Tytus Komarnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tytus Komarnicki
Tytus Komarnicki.jpg
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1896
Jordanowice, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 9 września 1967
Londyn, Wielka Brytania
Stały Delegat RP przy Lidze Narodów
Okres od 22 listopada 1934
do 1 listopada 1938
Poprzednik Edward Bernard Raczyński
Następca Sylwin Strakacz (Chargé d’affaires)
Poseł RP w Szwajcarii
Okres od 1 listopada 1938
do maj 1940
Poprzednik Jan Modzelewski
Następca Aleksander Ładoś (chargé d'affaires)
Poseł RP w Holandii
Okres od 1 października 1944
do 5 lipca 1945
Poprzednik Wacław Babiński
Następca Benedykt Eimer (reprezentujący Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej od 1946)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Świętego Sawy Oficer Orderu Świętego Sawy Order Świętego Sylwestra Krzyż Wielki Węgierskiego Orderu Zasługi (cywilny)

Tytus Komarnicki (ur. 15 stycznia 1896 w Jordanowicach, zm. 9 września 1967 w Londynie) – doktor habilitowany prawa, polski dyplomata i historyk.

Życiorys[edytuj]

Ukończył gimnazjum w Warszawie, następnie studiował prawo na uniwersytecie w Dorpacie, Uniwersytecie Warszawskim i Sorbonie (gdzie w 1923 uzyskał stopień naukowy doktora praw). Ukończył również Wydział Dyplomatyczny Szkoły Nauk Politycznych w Paryżu.

Był pracownikiem Biura Komisji do Spraw Jeńców Tymczasowej Rady Stanu[1]. Od 1 lipca do 1 listopada 1918 pracował w Departamencie Stanu Rady Regencyjnej, po odzyskaniu niepodległości podjął pracę w MSZ. 1 II 1924 został sekretarzem poselstwa RP w Belgradzie. Do centrali MSZ powrócił 1 XII 1924 i do 1 I 1928 pracował w Departamencie Politycznym jako radca ministra. W roku 1925 uczestniczył w konferencji lokarneńskiej. W 1928 sekretarz poselstwa RP w Berlinie, w latach 1929-30 radca legacyjny w poselstwie RP w Watykan, 1930-31 w Hadze. Od 1 VIII 1931 kierował w MSZ biurem prac przygotowawczych do międzynarodowej konferencji rozbrojeniowej, w lutym 1932 został zastępcą delegata i sekretarzem generalnym delegacji Polski na międzynarodową konferencję rozbrojeniową w Genewie. Od 22 listopada 1934 do 1 listopada 1938 pełnił funkcję delegata RP i ministra pełnomocnego przy Lidze Narodów. W latach 1938 – 1940 poseł RP w Bernie. Po upadku Paryża w czerwcu 1940 został mianowany na nieoficjalnego delegata Rządu RP na uchodźstwie na Francję, którą to funkcję pełnił do 1943. W latach 1944-1945 poseł RP przy rządzie Holandii w Londynie, po wyzwoleniu Holandii – w Hadze.

Po wojnie pracował jako wykładowca w polskiej Szkole Nauk Politycznych i Społecznych w Londynie, na Sorbonie i w Kolegium Wolnej Europy w Strasburgu. W 1955 habilitował się na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie.

Opracował do druku m.in. Diariusz i Teki Jana Szembeka, Londyn 1965-1969, pierwsze trzy tomy (z czterech wydanych). Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (od 1958).

Brat Wacława.

Odznaczenia[edytuj]

Wybrane prace[edytuj]

  • Titus Komarnicki, Rebirth of the Polish Republic.Study in the Diplomatic History of Europe 1914-1920. London 1957, Wyd. Heinemann Ltd.
  • Diariusz i teki Jana Szembeka 1934 – 1939, t. 1 – 4, (opr.) London 1964 – 1972

Przypisy

  1. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 221.
  2. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 11, s. 300, 1936. 
  3. a b c d e f g h i j Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 353.
  4. Zezwolenia na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 3, s. 65, 1937

Bibliografia[edytuj]