USS Blueback (SS-581)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
USS Blueback (SS-581)
USS Blueback (SS-581)
Klasa okręt podwodny
Typ Barbel
Historia
Stocznia Ingalls Shipbuilding
Położenie stępki 15 kwietnia 1957
Wodowanie 16 maja 1959
 US Navy
Wejście do służby 15 października 1959
Wycofanie ze służby 1 października 1990
Los okrętu okręt muzeum
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

2150 t.
2640 t.
Długość 66,77 m
Szerokość 8,84 m
Napęd
• 2 silniki elektryczne (3125 KM)
• 3 generatory diesla (4800 KM)
• 1 śruba
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

14 węzłów
18,5 w.
Sensory
sonary: BQR-2, BQS-4, SQS-4
Uzbrojenie
22 torpedy
Wyrzutnie torpedowe 6 wyrzutni torpedowych 533 mm

USS Blueback (SS-581) – trzeci amerykański okręt podwodny typu Barbel, ostatni amerykański okręt podwodny wybudowany bez napędu nuklearnego, ostatnia też wycofana ze służby w marynarce amerykańskiej jednostka tej klasy z napędem diesel-elektrycznym.

Jako jednostka typu Barbel, "Blueback" był próbą praktycznego zastosowania w okrętach operacyjnych rozwiązań technologicznych opracowanych w programie badawczym albacore. W 1956 roku jednak, dowodzący amerykańską flotą szef operacji morskich adm. Arleigh Burke, podjął decyzję o całkowitym zaprzestaniu budowy jednostek tej klasy, wyposażonych w napęd inny niż jądrowy. Z tego też względu, USS "Blueback" został ostatnim wybudowanym amerykańskim okrętem podwodnym wyposażonym w spalinowo-elektryczny układ napędowy, kończąc w ten sposób epokę tego rodzaju napędu w US Navy, zapoczątkowaną konstrukcjami Johna Hollanda pod koniec XIX wieku. W czasie swej trzydziestoletniej służby, używany był przede wszystkim do celów szkoleniowych, uczestnicząc w szeregu ćwiczeń morskich, zwłaszcza z zakresu zwalczania okrętów podwodnych. W drugiej połowie lat 60. wspierał także amerykańskie operacje wojskowe w Wietnamie. 1 października 1990 roku został oficjalnie wycofany ze służby we flocie amerykańskiej, zaś w 1994 roku został przekazany na cele muzealne, służąc od tej pory jako okręt muzeum w Portland w stanie Oregon.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Norman Polmar: Cold War Submarines, The Design and Construction of U.S. and Soviet Submarines. K. J. More. Potomac Books, Inc, 2003. ISBN 1-57488-530-8.
  2. Norman Friedman, James L. Christley: U.S. Submarines Since 1945: An Illustrated Design History. Naval Institute Press. ISBN 1-55750-260-9.