Ułęże

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ułęże
Ułęże wiosną 2007 r.
Ułęże wiosną 2007 r.
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Lądek-Zdrój
Sołectwo Lutynia
Wysokość 580-600[1] m n.p.m.
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-540
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC brak
Położenie na mapie gminy Lądek-Zdrój
Mapa lokalizacyjna gminy Lądek-Zdrój
Ułęże
Ułęże
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Ułęże
Ułęże
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Ułęże
Ułęże
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ułęże
Ułęże
Ziemia50°21′29″N 16°53′22″E/50,358056 16,889444

Ułęże (Ulęże, dawniej niem. Überschaar) – zniesiony przysiółek wsi Lutynia w Polsce położony w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Lądek-Zdrój[2]

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Ułęże to przysiółek Lutyni leżący w jej południowo-wschodnim skraju, w Górach Złotych, na południowo-wschodnich stokach Chłopskiej Kopy, na wysokości około 580-600 m n.p.m.[1] Obok drogi do Ułęża znajdują się trzy odkrywki po eksploatacji bazaltu zwane Czarnym Urwiskiem, Bazaltowymi Słupami i Skalnymi Organami.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego. Obecnie miejscowość należy do Lutyni. Nazwa przysiółka została zniesiona, nie występuje w oficjalnym spisie miejscowości i w TERYT.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ułęże powstało być może już w średniowieczu, jako dziedziczne wolne sędziostwo należące do Lutyni[1]. W późniejszych latach sędziostwo należało do Lądka-Zdroju[1]. W 1787 roku były tu dwie zagrody kmiece, folwark sędziowski i młyn wodny, stan taki utrzymywał się przez dłuższy czas[1]. Od połowy XIX wieku miejscowość stała się celem wędrówek kuracjuszy z Lądka-Zdroju, którzy udawali się do punktu widokowego na Czarnym Urwisku[1]. W folwarku sędziowskim urządzono wtedy gospodę, która była wymieniana przez wszystkie przewodniki i cieszyła się dużą popularnością[1]. Po 1945 roku gospodę zlikwidowano i Ułęże traciło walory turystyczne[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 17: Góry Złote. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, s. 246, 247. ISBN 83-85773-01-0.
  2. Zbiory danych państwowego rejestru nazw geograficznych

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]