Typologia języków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Typologia – dziedzina językoznawstwa zajmująca się kategoryzowaniem języków ze względu na ich cechy systemowo-strukturalne[1]. Klasyfikacje typologiczne, w odróżnieniu od klasyfikacji genetycznych (genealogicznych), nie grupują języków według ich pokrewieństwa[1]. W klasyfikacji genetycznej (zob. językoznawstwo historyczne) języki grupuje się w rodziny, które łączy wspólny przodek, natomiast typologia łączy różne, niekoniecznie spokrewnione języki, w typy[2].

Typologia zajmuje się badaniem języków pod względem ich podobieństwa i identyczności. Typologicznie identyczne są te elementy, które pełnią tę samą funkcję językową w tekście oraz oznaczają się podobną częstotliwością, przy czym bada się elementy synchroniczne, a nie identyczne historycznie[2].

Istnieje kilka rodzajów typologii, w zależności od obranych kryteriów:

  • typologia fonologiczna, badająca język pod względem fonologicznym i cech dystynktywnych głosek[3],
  • typologia semantyczna, zajmująca się systemami słownikowymi[4],
  • typologia syntaktyczna, badająca podobieństwo języków pod względem składniowym[5],
  • typologia morfologiczna, zajmująca się ustalaniem podobieństw w zakresie budowy wyrazów[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Ondruš i Sabol 1987 ↓, s. 243.
  2. a b Milewski 1967 ↓, s. 204-205.
  3. Milewski 1967 ↓, s. 208.
  4. Milewski 1967 ↓, s. 221.
  5. Milewski 1967 ↓, s. 230.
  6. Majewicz 1999 ↓, s. 193.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]