U-576

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
U-576
Klasa okręt podwodny
Typ VIIC
Historia
Stocznia Blohm + Voss, Hamburg
Położenie stępki 1 sierpnia 1940
Wodowanie 30 kwietnia 1941
 Kriegsmarine
Wejście do służby 26 czerwca 1941
Zatopiony 15 lipca 1942
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

769 ton
871 ton
Długość 67,1 metra
Szerokość 6,20 metra
Zanurzenie 4,74 metra
Zanurzenie testowe 100 metrów
Zanurzenie maksymalne 250 metrów
Napęd
na powierzchni 3200 KM
w zanurzeniu 750 KM
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

17 węzłów
7,6 węzła
Zasięg na powierzchni 8500 Mm (10 w.)
w zanurzeniu 80 Mm (4 w.)
Uzbrojenie
14 torped; działo 88 mm; działko 20 mm
Wyrzutnie torpedowe 4 x 533 mm (dziób)
1 x 533 mm (rufa)
Załoga 45

U-576 – niemiecki okręt podwodny typu VIIC z czasów II wojny światowej. Zwodowany 30 kwietnia wszedł do służby w Kriegsmarine 26 czerwca 1941 roku pod dowództwem kapitänleutnanta Hans-Dieter Heinicke. W czasie służby zatopił cztery, uszkodził zaś dwie jednostki przeciwnika. 15 lipca 1942 roku został zatopiony wraz z całą załogą przez samoloty amerykańskie.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

U-576 został zbudowany w stoczni Blohm + Voss w Hamburgu[1]. Umowę na budowę jednostki podpisano 8 stycznia 1940 roku, stępkę położono 1 sierpnia. Okręt o numerze stoczniowym 076 został zwodowany 30 kwietnia 1941 roku[2].

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak inne jednostki typu VIIIC, U-576 miał długość 67,1 m, szerokość 6,2 m i zanurzenie 4,74 m. Wyporność wynosiła 769 ton na powierzchni i 871 ton w zanurzeniu. Dwa sześciocylindrowe, czterosuwowe silniki Diesla Germaniawerft F46 o mocy 3200 KM nadawały mu prędkość 17 węzłów na powierzchni[1]. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne (służące także jako prądnice do ładowania akumulatorów) BBC GG UB 720/8 o mocy 560 kW[3]; maksymalna prędkość podwodna wynosiła 7,6 w[3].

Okręt uzbrojony był w cztery wyrzutnie torpedowe kal. 533 mm na dziobie, jedną na rufie, armatę kal. 88 mm i działko przeciwlotnicze 20 mm[3].

Służba[edytuj | edytuj kod]

Herb miasta Radevormwald, używany jako emblemat przez U-576.

26 czerwca 1941 okręt wszedł do służby pod dowództwem kptlt. Hansa-Dietera Heinickego i do 1 września 1941 odbywał służbę treningową w ramach 7. Flotylli, po czym wszedł do służby aktywnej i odbył pięć patroli bojowych na północnym Atlantyku. W ich czasie zatopił cztery statki: brytyjski „Empire Spring” (6946 BRT, 14 lutego 1942), amerykański „Pipestone County” (5102 BRT, 21 kwietnia 1942), norweski „Taborfjell” (1339 BRT, 30 kwietnia 1942) i nikaraguański „Bluefields” (2063 BRT, 15 lipca 1942)[4].

15 lipca 1942 niedaleko Przylądka Hatteras U-576 zaatakował konwój KS-520, płynący z Norfolk do Key West, trafiając statki MV „Bluefields” (który zatonął bez strat w załodze), SS „Chilore” i MV „J.A. Mowinckel”[5]. Po ataku wynurzył się w środku konwoju, ok. 300 metrów od frachtowca „Unicoi”, którego załoga zdołała obsadzić działo pokładowe i trafić okręt podwodny[6]. Następnie U-Boot został zbombardowany przez dwa samoloty Vought OS2U Kingfisher z dywizjonu VS-9D4, pilotowane przez chor. Franka C. Lewisa i Charlesa D. Webba[5]. Cztery bomby głębinowe upadły w bezpośredniej bliskości okrętu, jedna trafiła w pokład i stoczyła się z niego do wody przed detonacją[6]. Okręt zatonął, z załogi nikt nie przeżył[5] (Möller i Brack podają datę zdarzenia 17 lipca[7]).

Uszkodzone przez U-576 statki, SS „Chilore” i MV „J.A. Mowinckel” w asyście korwety USS „Spry” ruszyły w kierunku wybrzeża, by zatrzymać się na płytkich wodach. Nie zdając sobie sprawy z jego obecności, weszły w amerykańskie pole minowe i zostały dodatkowo uszkodzone wybuchami min. By uniknąć zatonięcia „Chilore” wyrzucił się na brzeg; ściągnięty, zatonął podczas rejsu do stoczni remontowej. Drugi statek został wyremontowany[8].

W sierpniu 2014 roku amerykańscy badacze z National Oceanic and Atmospheric Administration zlokalizowali wrak U-576 u wschodnich wybrzeży USA około 50 kilometrów od wybrzeża Karoliny Północnej. Po sprawdzeniu zachowanych dokumentów, należące do NOAA jednostki badawcze „Okeanos Explorer” i SRVX „Sand Tiger” przeszukały prawdopodobny region i odnalazły wraki: okrętu podwodnego oraz tankowca SS „Bluefields”, leżące około 200 metrów od siebie. Ze względu na to, że cała załoga U-576 zginęła na jego pokładzie, obszar znaleziska został objęty ochroną jako grób wojenny[9][10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Möller i Brack 2004 ↓, s. 73.
  2. Borowiak 2009 ↓, s. 351.
  3. a b c Möller i Brack 2004 ↓, s. 74.
  4. Guðmundur Helgason: Ships hit by U-576 (ang.). W: uboat.net [on-line]. [dostęp 2014-10-23].
  5. a b c Guðmundur Helgason: U-576 (ang.). W: uboat.net [on-line]. [dostęp 2014-10-23].
  6. a b Unicoi (ang.). W: Dictionary of American Naval Fighting Ships [on-line]. DEPARTMENT OF THE NAVY -- NAVAL HISTORICAL CENTER. [dostęp 2014-10-23].
  7. Möller i Brack 2004 ↓, s. 85.
  8. Guðmundur Helgason: Chilore (ang.). W: uboat.net [on-line]. [dostęp 2014-10-23].
  9. Brad Lendon: Wreck of WWII German U-boat found off North Carolina (ang.). CNN, 2014-10-22. [dostęp 2014-10-23].
  10. Lauren Heesemann, Vernon Smith: NOAA team discovers two vessels from WWII convoy battle off North Carolina (ang.). National Oceanic and Atmospheric Administration. [dostęp 2014-10-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]