Typologia języków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Typologia – dziedzina językoznawstwa zajmująca się kategoryzowaniem języków ze względu na ich cechy (gramatyczne, fonetyczne, leksykalne). Klasyfikacje typologiczne, w odróżnieniu od klasyfikacji genetycznych, nie grupują języków według ich pokrewieństwa genealogicznego. W klasyfikacji genetycznej (zob. językoznawstwo historyczne) języki grupuje się w rodziny, które łączy wspólny przodek, natomiast typologia łączy różne, niekoniecznie spokrewnione języki, w typy[1].

Typologia zajmuje się badaniem języków pod względem ich podobieństwa i identyczności. Typologicznie identyczne są te elementy, które pełnią tę samą funkcję językową w tekście oraz oznaczają się podobną częstotliwością, przy czym bada się elementy synchroniczne, a nie identyczne historycznie[1].

Istnieje kilka rodzajów typologii, w zależności od obranych kryteriów:

  • typologia fonologiczna, badająca język pod względem fonologicznym i cech dystynktywnych głosek[2],
  • typologia semantyczna, zajmująca się systemami słownikowymi[3],
  • typologia syntaktyczna, badająca podobieństwo języków pod względem składniowym[4],
  • typologia morfologiczna, zajmująca się ustalaniem podobieństw w zakresie budowy wyrazów[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Milewski 1967 ↓, s. 204-205.
  2. Milewski 1967 ↓, s. 208.
  3. Milewski 1967 ↓, s. 221.
  4. Milewski 1967 ↓, s. 230.
  5. Majewicz 1999 ↓, s. 193.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Milewski, Językoznawstwo, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1967.
  • Alfred Majewicz, Języki świata i ich klasyfikowanie, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1999, ISBN 83-01-08163-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]