Układ wielki kanoniczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Układ wielki kanoniczny, zespół wielki kanoniczny to pojęcie z fizyki statystycznej.

Jest to układ termodynamiczny spełniający następujące warunki:

  1. ma kontakt z termostatem tj. jest podukładem układu o stałej temperaturze
  2. ma kontakt z zasobnikiem masy (może wymieniać cząstki z otoczeniem)
  3. ma stałą objętość

Wielka suma statystyczna[edytuj]

ale:

– aktywność
suma kanoniczna układu N niezależnych cząstek

to:

gdzie:

H – Hamiltonian całego układu
k – stała Boltzmana
T – temperatura układu (równa temperaturze otoczenia)
potencjał chemiczny

Prawdopodobieństwo mikrostanów[edytuj]

Prawdopodobieństwo stanu układu i-tego o energii i liczbie cząstek N wynosi:

Związek z termodynamiką[edytuj]

W układzie wielkim kanonicznym definiujemy wielki potencjał kanoniczny (Ω):

więc:

ciśnienie
entropia
– średnia liczba cząstek

Dodatkowo:

czyli

Na mocy twierdzenia Eulera o funkcji jednorodnej: .

Zobacz też[edytuj]