USS Cuttlefish (SS-11)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z USS B-2 (SS-11))
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne jednostki pływające o tej nazwie.
USS Cuttlefish (SS-11)
Ilustracja
USS B-2 między 1913-1917 r.
Klasa okręt podwodny
Typ B
Historia
Stocznia Fore River Shipyard, Quincy
Położenie stępki 30 sierpnia 1905
Wodowanie 1 września 1906
 US Navy
Wejście do służby 18 października 1907
Wycofanie ze służby 17 stycznia 1922
Los okrętu zatopiony jako okręt-cel
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

145 ton
173 t
Długość 25,1 m
Szerokość 3,8 m
Zanurzenie 3,2 m
Zanurzenie testowe 45 m
Rodzaj kadłuba jednokadłubowy
Napęd
1 silnik benzynowy o mocy 250 KM
1 silnik elektryczny o mocy 150 KM
1 śruba
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

9 węzłów
8 w.
Zasięg powierzchnia: 540 Mm przy 9 w.
zanurzenie: 12 Mm przy 4 w.
Uzbrojenie
4 torpedy
Wyrzutnie torpedowe 2 x 450 mm (18")
Załoga 10

USS Cuttlefish (SS-11)amerykański okręt podwodny z okresu I wojny światowej, druga zamówiona jednostka typu B. Została zwodowana 1 września 1906 roku w Fore River Shipyard w Quincy i przyjęta w skład US Navy 18 października 1907 roku. W listopadzie 1911 roku nazwę okrętu zmieniono na oznaczenie literowo-numeryczne B-2. Okręt skreślono z listy floty 17 stycznia 1922 roku.

Projekt i dane taktyczno–techniczne[edytuj | edytuj kod]

USS „Cuttlefish”, zaprojektowany przez inż. Johna Hollanda, stanowił rozwinięcie jego poprzedniego projektu (typ A)[1][2]. Okręt miał większe wymiary i wyporność, a także wyposażono go w dwie wyrzutnie torped oraz powiększony kiosk i mostek[1]. W późniejszym czasie wyposażenie jednostki powiększono o drugi peryskop[1].

„Cuttlefish” był małym, jednokadłubowym okrętem podwodnym. Długość całkowita jednostki wynosiła 25,1 metra, szerokość 3,8 metra i zanurzenie 3,2 metra[1][2]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 145 ton, a w zanurzeniu 173 tony[1][2][3]. Okręt napędzany był na powierzchni przez silnik benzynowy Craig o mocy 250 koni mechanicznych (KM)[1][2]. Napęd podwodny zapewniał silnik elektryczny Electro Dynamic o mocy 150 KM[1][2]. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 9 węzłów na powierzchni i 8 węzłów w zanurzeniu[1][2][3]. Zasięg wynosił 540 Mm przy prędkości 9 węzłów w położeniu nawodnym oraz 12 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą[1][2][4]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 45 metrów[5].

Okręt wyposażony był w dwie dziobowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm (18")[a], z łącznym zapasem czterech torped[1][2]. Załoga okrętu składała się z 10 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][2].

Budowa i przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

USS „Cuttlefish” (Submarine Torpedo Boat No. 11) zbudowany został w Fore River Shipyard w Quincy[1][2][4]. Stępkę okrętu położono 30 sierpnia 1905 roku, został zwodowany 1 września 1906 roku[1][2], a do służby przyjęto go 18 października 1907 roku.

Pierwszym dowódcą jednostki został por. mar. Edward J. Marquart. Okręt został przydzielony do 2. Flotylli Okrętów Podwodnych we Flocie Atlantyku, gdzie brał udział w szkoleniu i eksperymentach. W okresie 30 listopada 1909 – 15 kwietnia 1910 roku był wycofany z czynnej służby. Następnie „Cuttlefish” został przywrócony do służby, a 9 maja 1911 roku trafił do rezerwy. 17 listopada 1911 roku nazwę okrętu zmieniono na oznaczenie literowo-numeryczne B-2.

6 grudnia 1912 roku B-2 został przeholowany do Norfolk, a następnie wraz z bliźniaczym B-3 na pokładzie węglowca USS „Ajax” rozpoczął podróż na Filipiny, osiągając cel 30 kwietnia 1913 roku[7]. 2 sierpnia okręt ponownie wszedł do służby w 1. Dywizjonie Okrętów Podwodnych we Flocie Azjatyckiej[b]. W okresie I wojny światowej okręt patrolował wejście do Zatoki Manilskiej i eskortował lokalne konwoje[7].

12 grudnia 1919 roku w Cavite został wycofany ze służby i przeznaczony na okręt-cel. 17 lipca 1920 roku okręt otrzymał numer identyfikacyjny SS-11[2]. Został zatopiony ogniem artylerii niszczycieli u wejścia do Zatoki Manilskiej. Z listy floty skreślono go 17 stycznia 1922 roku[2].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Amerykańskie torpedy 18-calowe miały faktyczny kaliber 17,72 cala (450 mm)[6].
  2. Załoga okrętu mieszkała na pokładzie monitora USS „Monadnock”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 155.
  2. a b c d e f g h i j k l m Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 127.
  3. a b J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 584.
  4. a b John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 151.
  5. Ivan Gogin: "B" submarines (1907) (ang.). Navypedia. [dostęp 2019-01-14].
  6. Tony DiGiulian: Torpedoes of the United States of America (ang.). www.navweaps.com. [dostęp 2016-11-26].
  7. a b Jim Christley, Peter Bull: US submarines, 1900-35. Oxford: 2011, s. 13.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]