U-13 (1935)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
U-13
Historia
Stocznia Deutsche Werke AG, Kilonia
Położenie stępki 20 czerwca 1935
Wodowanie 9 listopada 1935
 Kriegsmarine
Wejście do służby 30 listopada 1935
Los okrętu zatonął 31 maja 1940
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność na powierzchni 279 t
w zanurzeniu 328 t
całkowita 414 t
Długość 42,7 m
Szerokość 4 m
Napęd
na powierzchni, dwa silniki wysokoprężne
w zanurzeniu, dwa silniki elektryczne
Prędkość na powierzchni 13 w.
w zanurzeniu 7 w.
Uzbrojenie
3 wyrzutnie torped, 1 działko 20 mm
Załoga 25

U-13 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu II B z okresu II wojny światowej. Okręt wszedł do służby w 1935 roku. Wybrani dowódcy[1]: Oblt. Hans-Gerrit von Stockhausen, Oblt. Wolfgang Lüth.

Historia[edytuj]

Okręt wchodził w skład 1. Flotylli U-Bootów. Odbył dziesięć patroli bojowych, podczas których (także za pomocą min) zatopił 9 jednostek przeciwnika o łącznej pojemności 28 056 BRT i uszkodził dalsze trzy (26 218 BRT).

U-13 został zatopiony 31 maja 1940 roku przez brytyjski slup HMS „Weston” na południowy wschód od Lowestoft; cała załoga przeżyła. Grupa abordażowa zdobyła wałki szyfrujące Enigmy i rozkazy operacyjne, w tym ten, który zakazywał ratowania rozbitków z statków zatopionych wokół Wysp Brytyjskich. Rozkazy wykorzystano jako dowód w procesie norymberskim Karla Dönitza.

Przypisy

  1. Uwzględniono odznaczonych Krzyżem Rycerskim.

Bibliografia[edytuj]

  1. Clay Blair: Hitlera wojna U-Bootów [T. 1], Myśliwi 1939-1942. Warszawa: Magnum, 1998. ISBN 8385852263.
  2. U-13 (ang.). www.uboat.net. [dostęp 23 października 2008].
  3. U-12 Typ IIB (pol.). www.ubootwaffe.pl. [dostęp 26 lutego 2012].