Tytus Krawczyc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tytus Krawczyc
generał dywizji pilot generał dywizji pilot
Data i miejsce urodzenia 5 października 1930
Silawicze,  Polska
Przebieg służby
Lata służby 1948–1993
Stanowiska d-ca 2 Brandenburskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwsko-Szturmowego w Pile, d-ca 4 Pomorskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Malborku, d-ca Wojsk Lotniczych
Późniejsza praca przeniesiony w stan spoczynku
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Czerwonej Gwiazdy

Tytus Arkadiusz Krawczyc (ur. 5 października 1930 w Sielawiczach w pow. słonimskim) – generał dywizji pilot Wojska Polskiego, poseł na Sejm PRL VI kadencji.

Do Wojska Polskiego wstąpił na ochotnika. Od 10 października 1948 w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. Ukończył również Akademię Sztabu Generalnego WP (1960–1964), Wyższy Kurs Akademicki w Wojskowej Akademii Lotniczej w Monino (1971), Wojskową Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Związku Radzieckiego w Moskwie (1973–1975), Wyższy Kurs Akademicki przy Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego w Moskwie (1984).

Po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie w 1950 był kolejno: pilotem-instruktorem w 4 eskadrze szkolnej bazującej na lotnisku w Ułężu (1950–1951), dowódcą klucza w 8 eskadrze szkolenia podstawowego w Białej Podlaskiej (1951–1955), zastępcą dowódcy 4 eskadry lotniczej ds. wyszkolenia (1955–1957), dowódcą 2 eskadry w 58 pułku szkolno-bojowym w Dęblinie, zastępcą do spraw liniowych dowódcy 58 pułku szkolno-bojowego (1964–1965), dowódcą 61 pułku szkolno-bojowego w Nowym Mieście nad Pilicą (1965–1968), dowódcą 2 pułku lotnictwa myśliwskiego „Kraków” w Goleniowie (1968–1970), dowódcą 2 Brandenburskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwsko-Szturmowego w Pile (1970–1973), zastępcą szefa sztabu Wojsk Lotniczych (1975) i zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych do spraw liniowych (1975–1977). 29 lipca 1977 objął dowództwo 4 Pomorskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Malborku. 12 maja 1983 wyznaczony został na stanowisko dowódcy Wojsk Lotniczych w Poznaniu, które piastował do 4 września 1989. 15 września 1989 powołany został na stanowisko attaché wojskowego i lotniczego przy Ambasadzie RP w Budapeszcie. W marcu 1993 przeszedł w stan spoczynku pożegnany oficjalnie przez ministra obrony narodowej Janusza Onyszkiewicza.

W latach 1972–1976 poseł na Sejm PRL VI kadencji z ramienia Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W okresie 1986–1990 członek Komitetu Centralnego PZPR.

Jako pilot spędził w powietrzu 3520 godzin, w tym 1712 godzin na samolotach odrzutowych. Posiada klasę mistrzowską pilota wojskowego. Latał na samolotach: UT-2, Po-2, Jak-11, Jak-18, Junak-3, TS-8 Bies, TS-11 Iskra, Lim-1, UTMiG-15, Lim-2, Lim-5, Lim-6 bis, MiG-21 (wersje MiG-21F-13, MiG-21R, MiG-21MF).

Zasłużony Pilot Wojskowy PRL (1978), odznaczony także Orderem Sztandaru Pracy I klasy (1988), Krzyżem Komandorskim (1981) i Oficerskim (1971) Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi (1965), sowieckim Orderem Czerwonej Gwiazdy (1984) oraz wieloma innymi odznaczeniami.

Awanse[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • S. Czmur, W. Wójcik, Generałowie w stalowych mundurach, Redakcja Czasopism Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej przy współpracy z Domem Wydawniczym Bellona, Poznań-Warszawa 2003, ISBN 83-902541-3-1 i s. 97–99, ISBN 83-11-09587-6.
  • S. Czmur, W. Wójcik, Dowódcy Lotnictwa Polskiego, Redakcja Przeglądu WLOP, Poznań 1998.
  • S. Czmur, W. Wójcik, Dowódcy Lotnictwa i Obrony Powietrznej, Redakcja Czasopism WLOP, Poznań 2000.
  • J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 280–283.