz tykociński w 1744 roku, 1745, 1746, 1747, 1748, w 1749 roku
  • Jakub Kalinowski - burmistrz tykociński w 1750 roku, 1752, 1756, 1757, 1758, 1759 roku
  • Antoni Kalinowski - burmistrz tykociński w 1754 roku, 1755, 1773, 1774 roku
  • Józef Milechowicz - burmistrz tykociński w 1760 roku, 24 lutego 1763 roku zatwierdzony ponownie na burmistrza, 1775, 1776, 1777 roku
  • Jakub Milechowicz - burmistrz tykociński w 1762 roku
  • Maciej Milechowicz - burmistrz tykociński w 1788 roku, 1789, 1790 roku

Prezydenci Miasta[edytuj]

  • Jan Moroziewicz - prezydent miasta w 1791 roku, 1792, 1793, 1794 roku
  • Ignacy Antonowicz - prezydent miasta w 1795 roku, 1796, 1797, 1798 roku

Hrabstwo tykocińskie (ekonomia tykocińska)[edytuj]

Pomnik hetmana Stefana Czarnieckiego na tykocińskim rynku

Historia osadnictwa żydowskiego w Tykocinie[edytuj]

Pierwsi osadnicy żydowscy osiedli na tych ziemiach w 1522 roku. Było to dziesięć rodzin żydowskich z Grodna, sprowadzonych na zaproszenie Olbrachta Gasztolta na te ziemie w celu ożywienia handlu. W 1576 roku z ręki Stefana Batorego otrzymali oni prawo osadnictwa potwierdzone w roku 1633 przez Władysława IV. W 1800 roku mieszkańcy pochodzenia żydowskiego stanowili ok. 70% ludności miasta. Tuż przed II wojną światową udział ludności żydowskiej w liczącej 5000 osób populacji miasta wynosił 50%.

Mieściła się tutaj druga co do wielkości (po krakowskiej) gmina żydowska w Polsce.

Poniższy tekst pochodzi z wydanego w 1883 roku Słownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich:

Quote-alpha.png
Osiedlenie się żydów w Tykocinie nastąpiło w początkach XVI wieku. Olbracht Gastold, wojewoda trocki, pozwolił w 1522 roku 10 żydom z Grodna osiąść w Tykocinie "na Kaczorowie za mostem". Na ostrowie mają sobie postawić szkołę. Wyznaczono im plac na cmentarz "pierwszą górę za rzeką". Pozwolono im wystawić kramnice koło ratusza i prowadzić wszelki handel. Następnie w r. 1536 tenże Gastołd wydał w Wilnie nowy przywilej, uwalniający żydów od wszelkiej juryzdukcyi sądów miejskich i grodzkich ("Prosili.... żeby ich doktór, na imię Dawid, albo potem będący, według zakonu żydowskiego one sądził i rządził a starosta i urzędnicy żeby ich w żadnych sprawach nie sądzili, woźnych swoich na nie nie dawali..... ani win nie brali. A jeśli będzie jakie prawo żyd z chrześcianinem albo chrześcianin z żydem miał, tedy starostowie spółek z doktorem mają to obaczyć i rozeznać"). Batory potwierdzając ich przywileje w Tykocinie r. 1576 pozwala swobodnie trudnić się handlem po miastach i wsiach królewskich, pańskich, duchownych i szlacheckich. Władysław IV potwierdzając w Krakowie r. 1633 przywileje żydów, zabronił dochodzić pretensyi wszelkich na rodzinie winowajcy lub niedotrzymującego umowy. Na specyalną prośbę żydów tykocińskich potwierdził w Wilnie 1639 r. ich swobody, przywileje. Mimo to ciągle zachodzą zatargi między żydami tykocińskimi a chrześciańską ludnością. Wreszcie w r. 1763 staje umowa, którą żydzi zobowiązali się w zamian za udzielenie im prawa do pastwiska koni i uwolnienia od opłat miejskich, wnosić do kasy miejskiej 120 złp. rocznie w dwu ratach.

W lecie 1941 roku ludność żydowska licząca około 1400 osób została wymordowana w lasach w pobliżu wsi Łopuchowo.

Atrakcje turystyczne miasta i okolicy[edytuj]

W Tykocinie znajduje się ponad 100 obiektów zabytkowych. Najstarszy zespół urbanistyczny historycznego Podlasia z zachowanym układem charakterystycznym dla miasteczka żydowskiego. Jeden z największych przedwojennych ośrodków kultury żydowskiej w Polsce.

Zabytki[edytuj]

Zabytki nieistniejące[edytuj]

Pomniki i tablice[edytuj]

Pomnik Orła Białego (z 1982 r.)
  • pomnik Orła Białego – wzniesiony w 1982 roku z inicjatywy Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Tykocińskiej, z funduszy społecznych, na pamiątkę ustanowienia Orderu Orła Białego w 1705 roku, które miało miejsce w Tykocinie. Pomnik autorstwa rzeźbiarza Jerzego Grygorczuka nawiązuje do wcześniejszego postumentu drewnianego, wzniesionego w tym miejscu w roku 1919 na pamiątkę odzyskania niepodległości. Rzeźba odlana w brązie, umieszczona na wysokim, prostopadłościennym cokole przedstawia orła w koronie, zrywającego się do lotu.

Inne obiekty i miejsca[edytuj]

  • stanowisko archeologiczne zwane Szwedzkimi Wałami
  • rzeka Narew, Bagna Tykocińskie w dolinie Narwi, liczne gniazda bocianie, rezerwat leśny Szelągówka na wydmach
  • wieś Morusy na północ od Tykocina
  • Dwór Pentowo z licznymi bocianimi gniazdami, wieżą do obserwacji bocianów oraz zabytkowym drewnianym dworkiem rodziny Toczyłowskich,
  • wieś Kiermusy z rekonstrukcją karczmy, dworu staropolskiego oraz staropolskiego bazaru
  • Galeria Tykocin i Herbaciarnia – stworzona na wzór Herbaciarni „U Dziwisza” w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą

Rejestr zabytków NID[edytuj]

Dawny klasztor misjonarzy w Tykocinie
Zabytkowe zabudowania w pobliżu dawnego Małego Rynku
Ulica Złota z widokiem na kościół Św. Trójcy

Do rejestru zabytków nieruchomych wpisane są następujące obiekty[9]:

  • teren części miasta, XV–XVIII (nr rej.: A-444 z 12.12.1956),
  • zespół klasztorny bernardynów, obecnie dom księży emerytów (nr rej.: A-456 z 10.05.1958, z 21.10.1966, z 22.10.1966 i z 30.12.1986):
    • kaplica pw. św. Elżbiety, 1771–1790,
    • klasztor, 1771–1790,
    • dzwonnica-brama z ogrodzeniem, pocz. XIX w.,
    • zabudowania gospodarcze:
      • dom mieszkalny, ok. XVIII w.,
      • stodoła z XIX w.,
    • d. ogród i dziedziniec, 2 poł. XVIII–XIX;
  • zespół klasztorny misjonarzy (nr rej.: A-455 z 30.04.1958 i z 5.05.1958):
    • kościół par. pw. Świętej Trójcy, 1741–1750,
    • dawny klasztor i seminarium, obecnie plebania, 1741–1750,
    • spichlerz, ul. 11 Listopada, II poł. XVIII w.,
    • brama, ul. 11 Listopada, II poł. XVIII w.;
  • synagoga „duża”, obecnie muzeum, ul. Kozia 2, 1642 r., XVIII/XIX, po 1957 (nr rej.: A-457 z 24.01.1957),
  • synagoga „mała”, obecnie muzeum, ul. Kozia 2, IV ćw. XVIII w., po 1970 (nr rej.: A-580 z 14.03.1962),
  • cmentarz rzym.-kat., par., ul. Zagumienna, 1795 (nr rej.: A-296 z 15.07.2010):
    • kaplica cmentarna pw. MB Bolesnej, 1901–1995,
    • kaplica grobowa rodziny Glogerów, 1885,
    • grobowiec „katakumby”, 1841,
    • ogrodzenie z bramą, mur., 1857, 1895,
  • cmentarz żydowski, ul. Holendry, 1522 r. (nr rej.: A-106 z 29.12.1984),
  • ruiny zamku i pozostałości fortyfikacji ziemnych, sprzed roku 1469 (nr rej.: AK.180-175-8/37 z 02.1937, 2 z 20.02.1950 (brak decyzji)),
  • alumnat, ul. Poświętna 1, 1633–1645, poł. XVIII w. (nr rej.: A-460 z 16.02.1953),
  • dom drewniany, pl. Czarnieckiego 2, XVIII/XIX w. (nr rej.: A-463 z 25.09.1972),
  • dom drewniany, pl. Czarnieckiego 6, XVIII/XIX w. (nr rej.: A-464 z 7.04.1976),
  • dom drewniany, pl. Czarnieckiego 10, XVIIIXIX w. (nr rej.: A-186 z 18.04.2008),
  • dom drewniany, pl. Czarnieckiego 12, XVIII w. (nr rej.: A-465 z 30.12.1988),
  • dawny szpital, ul. Jordyka/11 Listopada, rok 1755 (nr rej.: A-466 z 10.05.1958),
  • dom, ul. Kaczorowska 5/5a, 1798–1806 (nr rej.: A-474 z 20.11.1958),
  • dom, ul. Kaczorowska 7, pocz. XIX w. (nr rej.: A-475 z 26.11.1958),
  • dom, ul. Kaczorowska 9, XVIII w. (nr rej.: A-476 z 24.01.1957),
  • dom drewniany z ogrodem, ul. Klasztorna 2, II poł. XIX w. (nr rej.: A-500 z 30.12.1986)
  • dom, ul. Kozia 1, pocz. XIX w. (nr rej.: A-477 z 18.12.1958),
  • dom, ul. 11 Listopada 4, I poł. XIX w. (nr rej.: A-467 z 4.12.1974),
  • dom murowano-drewniany, ul. 11 Listopada 5, I poł. XIX w. (nr rej.: A-468 z 4.12.1974),
  • dworek „rezydencja ekonomiczna”, ul. 11 Listopada 8, XVIII w. (A-469 z 10.05.1958),
  • dom murowano-drewniany, ul. 11 Listopada 11, I poł. XIX w. (nr rej.: A-470 z 4.12.1974),
  • poczta, ul. 11 Listopada 36, po 1815 roku (nr rej.: A-471 z 11.08.1994),
  • dom, ul. Piłsudskiego 22, XVIII/XIX w. (nr rej.: A-480 z 18.12.1958),
  • dom, ul. Piłsudskiego 23, koniec XVIII w. (nr rej.: A-482 z 8.12.1958),
  • dom, ul. Piłsudskiego 25, 1798–1800 (nr rej.: A-483 z 13.07.1956),
  • dom, ul. Piłsudskiego 27, XVIII w. (nr rej.: A-484 z 13.07.1956),
  • dom, ul. Piłsudskiego 29, pocz. XIX w. (nr rej.: A-491 z 18.12.1958),
  • dom, ul. Piłsudskiego 31, I poł. XIX w. (nr rej.: A-485 z 18.12.1958),
  • dom, ul. Piłsudskiego 33, pocz. XIX w. (nr rej.: A-486 z 18.12.1958),
  • dom, ul. Piłsudskiego 35, pocz. XIX w. (nr rej.: A-496 z 10.12.1958),
  • dom, ul. Złota 2, XVIII w. (nr rej.: A-497 z 25.02.1953),
  • dom, ul. Złota 3, XVIII–XIX w. (nr rej.: A-498 z 13.08.1973),
  • wiatrak koźlak, ul. Klasztorna, rok 1887 (nr rej.: A-499 z 24.01.1980),
  • pomnik Stefana Czarnieckiego, 1762 r. (nr rej.: 19 z 12.05.1959, 217 z 21.10.1966),
  • most drogowy na rzece Narwi, stalowy, k. XIX w., pocz. XX w., 1955 (nr rej.: A-354 z 7.07.2011).

Demografia[edytuj]

  • Piramida wieku mieszkańców Tykocina w 2014 roku [10].
    Piramida wieku Tykocin.png

Kultura[edytuj]

Tykociński Dom Kultury

Ze względów na bogatą historię, nienaruszoną przyrodę oraz ścisły związek z kulturą żydowską, w mieście dominują wydarzenia związane z tymi tematami, a w szczególności jarmarki historyczne, rekonstrukcje wydarzeń historycznych, festyny i święta żydowskie, koncerty organowe.

Najważniejsze wydarzenia cykliczne[edytuj]

  • Zdobycie Tykocina – rekonstrukcja bitwy o zamek i Tykocin w XVII w.[11]
  • Międzynarodowy Festiwal Filmów Przyrodniczych im. Braci Wagów

Przyroda[edytuj]

Tykocin leży na trasie podlaskiego szlaku bocianiego, biegnącego od Białowieskiego Parku Narodowego przez Biebrzański Park Narodowy do Narwiańskiego Parku Narodowego. Miastu został nadany tytuł Europejskiej Wioski Bocianiej. Przyznała go w 2001 roku niemiecka organizacja proekologiczna Euronatur.

Parki Narodowe[edytuj]

Szlaki turystyczne[edytuj]

Dolina górnej Narwi
Herb Tykocina na powitalnym słupie wjazdowym

Piesze[edytuj]

szlak turystyczny żółty szlak im. Łukasza Górnieckiego, 20 km

Tykocin – Piaski – Łaziuki – Kiślaki – Łazy – Słomianka – Jezioro Niklerz – Zajki – Laskowiec

szlak turystyczny zielony szlak im. Z. Glogera, 60 km

Nowosiółki – Choroszcz – Rzuszany – Rogowo – Pańki – Rzędziany – Leśniki – Saniki – Tykocin – Stelmachowo – Jeżewo Stare

szlak turystyczny niebieski szlak Królowej Bony, 75 km

Tykocin – Góra – Krypno – Knyszyn – Kopisk – Czarna Wieś Kościelna – Czarna Białostocka – Dworzysk – Woronicze – Kopna Góra

szlak turystyczny niebieski Podlaski Szlak Bociani, 210 km

Osowiec Twierdza – Laskowiec – Tykocin – Kurowo – Waniewo – Bokiny – Baciuty – Suraż – Zawyki – Doktorce – Wojszki – Kaniuki – Puchły – Trześcianka – Soce – Bondary – Narewka – Białowieża

Rowerowe[edytuj]

szlak turystyczny czerwony Obwodnica Rowerowa Narwiańskiego Parku Narodowego, 90 km

Choroszcz – Zawady – Baciuty – Dobrowoda – Turośń Dolna – Borowskie Michały – Suraż – Łapy – Płonka Kościelna – Łupianka Stara – Jeńki – Waniewo – Kurowo – Jeżewo Stare – Tykocin – Choroszcz

Komunikacja[edytuj]

Most na rzece Narwi

Komunikacja publiczna[edytuj]

  • Do Tykocina prowadzą 3 linie komunikacji publicznej PKS oraz jedna linia komunikacji prywatnej – Voyager Trans. Najbliższa stacja kolejowa znajduje się odległości 17 km, w miejscowości Knyszyn.

Drogi[edytuj]

Urodzeni w Tykocinie[edytuj]

Ludzie związani z Tykocinem[edytuj]

Przypisy

  1. Dane Głównego Urzędu Statystycznego: Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2012 r.). [dostęp 15 lipca 2014].
  2. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym. Stan w dniu 31 grudnia 2012. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 15 lipca 14].
  3. GUS - Główny Urząd Statystyczny (pol.). [dostęp 2014-07-14].
  4. S. Andrzejewski, M. Siuchniński, Miasta polskie w tysiącleciu, tom pierwszy. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław – Warszawa – Kraków 1965 r. s. 290-292.
  5. M. Baliński, T. Lipiński, Starożytna Polska pod względem historycznym, jeograficznym i statystycznym. Nakładem S. Orgelbranda Księgarza, tom II, Warszawa 1844 r. s. 1319. – dostępna na Google books. (2013-02-05)
  6. a b c Tomasz Święcki, Opis starożytnéy Polski, Nakładem i Drukiem Zawadzkiego i Węckiego, tom I, Warszawa 1816 r. s. 420-421. – dostępna na Google books. (2013-02-05)
  7. Teka Kom. Hist. OL PAN 2009, s. 155–168.
  8. Postać figuruje jako prawdopodobny starosta tykociński po A. Wesslu w Katalogu osobowym Tek Glinki, Warszawa 1969.
  9. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podlaskie. 31 marca 2016; 6 miesięcy temu. [dostęp 2015-10-07]. s. 11–13.
  10. http://www.polskawliczbach.pl/Tykocin, w oparciu o dane GUS.
  11. Zdobycie Tykocina - strona Podlaskiej Brygady Rekonstrukcji. [dostęp 15 maja 2010].

Bibliografia[edytuj]

  • Ks. A. Kochański, 526 lat dziejów miasta Tykocina na tle historii Polski, Białystok 2010.

Linki zewnętrzne[edytuj]