Ubikacja publiczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przewoźny pisuar w Holandii
Toi Toi, popularny rodzaj przenośnych toalet w Polsce.

Ubikacja publiczna – typ ubikacji instalowany w średnio- i dalekobieżnych środkach transportu publicznego (pociągi, turystyczne autobusy dalekobieżne, samoloty, statki), a także w innych miejscach publicznych - kawiarniach i restauracjach, urzędach, większych domach handlowych itp., a także - jako wolno stojące obiekty na ulicach i placach miast, rzadziej wsi.

Wolno stojące ubikacje określane są najczęściej mianem szaletów miejskich. Zazwyczaj za korzystanie z tego typu obiektów pobierane są opłaty. Personel żeński odpowiedzialny za utrzymanie tych obiektów w czystości i pobieranie opłat nazywany jest często w żartobliwej formie babciami klozetowymi. Męskim, żartobliwym odpowiednikiem babci klozetowej jest "kałboj".

Najczęściej ubikacje publiczne podzielone są na dwa pomieszczenia: dla mężczyzn, oznakowane symbolem trójkąta i dla kobiet oznakowane symbolem okręgu (często też - piktogramami, przedstawiającymi sylwetkę mężczyzny i kobiety). W ubikacjach dla mężczyzn dodatkowo montowane są pisuary.

Ubikacje przewoźne[edytuj | edytuj kod]

Jednym z typów ubikacji publicznych są ubikacje przewoźne, które ustawia się najczęściej w miejscach, gdzie odbywają się imprezy masowe. W Polsce jedną z bardziej popularnych tego typu ubikacji jest Toi Toi. Istnieją dwa rodzaje ubikacji Toi Toi: zwykłe (przeznaczone dla ludzi sprawnych fizycznie) oraz specjalne (przeznaczone dla ludzi nie w pełni sprawnych fizycznie).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]